Drie maanden geleden ging mijn nieuwe koelkast kapot.
Tot op heden is Bauknecht niet in staat gebleken mij enige vorm van service te verlenen.
Ding met garantie is nog steeds stuk.
Mijn telefoontjes naar de (stelselmatig onbereikbare) klantenservice zijn inmiddels allesbehalve vriendelijk.
Op de krant zit ik naast de politiek redacteur die is verhuisd en sindsdien een verbeten strijd moet leveren met Tele2.
Al maanden is thuis de lijn dood en geen internet.
Als je tegen Cees Tele2 zegt, komt er stoom uit zijn oren.
Soms praten we daar over. Stelletje bureaucratische arroganten, zeggen we dan. Bij wijze van troost is er altijd wel iemand die het nog sterker kan vertellen. Over Essent bijvoorbeeld.
Of Pieter.
Pieter kocht eind jaren negentig een paar bunder land en wilde een mooi huis bouwen. De gemeente Loppersum verstrekte de benodigde vergunningen en de welstandscommissie deed niet vervelend.
De provincie Groningen wel: die gooide roet in het eten.
Pieter mocht daar in zijn verlaten buitengebied niks bouwen.
Ook niet na jaren procederen.
De wethouder zei uiteindelijk tegen Pieter: bel jij Calon zelf maar, die gaat over de ruimtelijke ordening en is net als jij boer.
Pieter kende Calon wel.
Hij had hem meegemaakt tijdens de hoorzitting over zijn kwestie en hij had zich toen vreselijk aan de Groninger gedeputeerde gestoord.
Eerst moesten de directe medewerkers van Calon het ontgelden. Pieter schold hen boos de huid vol.
Daarna was de gedeputeerde zelf aan de beurt.
Alles wat Pieter aan lelijkheid kon verzinnen, wenste hij hem telefonisch toe.
Dat ging zo ver dat de politie na een tijdje tegen Pieter zei dat hij daar mee moest ophouden.
Want anders…
Pieter piekerde daar niet over. Op het provinciehuis wist hij het privé-nummer van de gedeputeerde te bemachtigen. De scheldkanonnades maakten rond kerst van het vorige jaar plaats voor bedreigingen en uiteindelijk wenste Pieter de politicus, ook 's nachts, hartstikke dood, rechtstreeks en anders wel via diens echtgenote of de oppas.
Daarom zat Pieter deze week bij de politierechter.
Stalking.
Calon had uiteindelijk aangifte gedaan.
Drie dagen had Pieter opgesloten gezeten in een cel. Het had destijds ook in de krant gestaan.
Waarom, vraagt de politierechter.
Pieter, diep vanuit het hart: 'Ik was zo ont-zet-tend kwaad.'
De politierechter: U was gewaarschuwd, toch ging u door.
Pieter: 'De verkiezingen waren in aantocht en de godganse dag hoorde ik op Radio Noord spotjes van de PvdA. Met de stem van die… Calon die dan zei: er moet meer gebouwd worden, stem op mij, stem Calon. Toen sloegen de stoppen door. Ik was de kop kwijt. Nee, dat had niet gemoeten. Ik heb spijt.'
Hij zegt het 'boek Calon' te hebben gesloten.
'Vroeger kon ik mij druk maken over zaken in de wereld, of over geldverkwisting, maar nu, ik ben bijna 60, maak ik mij helemaal nergens meer druk over. Ik heb de grond verkocht, heeft me een hoop geld gekost, maar ik wil die trammelant niet meer.'
De officier van justitie vraagt wat hij nou zelf een passende straf zou vinden. 'Gevangenisstraf?'
Pieter: 'Nee, ik heb een bedrijf en beesten. Iets voorwaardelijks en dan maar zo lang mogelijk.'
Er gebeurt iets onverwachts.
De officier van justitie verwijt Pieter stalking (belaging), maar zegt vervolgens dat het dossier onvoldoende bewijzen bevat om hem daar ook voor te kunnen veroordelen.
'De verdachte heeft Calon wel lastiggevallen, maar niet stelselmatig en dan mag het geen stalking heten. De bedreiging, meermalen gepleegd, is wel wettig en overtuigend te bewijzen.'
De eis: vrijspraak voor stalking en een werkstraf van 60 uur en twee weken voorwaardelijke gevangenisstraf voor de bedreigingen.
De advocaat vraagt enig begrip.
Zegt dat Pieter een man is met een grote mond, maar niet iemand 'van de losse handjes'.
Daar komt bij, verdedigt de advocaat, dat gedeputeerde Calon een man is die weerstand oproept door zijn stijl van besturen.
'De toon van Calon vindt niet iedereen prettig. Hij heeft de reputatie van een arrogant bestuurder. Dat staat ook in de krant.'
Als bewijs krijgt de politierechter een stapeltje artikelen waaruit de hooghartigheid moet blijken.
Maar de rechter hoeft niet lang na te denken.
Stalking bewezen en dat levert op een werkstraf van 60 uur en vier weken voorwaardelijke celstraf. Daarnaast mag Pieter twee jaar lang geen contact zoeken met Calon, diens familie en ook niet met de werkkring van de provinciebestuurder.
Calon is wel degelijk stelselmatig lastiggevallen, vindt de rechter, want, zo citeert hij een eerder oordeel van de Hoge Raad, je bent al stelselmatig bezig als je iemand zeven keer lastig belt in drie maanden tijd.
De officier van justitie kijkt wel wat beteuterd.
En ik mag hopen dat de juridische afdeling van Bauknecht van hetzelfde niveau is als de afdeling klantenservice.
Rob Zijlstra