Iemand mailde dat mijn weblog geen echte weblog is.

Alsof ik iets had misdaan.

Even dacht ik, wat krijgen we nou, maar dat was maar even.

Wat jij doet is verhalen plaatsen op een weblog.

Een echte weblogger schrijft blogs, dat zijn korte stukjes.

Het zal wel zo wezen, tikte ik terug.

Maar op het internet mag toch alles?

Mag je zelf bepalen wat en wanneer en hoe?

Iemand vroeg of ik op mijn lauweren was gaan rusten?

Omdat het de laatste weken zo rustig is op je weblog.

Dat laatste is waar.

Dat komt door ruim twee weken vakantie in Denemarken en toen nog een week thuis dakgoten schilderden, een klus die eigenlijk vorig jaar gedaan had moeten worden.

Vooral door die dakgoten was ik begin vorige week weer helemaal klaar voor zittingszaal 14.

Wat blijkt?

De rechtbank van Groningen zit nog midden in het zomerreces.

Vorige week werd in '14' slechts één zaak inhoudelijk behandeld.

Normaal zijn dat er een stuk of tien.

Deze week is het niet anders: een zaak, aanstaande donderdag.

Hoe kom ik als rechtbankverslaggever met weblog de week door?

Als een echte weblogger?

maandagochtend, kwart over negen

Ik ben op weg naar Assen, naar de studio van RTV Drenthe. Ik mag daar live iets vertellen over mijn boek Zittingszaal 14. Ik neem mij voor ieder geval te vertellen dat er de afgelopen vijf weken zo'n duizend exemplaren zijn verkocht. En dat dat best veel is. Maar de vraag wordt niet gesteld. Ik vind radio een geweldig medium. Om naar te luisteren. Van radiomicrofoons word ik echter altijd een beetje zenuwachtig. Na een kwartiertje sta ik weer buiten en ik ben niet ontevreden.

Even na elf uur

Ik arriveer op de redactie van Dagblad van het Noorden, de krant waarvoor ik werk. Ik log in, verwijder spam, blader de ochtendkranten door en google op het begrip diversiteit in relatie tot de politie. Ik eet een broodje kaas in wat vroeger bij het Nieuwsblad van het Noorden de krantine werd genoemd. Nu heet dat een bedrijfsrestaurant, maar niet vanwege de geboden kwaliteit.

Even voor half twee

Ik meld mij bij de balie van het politiebureau aan de Rademarkt in Groningen. In de hal hangt een opsporingsbiljet dat 20.000 euro beloning in het vooruitzicht stelt aan diegene die gouden informatie kan verstrekken over de moord op John Mieremet, de man die helemaal in Thailand werd geliquideerd. Op de derde verdieping heb ik een gesprek met korpschef Oscar Dros. Over diversiteit en de politie. Dros vertelt dat het Groninger politiekorps meer kleur moet krijgen en hoe hij denkt dat te bewerkstelligen. Op tamelijk unieke wijze, beweert hij.

Kwart over drie

Terug op de krant. Ik doe kort verslag van het gesprek met Dros en zeg dat het naar mijn mening de moeite waard is om er een stukje van te maken. De nieuwschef deelt die mening. Voor morgen? Ik: Nee, woensdag. Ik wil eerst checken of het wel zo bijzonder is. Een collega komt beteuterd binnen. Fietsend op weg naar de krant is zijn tas met van alles daarin uit zijn fietstas gestolen. Niks van gemerkt, toch niet te geloven.

Half zeven

Thuis.

Wokken, eten. Nog even spelen en dan naar bed. Tandenpoetsen, verhaaltje voorlezen en dan niet meer zeuren, maar slapen.

Half negen

Hardlopen. Wie niet de stad tot zijn beschikking heeft, maar het platteland moet op dit moment van het jaar al weer rekening houden met de invallende duisternis. Binnen een uur is het donker en dat hardloopt niet prettig. Ik stel onderweg wel vast dat er weer licht brandt in de boerderij waar eerder dit jaar een hennepkwekerij werd aangetroffen en dat het 4Mijl-niveau van vorig jaar nog niet terug is. Komt wel. Gewoon doorlopen.

Half elf

Afwas. Kranten. De mogelijkheid het journaal op het internet te bekijken is een zegen. Ik check het verhaal van de Groninger korpschef bij mijn vriendin. Zij is per slot van rekening p & o-adviseur. Ze bevestigt dat de aanpak die de Groninger korpschef voorstaat inderdaad bijzonder mag heten. Vooruitstrevend. Ja, dat zei Dros ook al.

Morgen is het in heel Nederland 28 augustus, alleen voor de stad Groningen is dat een Koninginnedag-achtige feestdag.

Rechtbank gesloten.

Statistisch gezien is het ook de gevaarlijkste dag in Groningen.

Op en rond 28 augustus zijn sinds 1970 drie mensen in de binnenstad vermoord.

Geen datum die dat overtreft.

Rob Zijlstra