Zijn, wordt mij wel eens gevraagd, die verhalen die jij optekent daar in zittingszaal 14, nu ook echt allemaal waar?
Ja, zeg ik dan. Allemaal.
Alleen de namen van verdachten en slachtoffers zijn doorgaans door mij verzonnen.
De rest nooit.
Wat ik uiteraard niet weet is of de verhalen die verdachten, slachtoffers of getuigen vertellen, waar zijn. Dat is in eerste instantie ook niet aan mij, maar aan de rechters om dat uit te vogelen. In de rechtszaal is waarheidsvinding hun core-business.
Als verslaggever kan ik dus naar waarheid leugens optekenen.
Donderdagochtend ontspon zich in zittingszaal 14 het volgende verhaal met daarin Marko en Saskia als hoofdrolspelers. Marko is de verdachte, Saskia het slachtoffer.
De officier van justitie zegt dat Marko heeft geprobeerd Saskia van het leven te beroven.
Dat ging zo.
Op een donderdag in augustus dit jaar kwam een einde aan de relatie tussen Marko en Saskia. Een heel gelukkig samenzijn was het niet geweest. Hij had haar al eens daags voor Koninginnedag met een mes in haar been gestoken. Daar was hij ook voor veroordeeld.
Hun zoontje van 7 jaar dateert uit het nog liefdevolle begin, toen zij hem nog een kanjer vond.
Op zijn eerste vrijgezelle zaterdagavond wandelt Marko vanuit een koffieshop naar de Nieuwstad in Groningen.
Dat is de straat van de raamprostituees en hun klanten.
Bij pand nummer 35 valt Marko zowat om van de schrik: achter het raam ziet hij haar staan, zijn Saskia.
'De moeder van mijn zoontje', zegt hij consequent.
Na van de schrik te zijn bekomen, wordt hij heel erg boos. Er ontstaat een woordenwisseling en daarbij pakt hij haar bij de armen.
Zegt: 'Waar slaat dit op, waar ben je mee bezig?'
Tegen de rechters: 'Ik wilde met haar praten, maar ze luisterde niet. Ze ging direct schreeuwen. Ik vind het niet normaal dat de moeder van mijn zoontje achter de ramen staat.'
Niet lang daarna komt er bij de politie een melding binnen dat in de Nieuwstad een prostituee met een mes in het hoofd is gestoken. Terwijl de politie onderzoek instelt, wordt de hevig bloedende Saskia met een ambulance naar het ziekenhuis gebracht.
Marko wandelt naar huis.
De volgende dag doet Saskia aangifte.
Marko vertrekt naar familie in Utrecht.
Saskia verklaart op het politiebureau dat ze doodsbang is voor haar ex. Ja, ze had gezien hoe hij het vlindermes dat hij altijd bij zich draagt, uit zijn broeksband had gehaald.
De politie voelt diverse getuigen aan de tand en stuit daarbij op de naam Marko die ze in de daarop volgende dagen niet kunnen vinden.
Het verhaal gaat dat hun verdachte vanuit Utrecht naar Marokko is gevlucht.
Maar dan: Saskia gaat twijfelen.
Marko had haar gebeld en bezworen dat hij niet heeft gestoken.
Toen ze de pleister van haar voorhoofd trok, en de wond nog eens goed bekeek, ging ze om. Ze belde de politie om een nieuwe verklaring af te leggen.
Donderdag in de rechtszaal herhaalt ze die laatste verklaring.
'Ik zat op mijn hurken, aan knoppen te draaien van een radiootje dat op de grond stond.
Ineens zag ik Marko.
Ik schrok, raakte in paniek, ging staan en daarbij stootte ik mijn hoofd tegen de deur.
Toen Marko mij boos bij de armen pakte, riep hij nog: Sas, je bloedt!
Hij wilde me helpen.
Een mes heb ik niet gezien.'
Tegen de rechters zegt Saskia nog dat die nu niet moeten denken dat ze heeft gelogen. Wel dat ze veel problemen heeft.
'Borderline.'
Dat ze daar ook voor in behandeling is.
'Ik overdrijf dingen, zie altijd beren op de weg, maak van muggen olifanten. Dat mes was zo'n beer, dat mes heb ik in mijn gedachten gezien.'
Onverwachte en rare wending.
Wie nu denkt dat de rechtszaak daarmee ten einde is, heeft het mis. Een eenmaal afgelegde verklaring bij de politie kan alleen in speelfilms worden herroepen, niet in 't echt.
Arme Marko?
Hij had zich een dag of tien na het incident vrijwillig op het politiebureau gemeld en zit sindsdien in de gevangenis. Zijn advocaat Jan Boone foetert en roept dat de officier van justitie nu heel snel vrijspraak moet vorderen en dat Marko zittingszaal 14 zo dadelijk als vrij man moet verlaten.
Dacht het niet, zegt de officier van justitie.
Zij gelooft Saskia niet.
Denkt dat Saskia haar verklaring misschien wel heeft bijgesteld omdat Marko haar heeft bedreigd.
De officier van justitie wil vijf getuigen horen, onder wie de Nieuwstadbuurvrouw van Saskia en de politieman die de tegenstrijdige verklaringen heeft opgetekend.
Dat betekent wel dat de behandeling van de zaak moet worden geschorst.
Na beraad zeggen de rechters dat het in het belang van de waarheidsvinding inderdaad wenselijk is dat er getuigen worden gehoord, niet vijf, maar twee.
En dat Marko zo lang in de gevangenis moet blijven.
'Niet omdat wij nu al vinden dat u het heeft gedaan, maar er ligt wel een stevige verdenking tegen u.'
Als Marko wordt afgevoerd, werpt hij de moeder van zijn zoontje een boze blik toe.
Saskia staart roerloos voor zich uit.
De zoektocht naar de waarheid en de leugen wordt volgend jaar voortgezet.
Rob Zijlstra
UPDATE - zitting - 17 januari 2008
Het openbaar ministerie heeft een fout gemaakt. Het heeft verzuimd de twee getuigen op de juiste wijze op te roepen. Beide waren vandaag daardoor niet op de zitting aanwezig. Omdat de rechtbank het van belang vindt de twee wel te horen, moest de zaak opnieuw worden aangehouden. Raadsman Jan Boone vond dat best, mits de voorlopige hechtenis van Marko zou worden geschorst. Hij kan het niet helpen dat justitie een foutje maakt, maar moet daar door nog langer te zitten, wel voor bloeden. De rechters waren het daar mee eens. Marko mocht na wat formaliteiten (nu wel) naar huis.