In een verwilderde samenleving zouden ze ‘m opknopen, zo aan de hoogste boom.
Strange fruit, zong Billie Holiday daarover.
Met haar ben ik geen voorstander van dat opknopen.
Bovendien, het gaat om uw buurman – de aardige - die dinsdag in zittingszaal 14 terechtstond op verdenking van het in bezit hebben van kinderporno.
Misschien dat u het destijds wel heeft gezien, toen de politie een inval deed in zijn woning. Vraagt u zich al een hele tijd af, wat zou dat toch zijn geweest bij de buurtjes?
De politie had er 2.438 foto’s op de computer, op een externe harde schijf en op zipdisks aangetroffen.
En ook 92 films.
In de dagvaarding staat gedetailleerd beschreven wat er op die foto’s is te zien.
Bijvoorbeeld hoe kleine, blote kinderen aan de rand van een zwembad in diverse standjes worden verkracht en ook hoe pijnlijk ze daar bij kijken.
De rest mag u zelf verzinnen.
Schroom niet.
Gerben heeft er steeds rekening mee gehouden dat de buren het wisten, of op z’n minst een vermoeden moesten hebben. Hij smoesde niks.
Gerben is niet alleen buurman, hij is uw naaste collega.
En nou net niet die collega van wie u zegt: die moet hangen aan de hoogste boom.
Ook de werkgever weet niet dat hij dinsdagmiddag in zittingszaal 14 moest verschijnen.
Hij had het nog aan de rechercheur gevraagd: wat denk je, moet ik het op mijn werk vertellen?
De rechercheur had gezegd: hoeft niet.
Sprak u nooit met uw collega’s over kinderporno, willen de rechters weten.
Gerben: ‘Nooit. Wel over porno, maar niet over kinderporno.’
De rechters vragen dit omdat Gerben’s werkgever een van de exploitanten is van de digitale snelweg.
Gerben beeft.
Ook thuis zat hij vele uren achter de computer. Op een of ander forum kon hij via via worden doorgelinkt naar kinderpornosites. Dan moest hij wel het een en ander versleutelen, maar dat kon hij best.
Daarna kon je downloaden.
‘Het waren ingepakte bestanden. Ik kwam er te laat achter wat ik binnenhaalde’, zegt hij.
De rechters geloven dat niet.
Ze geloven dat niet omdat hij de binnengehaalde foto’s en films vervolgens keurig ging rubriceren in mapjes.
Waarom?
Gerben begint nu ook te huilen als een klein kind. Hij verbergt het gezicht in zijn handen en later achter een papieren zakdoekje dat hij uit zijn broekzak frommelt.
‘Ik had de klik niet. Dacht, ’t is gewone porno. Ik besefte toen niet dat er kinderen mee waren gemoeid, wat die kinderen hebben moeten meemaken. Ik had een soort waas voor mijn ogen.’
De politie viel zijn woning binnen op basis van een onderzoek van de Duitse politie. Zijn ip-nummer was boven komen drijven en zo werd hij getraceerd.
Rechters: U wist dat het verboden was? En strafbaar?
Gerben: ‘Ja. Uit de krant, stukje algemeenheid en ik luister veel naar Radio 1. In mijn achterhoofd wist ik, het mag niet. Dat gaf een bepaalde spanning. Maar ik dacht, dit is niet het echte leven. Het gaat om bits en bytes, om nulletjes en eentjes, alles virtueel. Het prikkelde, maar ik raakte er niet seksueel opgewonden van.’
De rechters zeggen dat ze er niks van snappen.
Ze zeggen: U bent geen nerd. U wist, het mag niet, maar deed het toch, maandenlang. U raakte er niet opgewonden van, maar u sorteerde die foto’s en films wel. U wist ook dat u er straf voor kon krijgen en dus dat u een groot risico nam. Wat waren uw gedachten hierbij?
Gerben: ‘Niet bij stilgestaan.’
Rechters: U rijdt op een druk kruispunt toch ook niet door rood?
Gerben, zuchtend: ‘...’
Gerben is uw partner.
U weet niet dat hij dinsdag in zittingszaal 14 zat.
U weet niet beter dan dat hij gewoon naar zijn werk is gegaan.
U weet niet dat uw partner inmiddels tweewekelijkse gesprekken voert met de forensische psychiatrie.
Rechters: Uw partner weet hier niet van?
Gerben: ‘Nee, nog niet.’
Rechters: Best lastig.
Gerben: ‘Geestelijk ben ik er nog niet aan toe.’
Rechters: Maar stel dat wij u een forse straf opleggen, een gevangenisstraf. En dan?’
Gerben zwijgt, snikt en begint heftiger te beven.
De officier van justitie doet er nog een schepje bovenop.
Dat is zijn rol.
Hij zegt: ‘Niet mals die foto’s. Zijn er kinderen in uw omgeving? Buurkindertjes? Neefjes, nichtjes?’
Gerben knikt.
De officier: ‘Heeft u zich wel eens voorgesteld dat die kinderen…, die pijnlijke gezichtjes…? Is het niet tot uw hersencellen doorgedrongen dat als uw neefjes…’
Gerben knakt.
De officier van justitie: Sigarenbandjes, voetbalplaatjes, kinderporno. Dit laatste is een wereld vol narigheid, van misbruik, van vernedering, waar kinderen als beesten worden behandeld. En u houdt die verrotte wereld in stand. Dat is het verwijt dat ik u maak.’
De officier zegt dat hij in eerste instantie had gedacht aan twaalf maanden gevangenisstraf, overeenkomstig de jongste richtlijnen.
‘Maar dat zal niet mijn eis zijn, want dan maak ik nog meer kapot.’
Gerben hoeft wat hem betreft niet naar ’t schavot.
Hij moet, luidt het strafvoorstel aan de rechbank, 240 uur werken met zes maanden voorwaardelijke celstraf als stok achter de deur en verplicht reclasseringstoezicht om de therapie minder vrijblijvend te maken. Met een proeftijd van drie jaar en een gratis advies: ‘Weest u eerlijk tegen uw partner.’
De advocaat probeert nog wat. Overtuigend bewezen, zegt ze, maar niet wettig. Het proces verbaal van de inval zit niet in het dossier. Is zoek. Daarmee is het in beslaggenomen materiaal onrechtmatig verkregen en is ook de bekentenis, gebaseerd op deze onrechtmatigheid, ongeldig.
Dus: ‘Vrijspraak.’
De aanklager erkent de omissie, maar meent dat die niet zo ernstig is dat de consequentie vrijspraak moet zijn. Hij blijft bij de eis en zegt tegen Gerben die zichzelf nu niet meer onder controle heeft: ‘Ik wens u veel sterkte.’
Even later zie ik uw buurman, uw collega, uw partner in straffe pas de parkeergarage binnengaan.
Dan rijdt hij weg, zijn dubbelleven in.
‘Goeiesmorgens Gerben. Leuke vrije dag gehad, gisteren?’
Rob Zijlstra
UPDATE - uitspraak - 18 december 2007
Gerben moet 240 uur werken en bij de eerst volgende misstap hangt hem zes maanden cel boven het hoofd. Conform dus. Een Groninger officier van justitie zei recentelijk in de krant dat het maar eens moet zijn afgelopen met de werkstrafjescultuur als het om het bezit van kinderporno gaat. Onduidelijk is of de officier hiermee een breuk aankondigde in het huidige OM-beleid: 240 uur en zes maanden voorwaardelijk voor het bezitten van kinderporno.