De officier van justitie spreekt van praktijken die je verwacht ver over de grens van de Balkan. Of in Zuid-Amerika.
Maar toch niet in Leek, toch niet bij stichting De Zijlen die zich bekommert om de zorg aan verstandelijk gehandicapten?
Het gebeurde er wel, op de ict-afdeling.
Door Ed (47) uit Leek en Ko (39) uit Assen.
Ze zijn op staande voet ontslagen.
Hun partners hebben de relatie gedeleted.
Ed is zijn huis kwijt.
Door vrienden worden ze met de nek aangekeken.
Ze solliciteren wel, maar ze maken geen schijn van kans omdat ze niet onder de waarheid uitkomen.
Ko werkt nu onder zijn niveau via uitzendbureaus.
Ed probeert zo goed en zo kwaad het gaat een eigen bedrijf in de bouw op te zetten. Dat lukt nauwelijks.
Ko’s toenmalige echtgenote had gezegd: ’Krijg je hier geen problemen mee Ko?’
Stel je niet zo aan, had hij eigenwijs geantwoord.
Ed voelde zich er na verloop van tijd wel ongemakkelijk onder. Zijn vriendin had al eens opgemerkt: 'Zo, zo, kan dat allemaal?'
Tegen de rechters zegt Ed: ’Ik was te schijterig om te stoppen.’
Op 16 augustus vorig jaar waren de ogen opengegaan. Toen kregen ze van de directiesecretaresse een telefoontje. Of ze even op het matje wilden komen?
Ed en Ko wisten het onmiddellijk: dit is het einde.
Twee collega’s hadden het ontdekt. Een half uur lang hadden ze elkaar in het magazijn onthutst aangekeken. Zo van: het zal toch niet echt waar zijn?
Het was wel waar.
De computers van stichting De Zijlen waren aan vervanging toe. Kosten van het migratieproject: 900.000 euro. Het management besloot in zee te gaan met Dell.
Dat wilde Dell wel.
Ko werd aangesteld als projectleider, Ed als zijn rechterhand.
En zo gebeurde het dat de ene na de andere Dell-doos bij De Zijlen werd afgeleverd. Ko zegt dat het begonnen was met een simpel grapje.
Hij had tegen zijn Dell-contactpersoon gezegd: ’Doe mij er ook maar een Mercedes bij.’
Nu zijn ze bij Dell natuurlijk niet gek.
Dell weet: goede klanten moet je koesteren, of die nu diep in de Balkan wonen, in Zuid-Amerika of in Leek. En dus stuurde Dell cadeautjes mee.
Eerst twee televisies, toen dvd-recorders, digitale camera’s, stereosets en later nog heel veel meer.
Projectleider Ko kon de verleiding niet weerstaan.
Bovendien: hij deed niet alleen de inkoop, ook was hij verantwoordelijk voor de controle.
Hij zegt: ’Ik was te zwak om het niet mee te nemen.’
En zijn rechterhand dus te schijterig.
Onderling spraken ze olijk en vrolijk over LVT’s en LVN’s.
Leuk voor Thuis en Lekker voor Niets.
Toen de twee onthutste collega’s na een half uur op elkaar waren uitgekeken en aan de alarmbel trokken, hadden Ed en Ko samen voor zo’n 40.000 euro aan presentjes in huis.
Hun leidinggevende meneer Hoekstra moet zich behoorlijk achter de oren hebben gekrabd. Nooit had hij facturen onder ogen gehad die hem de ogen hadden kunnen doen openen.
Daar zorgde Ko voor.
Als inkoper en controleur hield hij de Dell-facturen met specificaties achter en verstrekte aan meneer Hoekstra eigen verzamelfacturen zonder specificaties.
Easy as Dell.
Ed had nog geprobeerd een openbare strafzitting af te kopen. Hij wilde wel een acceptgiro.
Maar de officier van justitie piekerde daar niet over.
’Ed en Ko hebben zichzelf flink in de vingers gesneden en dat moet pijn doen. Ze hebben het er zelf naar gemaakt. De stommelingen.’
De norm, vervolgt de aanklager, is dat je met je poten van spullen van je werkgever afblijft. De hoogte van het gestolen goed vindt hij niet interessant. Wel de duur van de strapatsen, ruim een jaar.
Projectleider Ko hoort een werkstraf eisen van 150 uur, rechterhand Ed eentje van 120 uur.
De advocaten proberen te redden wat er te redden valt door een en ander in perspectief te plaatsen.
De Zijlen heeft nauwelijks schade geleden. De goederen zijn in de originele verpakking teruggegeven en de cadeautjes gingen niet ten koste van de vaste korting van 25 procent die Dell verstrekte. En heeft niet ieder volwassen mens momenten van naïviteit?
Gelaten zegt Ko zijn straf te zullen ondergaan. ’Want ik ben schuldig.’
Ed zegt een taakstraf (werken voor ’t nut) niet te kunnen combineren met zijn huidige pogingen een eigen bedrijf van de grond te tillen. Daar is hij zeven dagen per week mee bezig. Een boete in termijnen past hem beter.
De politierechter moet tien minuten nadenken en spreekt dan van nare feiten, kwalijke zaken en over gegeven vertrouwen dat ernstig is beschaamd.
Goed voor 150 uur voor Ko en 100 voor rechterhand Ed.
Rob Zijlstra
UPDATE - NAGEKOMEN BERICHT -
Ook de rechtbank Groningen doet zaken met Dell. Over cadeaus is vooralsnog niets bekend. Deze foto is vanochtend - vrijdag 13 juli - gemaakt in de hal van de rechtbank.
