Staatssecretaris Nebahat Albayrak was vorige week in Groningen.
Schuin tegenover de plaatselijke jeneverstoker werd toen het nieuwe cellencomplex van de regiopolitie geopend.
De staatssecretaris van justitie verrichtte de officiële handelingen.
De burgemeester van Groningen voelde zich zeer vereerd (want dat zei hij) en overhandigde de politica zelfs een cadeau voor bij haar thuis op de schoorsteenmantel.
De staatssecretaris op haar beurt vertelde het een grote eer te vinden in Groningen te mogen zijn.
Verder zei Albayrak dat het nieuwe cellencomplex aan de Hooghoudtstraat past in het kabinetsbeleid om de criminaliteit met 25 procent terug te dringen.
Dit laatste snapte ik niet helemaal, zo ik ook nooit goed begrijp waarom bestuurders elkaar cadeautjes geven voor thuis.
Een week voor dit alles was Albayrak ook al in Groningen en volgende week komt ze voor de derde keer deze maand. Dan krijgt ze op een symposium van de hoofdofficier van justitie het Handboek Veelplegers uitgereikt.
Frits krijgt in zijn leven niets cadeau, hoewel ook hij past in het kabinetsbeleid om de criminaliteit te minderen.
Frits is veelpleger.
Tijdens het opgroeien ging het thuis niet goed. Sinds zijn dertiende is hij verslaafd.
Volgende week hoopt hij 34 te worden.
Zo lang hij verslaafd is, is hij actief.
Drie jaar geleden werd hij in zittingszaal 14 veroordeeld tot dertig maanden celstraf.
Vorig jaar maart luidde het vonnis twintig maanden waarvan acht voorwaardelijk bij wijze van stok achter de deur.
Donderdagmiddag hoorde hij de ISD-maatregel (2 jaar) tegen zich eisen. De ISD moet veelplegers uit de draaideur halen.
Frits is in niets veranderd.
Nog altijd een keurig voorkomen en bedeesd.
Hij doet nog steeds woninginbraken. 's Nachts als het kan, overdag als het moet.
Hij keilt gewoon een steen door de ruit om binnen te komen, tenzij er een deur openstaat.
Op 14 november vorig jaar – hij was net vrij – verwondde hij zich in de eerste woning aan het kapotte glas.
Bloed.
In de tweede woning nam hij papieren zakdoekjes mee, in de derde werd hij betrapt door de bewoner nadat die bebloede zakdoekjes in de tuin had aangetroffen.
In de vierde woning eigende hij zich via het slaapkamerraam de dvd-recorder, de digitale tv-ontvanger en dertig dvd's toe.
De technisch rechercheur schraapte het bloed van de kozijnen en stuurde dat op naar het Nederlands Forensisch Instituut.
Het instituut zei: 't is Frits weer.
Frits kan zich het niet herinneren.
De officier van justitie: 'In het licht van de eeuwigheid hebben deze vier woninginbraken niet zo heel veel om handen. Maar voor de betrokken bewoners levert het veel gedonder, gedoe en gevoelens van onbehagen op. Misschien dat de verdachte op een stil moment daar eens over wil nadenken.'
Frits knikt.
Hij kent de justitiële riedel.
Hij zegt: 'Ik breek in als het me allemaal te veel wordt, als er te veel in mijn hoofd zit. De enige oplossing die ik dan heb, is gebruiken. Dan gaat de druk uit mijn hoofd.'
Op die veertiende november had hij niets kunnen scoren. Daarom had hij slaaptabletten verpulverd, opgelost in water en het mengseltje geïnjecteerd. Dat had 'm in een zwart gat doen belanden.
Hij zegt: 'Als de officier van justitie zegt dat ik het was, dan zal dat zo zijn.'
De ISD-eis ziet Frits echter niet zitten. Het betekent dat hij twee jaar zit opgesloten op de afdeling veelplegers in gevangenis de Grittenborgh in Hoogeveen.
Dan kun je hem net zo goed voor de wolven gooien, zegt hij.
De officier van justitie: 'We hebben al van alles geprobeerd. Niets heeft geholpen. De ISD is heftig, ik weet het, maar het is het enige dat ik in de aanbieding heb.'
Frits: 'Ik ken die jongens die daar zitten. Die zitten daar de hele dag te gebruiken. Dat wil ik niet. Als ik vastzit, gebruik ik nooit. Zet mij dan maar in een gewone cel. Drie vier jaar, maakt me niet uit. De enige tijd dat ik nog een beetje gelukkig ben is als ik in de cel zit. Maar niet daar, want ik zal meegesleept worden.'
Advocaat Cees Eenhoorn: 'We vinden het gek dat hij keer op keer de fout ingaat. We stoppen hem steeds maar in de gevangenis. Maar daar leer je niet hoe je het leven buiten moet leven. Sterker nog, dat verleer je in de gevangenis.
Frits: 'Een huisje en wat begeleiding.'
De officier: 'Bij Frits is geen sprake van onwil, maar van onmacht. Binnen de ISD kunnen we daar wat aan doen. Het is meer dan kale detentie.'
De advocaat werpt tegen dat alles wat aan hulpverlening in de gevangenis was, is wegbezuinigd.
De officier zegt dat hij die mening van de raadsman tot op zekere hoogte deelt.
Nu zou ik, om dit verhaal rond te maken, moeten eindigen met de staatssecretaris van justitie.
Alleen weet ik nu nog niet wat de burgemeester van Groningen, die het veelplegerssymposium volgende week officieel opent, dan voor Albayrak in petto heeft.
Rob Zijlstra
UPDATE - uitspraak - 7 februari 2008
Frits: 2 jaar ISD