Het zit de 36-jarige Ronald uit Groningen niet mee.

Een jaar geleden werd hij door de politie gearresteerd wegens bedrog. Ronald collecteerde huis-aan-huis in de zuidelijke stadswijken van Groningen ten behoeve van speeltuinvereniging De Wijert.

Dat zei hij.

In werkelijkheid collecteert hij voor zichzelf dan wel voor de dealer die hem van cocaïne voorziet. De politie waarschuwt met enige regelmaat voor dergelijke misdaden.

Op 16 januari dit jaar moet de man zich voor zijn daden verantwoorden voor de politierechter. Behalve het bedrog aan de voordeur, heeft Ronald zich ook schuldig gemaakt aan de diefstal van een bankpas. Die van zijn moeder. Hij heeft er 2720 euro mee gepind.

De strafzitting op 16 januari gaat niet door.

Een half jaar later krijgt hij een nieuwe oproep: op 24 juli zal hij zijn verdiende straf krijgen. Want dat Ronald zich als collectant heeft uitgegeven en het geld in eigen zak heeft gestoken, daarover zijn de meningen niet verdeeld.

Hij heeft alles bekend.

Maar op 24 juli wordt de strafzaak aangehouden. Dit om de reclassering te vragen een rapportage over Ronald op te stellen, zodat de best passende straf opgelegd kan worden. De nieuwe datum: dinsdag 27 november, om tien over elf.

Het lijstje strafbare feiten is inmiddels wel gegroeid. In afwachting van de nieuwe oproep, zet Ronald zijn werkzaamheden als nepcollectant voort. In februari, mei en juni slaat hij opnieuw zijn slag. Tijdens zijn laatste ronde maakt hij ook een laptop buit. Dat was een eenvoudig klusje geweest, want de deur van het studentenappartement stond gewoon open.

Het leek er dan vanochtend eindelijk van te komen. Op de gang in de rechtbank zit Ronald op zijn beurt te wachten. Hij is wat ongedurig en na een half uur houdt hij het voor gezien. Hij voelt zich niet lekker en vindt het welletjes.

Hij vertrekt.

Besloten wordt om de strafzaak dan maar zonder de verdachte te behandelen. Want nog meer uitstel vinden de officier van justitie, de politierechter en de advocaat van Ronald niet wenselijk.

In een kwartiertje had de zaak afgedaan kunnen worden.

Ware het niet dat de beloofde rapportage van de reclassering er niet is.

Hadden ze wel beloofd, maandag nog.

De politierechter schorst de zitting voor vijf  minuten om de officier in de gelegenheid te stellen de reclassering te bellen.

Wellicht dat de reclassering met spoed kan faxen.

Helaas, zegt de officier van justitie ruim tien minuten later. 'Bij de reclassering neemt niemand de telefoon op.'

Daarop pakte de politierechter zijn agenda: 31 januari 2008, kwart voor tien.