Ik ben benieuwd met welke waarheid de rechtbank van Groningen over twee weken op de proppen komt in de strafzaak tegen Geert en zijn Braziliaanse nachtegaal Flora.
Geert en Flora worden verdacht van onder meer, maar vooral, mensenhandel.
Via via scharrelden ze temperamentvolle jonge vrouwen op in Brazilië.
Geert kocht de tickets of maakte geld over, liet de vrouwen door chauffeurs ophalen van Schiphol en dan moesten ze voor hem werken.
De hoer spelen.
Geert bepaalde de spelregels.
Eerst moesten ze de vliegkosten terugbetalen.
Daarna kregen ze 38 euro per keer.
De officier van justitie rept van moderne slavernij.
Vrije dagen kende het escortbureau niet.
Want, zo zou Geert hebben gezegd, ze kwamen hier om te werken, niet om te winkelen of vakantie of feest te vieren.
Dus ook geen disco, geen vriendjes, geen spijkerbroek, geen mobiele telefoon.
Wie de regels overtrad, kreeg straf.
Geert hoort het allemaal aan, soms met een brede glimlach, soms met een gezicht alsof hij wil zeggen: jullie snappen d'r ook helemaal niks van, dan weer snotterend van de verkoudheid.
Hij zegt tegen de rechters: 'Die vrouwen droegen mij op handen.'
Dat zal best zo wezen, zegt de officier van justitie.
Niet dat hij het gelooft.
Hij eist een gevangenisstraf van drie jaar en een boete van 13.000 euro.
Flora, ex-partner en plaatsvervangend baas van het bureau, hoort anderhalf jaar celstraf eisen.
Snipsnotterend zegt Geert: 'Ik dacht dat ik het allemaal goed deed, echt waar.'
Het klinkt niet tegen beter weten in.
De gedachte komt ook niet helemaal uit de lucht vallen.
In 1992 was Geert in de escortbusiness gestapt. Eerst met Hollandse en Oost-Europese vrouwen en sinds en jaar of vijf met Brazilianen.
Hij onderhield contacten met de belastingdienst want die pikte op basis van nota bene zijn eigen boekhouding een btw-graantje mee.
De vreemdelingendienst van de politie kwam frequent op bezoek.
Geert, zei Jan van de dienst dan, het komt allemaal goed.
Ook bij de gemeente Marum kenden ze hem en de haren. Hij had al eens geprobeerd een vergunning te krijgen, maar de gemeente gedoogde liever. En hij had een site op het web en advertenties in de krant.
Dus had Geert gedacht, ik doe niks stiekems of crimineels.
Bijna vier jaar geleden arresteerden ze hem ineens, na een inval in een verdachte massagesalon in Groningen. Daar werkten ook een aantal Braziliaanse vrouwen. Wij zijn van Geert, zeiden ze en deden prompt aangifte.
Negen maanden had hij in voorarrest gezeten. En nu, 47 maanden na die arrestatie, zit hij hier, in zittingszaal 14.
Het duurt wel een beetje lang, vindt hij.
Tuurlijk, het klopte wel.
Hij had liever niet dat ze naar de disco gingen, of vriendjes hadden, of een mobiele telefoon waarmee ze buiten hem om contacten konden leggen met klanten.
Er waren nu eenmaal huisregels, zoals overal huisregels bestaan. Dat de prijs van het vliegticket een lening was, dat wisten ze vooraf. En ook waarom ze naar Nederland kwamen. Sommige vrouwen werkten in Belem al in de prostitutie. Heel normaal daar.
Harde wereld.
Dat van die straf? Ja hallo. Ik riep wel eens, jongens, maak er geen zooitje van, want anders… Maar dat is nooit voorgekomen. Ik moest toch wat zeggen? Het waren zelfstandige en onafhankelijke vrouwen. Ze deden wat ze wilden. Een paar waren zelfs lid van de voetbalclub.
De officier van justitie ziet het anders.
Deze Geert zag zijn Brazilianen in de eerste plaats als handelswaar. Op de telefoontaps was dat te horen. Dan had hij het over dat er 'twee dames waren geleegd', dat er 'meiden waren uitgeleend' en dat er 'nieuwe' binnen waren.
De officier erkent wel dat in deze zaak geen geweldscomponenten zitten. Dat is wel eens anders, zegt hij. 'Als je sommige vrouwenhandeldossiers opent, vliegen de kogels je al om de oren. Geert had dat niet nodig. Hij had een lange arm die tot in Belem kon dreigen. In Marum waren zijn huisregels voldoende.
Het zal best zo wezen, zei de officier van justitie dus, dat de vrouwen hun werk hier vrijwillig deden. 'Maar dat betekent nog niet dat ze niet werden uitgebuit.'
De advocaten mopperen. De officier geeft een overtrokken beeld van de werkelijkheid. Hij blaast de boel op. En het duurt ook allemaal veel te lang. Bijna vier jaar. Daarmee zijn de redelijke termijnen om iemand te kunnen vervolgen extreem overschreden.
En zeggen ze: deze vrouwen zijn geen slachtoffers. Het zijn kordate dames die vrijwillig in de prostitutie werken om na een tijdje met geld en dus met een toekomst terug te keren naar Brazilië.
De belasting, de politie, de gemeente, allemaal wisten ze wat Geert deed.
Ja zelfs de marechaussee op Schiphol kende Geert uit Marum.
En zij allen lieten hem denken dat het kon wat hij deed.
Maar waarom deden de Brazilianen, terwijl ze hem op handen droegen, dan aangifte?
De advocaten hebben een vermoeden.
Er was sprake van een ordinair loonconflict.
Ze kregen 38 euro.
Ze wilden 40 euro.
Twee euro meer is niet zo heel, zou Geert hebben, maar over een heel jaar gezien gaat het om een smak.
Het bleef bij 38 euro, einde cao-onderhandelingen.
Misschien is de waarheid dat de vrouwen Geert op handen droegen, maar hem na die mislukte onderhandelingen keihard lieten vallen.
Harde wereld.
Rob Zijlstra
UPDATE - 6 november 2007 - uitspraken
Geert: 23 maanden celstraf en een geldboete van 13.000 euro. Aanvankelijk was de straf gesteld op 24 maanden. Vanwege de onredelijke lange duur van de afhandeling van de strafzaak, kreeg Geert een maand korting. Voor hem betekent de uitspraak dat hij nog negen maanden moet zitten. De boete is opgelegd wegens het overtreden van de wet arbeid vreemdelingen.
Flora: 17 maanden waarvan 3 voorwaardelijk. Ook zij kreeg een maand korting.
UPDATE - pluk-ze - 30 juni 2008
Het openbaar ministerie heeft in een ontnemingsprocedure de winst van Geert vastgesteld op 381.878 euro. Dit bedrag wordt nu opgeeist.