Zij uit Hoogezand had in Groningen een aanrijding veroorzaakt en was toen doorgereden.
De boete van 220 euro betaalde ze niet.
Nu staat zij voor de politierechter.
Het was nog vroeg en donker en zij was als medewerkster van Thuiszorg op weg naar een cliënt. Eerst kon ze het adres niet vinden, toen geen parkeerplaats.
Dat maakte haastig.
Op een kruising raakte ze een andere vroege auto. Zij bood aan telefoonnummers uit te wisselen, maar hij wilde de politie erbij. Er zaten nota bene krasjes in het lak.
Zij zei, eventjes de auto wegzetten. En reed weg. Haar cliënt moest die ochtend vroeg uit bed.
De krasjesman noteerde het kenteken.
De politierechter: ’De Groningse Kredietbank beheert uw geld?’
Zij: ’Klopt. Er is iets misgegaan met het betalen van die boete.’
De officier van justitie wil niet de beroerdste zijn en eist opnieuw 220 euro.
De politierechter: ’Gezien de persoonlijke omstandigheden van mevrouw leg ik die 220 euro op, maar dan geheel voorwaardelijk. U hoeft niets te betalen.’
In Delfzijl heeft een 35-jarige man een plaatsgenoot geslagen.
Zware mishandeling.
Er wordt een werkstraf van dertig uur tegen de Delfzijlster die niet is komen opdagen geëist.
De rechter bestudeert de kleurenfoto’s in het dossier. Zegt: ’t Kan niet anders dan dat de verdachte ook heeft geschopt. Dat is geen mishandeling, maar een poging tot het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel. Zestig uur.
Ook de 20-jarige Ko moet voor deze zaak terechtstaan. De advocaat: ’Ko had wel willen komen, maar hij heeft geen geld voor een treinkaartje.’
De politierechter knikt.
In het dossier staat dat Ko de laatste tijd op drift is. ’Daarom wil ik hem graag zien.’ Ko krijgt een nieuwe oproep.
Welkom in de wereld van de politierechter.
Vijf dagen per week, tien minuten per zitting en boter bij de vis: direct uitspraak.
Ik telde deze week op één dag 28 strafzaken.
Vier vrouwen, de rest man; de jongste 19, de oudste 66 en afkomstig uit alle hoeken van de stad en provncie Groningen.
De top-3: rijden onder invloed (8), mishandeling (7), belediging (3).
Verder: drugsbezit, vernieling, poging tot doodslag, fietsendiefstal, paspoortvervalsing, bedreigingen en internetfraude op marktplaats.nl.
Het dagelijkse werk.
Vaak hoort de verdachte – ook hij die is veroordeeld – na afloop de politierechter zeggen: ’Bedankt voor uw komst.’
Dat komt omdat de meeste verdachten de politierechter links laten liggen. Rechters waarderen verdachten die wel de moeite nemen.
Johannes, 63 jaar, is wel gekomen. Hij was koerier, had een drankprobleem en een bedrijfsauto. Die combinatie leidde tot een kop-staart-botsing in Muntendam.
Zijn schuld.
Johannes zegt dat hij elke straf zal aanvaarden.
Maar als hij de eis hoort - 1000 euro en zes maanden rijbewijs kwijt - is hij teleurgesteld. Geen rijbewijs betekent, weet hij, ook niet op de brommer. Hoe moet ik dan naar de sportschool en daarna naar de bridgeclub?
Desnoods op de fiets of met de bus, zegt de politierechter en vonnist 1000 euro en vijf maanden rijbewijs kwijt.
Edgar is er weer niet.
Hij kijkt wel link uit.
Na jarenlang in de tbs heeft hij het misschien wel helemaal gehad met die rechters.
Hij, 55 jaar, was aangehouden omdat uit zijn auto wietgeuren opstegen. Hij gaf toe achter het stuur een joint te hebben gerookt.
De politie tapte bloed, stuurde dat op naar het forensisch instituut in Rijswijk dat vaststelde dat het gemeten THC-gehalte overeenkwam met 1,1 promille alcohol. Bijbehorende eis: 390 euro boete.
Oordeel van de politierechter: mee eens.
Op de gang zit een schoolklas te wachten op een zaak waar wel een verdachte verschijnt.
Een strafzaak zonder verdachte is als een bakker zonder brood.
Maar naarmate het middaguur nadert, neemt de kans op verdachten af.
De politierechter: laat die klas maar komen, dan behandelen we de zaak bij verstek. De strafzitting wordt zo een leerzaam college.
Het gaat over zakenvrouw Nina die twee auto’s met een huurkoopovereenkomst bij Volvo Finance heeft verkocht. Met de criminele winst, ruim 20.000 euro, kon ze haar personeel betalen.
De eis luidt 80 uur werkstraf en twee weken voorwaardelijke cel. Mild, zegt de officier van justitie, omdat mevrouw geen strafblad heeft.
De politierechter vonnist conform, met de aantekening dat ze het gevoel heeft dat hier iets niet pluis is. ’Een vrouw van 56 jaar, zonder strafverleden, die plotseling de fout in gaat, daar is meestal iets mee loos. Ik denk dat ze is misbruikt en dat ene Jos de man is achter deze fraude. Ik vind daarvoor alleen geen bewijzen in het dossier.’
De schoolklas hangt aan de lippen en vraagt honderduit.
Zo maak je korte metten met de kloof tussen samenleving en rechtspraak.
Tot slot geeft de politierechter de klas een welgemeend advies: ’Gebruik geen drugs. Als je iets te vieren hebt, drink dan champagne.’
’s Middags komt niemand.
Rob Zijlstra