Zouden er mannen zijn die hun kinderen seksueel misbruiken en dit nu lezen?
Zouden die mannen beseffen wat hen te wachten staat als alles ondanks de dreigementen ooit uitkomt?
En zouden er ook vrouwen zijn – moeders dus - die wel weten wat hij daarboven uitspookt, maar verdrietig alvast koffie gaan zetten?
Het moet haast wel. Seksueel misbruik komt vaker voor dan rechtbanken aankunnen.
Ik kan die mannen – en de moeders – verzekeren dat het er in de rechtszaal keihard aan toe zal gaan.
Geloof niet de verhalen dat de rechtspraak in Nederland een softe bedoening is.
Geloof niet dat u wegkomt met een taakstraf.
Zittingszaal 14 van de Groninger rechtbank zit vol.
Voor, aan de tafel waar normaal de pers zit, zitten nu drie zussen en hun broer, papieren zakdoeken voor de greep.
Ze houden elkaars handen vast.
Verbeten gezichten.
Ik zie het jongste zusje af en toe van ellende wegkruipen in de boezem van de oudste, met veilig een arm om haar heen.
Aan de andere tafel zit de verdachte man uit Oldehove.
De officier van justitie: 'Vijftien jaar lang heeft u, de verdachte man, uw drie dochters seksueel misbruikt. Toen de oudste de deur uitging, vergreep u zich aan de middelste. Toen die wegging, was de jongste aan de beurt. Soms wel twee keer per week. U heeft hen niet alleen hard geknuffeld, gestreeld en betast, op de schoot genomen, hard geknepen, afgedroogd na een douche, maar u heeft ook verkracht.'
De moeder had eens te horen gekregen dat het niet fijn was wat papa deed. Maar moeder moest ook de huishouding doen, want hij was er eentje van het meer ouderwetse soort, autoritair, dominant, snel boos.
Bovendien was er de kerk.
Begin jaren negentig was het begonnen, in juni dit jaar deden de drie zussen met hun loyale broer aangifte.
Hij ontkende.
Maar later, in de cel met de bijbel in de hand, kreeg hij het te kwaad.
Hij had gelezen over eerlijkheid en iedere keer als hij het bijbelboek ter hand nam, realiseerde hij zich niet de waarheid te hebben gesproken.
Toen was alles er uitgekomen.
Dat hij de verleidingen niet had kunnen weerstaan, dat hij zich had verlaagd tot de onderwereld, dat hij zich vreselijk schaamde.
Dat was bij de politie.
Donderdagochtend in de rechtszaal lag het allemaal weer een tikkeltje anders.
Ontucht, jawel, maar daar zat ook gekkigheid bij.
Maar verkrachting, o nee.
Dat hij bij de politie anders had verklaard, kwam omdat hij door de politie onder druk was gezet. Ze bleven maar vragen, vragen, vragen. Het ging maar door, duurde zo lang.
Officier van justitie Wolters kiest de harde lijn: ’U heeft uw drie dochters zojuist voor leugenaars uitgemaakt.’
De verdachte man: ’Ik zeg niet dat ze liegen.’
Wolters: ’Jawel, u ontkent.’
De drie zussen spreken de rechters toe. Tussen de tafel waaraan zij zitten en de tafel waaraan hij zit, ligt slechts een meter, maar een wereld van verschil.
De zussen zeggen: ’Ik heb een jeugd gehad vol angst. Jij hebt alles in mijn leven stukgemaakt.’
En: ’De mooiste momenten in mijn leven, zoals de geboorte van mijn dochter, heb je door je aanwezigheid verknald. Maar ik heb je overleefd. Ik zal je nooit vergeven. Ga weg, en kom nooit meer terug.’
En: ’Jaren heb ik op dit moment gewacht, om afscheid van je te nemen. Vaarwel.’
Het is beklemmend stil geworden in de rechtszaal.
De rechters vragen wat hij vindt van de aangifte van zijn dochters.
Hij zegt: ’Aan de ene kant goed, want goed dat het is gestopt. Maar met gesprekken thuis, met Bijbelse begeleiding, waren we er ook wel uitgekomen. Het had niet zover hoeven te komen.’
De officier: ’Dit alles heeft zich afgespeeld in een gereformeerd vrijgemaakt milieu. Maar het was een en al seks. Hij keek naar pornofilms met de kinderen erbij. De moeder houdt haar verdachte man uit de wind, zij kiest voor hem. De familie is uiteen gevallen. Het wordt de zussen kwalijk genomen dat ze aangifte hebben gedaan.’
De werkgever van de verdachte man heeft een brief aan de rechtbank geschreven. De werkgever laat de rechtbank in die brief weten dat hij zeer teleurgesteld is in de houding van die kinderen. Dat zij een goed vrachtwagenchauffeur in problemen hebben gebracht.
Eis: Drie jaar gevangenisstraf waarvan een jaar voorwaardelijk.
Uitspraak over twee weken.
De verdachte zegt dat hij zal bidden.
Wat, vroeg iemand na afloop van de zitting, ga je hier nu over schrijven?
Ik zei, het wordt in ieder geval een verhaal over drie dappere jonge vrouwen en hun loyale broer.
Rob Zijlstra
UPDATE – 1 november 2007 – uitspraak
De rechtbank tilt zwaarder aan de feiten dan het openbaar ministerie. Het vonnis: 42 maanden waarvan zes voorwaardelijk. De eis (drie jaar waarvan een jaar voorwaardelijk) doet geen recht aan de ernst van de feiten, zo staat in het vonnis. De rechtbank acht bewezen dat de vader zich schuldig heeft gemaakt aan verkrachting, ontucht (meermalen gepleegd) en aanranding. Voor dit laatste feit had de officier van justitie vrijspraak geëist.
De rechtbank rekent het de man zwaar aan dat hij zijn dochters bedreigde om zo te voorkomen dat zij uit de school zouden klappen. De drie dochters, aanwezig bij de uitspraak, reageerden opgelucht en konden zich vinden in de straf.
het vonnis