Hij is misschien wel de domste man van Groningen.

Dat beweer ik niet.

Het zegt het zelf, zij het niet met zoveel woorden.

Jarenlang doceerde Leo de Engels taal op een scholengemeenschap.

Eens was hij dus niet dom.

Bij de meeste mensen komt wijsheid met de jaren.

Bij Leo, 64 jaar, niet. Bij hem gaat het net andersom.

Bij Leo verdwijnt het langzaam.

Zijn computer was kapot en dus bracht hij het ding naar de computerwinkel. De computerwinkel bekeek de boel, zag een harde schijf vol kinderporno, belde de politie en deed aangifte.

In de tenlastelegging staat: ongeveer 1.796 foto's en/of 10 filmbestanden en/of 20.077 foto's en/of (ongeveer) 42 filmbestanden.

In de tenlastelegging staat een aantal foto's en filmbestanden beeldend beschreven.

Nee, u wilt dat niet weten.

De politie belde Leo met de mededeling dat zijn computer in beslag was genomen in verband met kinderporno.

Leo zei dat hem dat hoogst verbaasde.

De politie zei dat ze het gingen onderzoeken. Dat zou een week of zes gaan duren. Daarna zou hij wel horen.

Na elf weken had Leo nog niets gehoord. Dat vond hij ongehoord en dus diende hij een klacht in bij de klachtencommissie van de politie. Die viel op 1 maart zijn woning binnen. Heel de buurt zag het. Leo werd stomverbaasd aangehouden en zat vervolgens zeventien dagen in het huis van bewaring te Ter Apel.

Rechters: Waarom was u zo verbaasd?

Nou, hij dacht dat foto's met blote meisjes geen porno was. Porno was meer iets met seksuele handelingen en zo.

Zijn vrouw had hem al eens gewaarschuwd. Ze had gezegd, die meisjes zijn wel heel jong Leo, volgens mij ben je bezig met kinderporno. Maar Leo had eigenwijs 'welnee' gezegd. 'Die meisjes poseren gewoon.'

Het verblijf in het huis van bewaring was hem zwaar gevallen.

Toen hij na zeventien dagen op vrije voeten kwam, was hij zo mogelijk nog dommer geworden. Hij kocht een nieuwe computer en ging opnieuw aan de slag.

Daar had hij ook alle tijd voor, want vanwege al dat gedoe had hij zijn vrijwillige bestuursfuncties in zijn gemeente beëindigd. Hij wilde niets in diskrediet brengen. Zijn buurtje informeerde hij op een avond middels een brief door de brievenbus met daarin de waarheid. Hij wilde geen praatjes.

Ook sprak hij veel met zijn vrouw.

'Dat leidde tot een omkeerproces in mijn denken. Het is mij nu heel duidelijk dat ik mij heb schuldig gemaakt aan kinderporno. Ik vind het verschrikkelijk.'

Ik kijk hoe de rechter naar Leo kijken en bespeur enige afkeer.

Rechters: U bent leraar Engels geweest op een middelbare school. Heeft u nooit eerder het besef gehad dat wat u deed, niet kon?

Leo: 'Nee.'

Rechters, toontje feller: 'U werkte met kinderen van 12 tot 18 jaar. U kent dan toch de beleving van kinderen? Hoe komt het dat u daar nooit over heeft nagedacht?

Leo: 'Ik kijk al vanaf mijn jeugd naar bloot. Het is een bepaalde gewenning of zo.'

Rechters: U vond die poses natuurlijk?

Leo: 'Ik vind het niet raar om naar bloot te kijken.'

Rechters: Inzoomen op geslachtsdelen, kinderen van 12, 13 jaar in erotische poses. Vind u dat normaal?

Leo: 'Ik zag toen niet in dat het abnormaal was.'

De rechters denken nu vast: wat een onmogelijk domme vent zit hier.

Rechters: Waarom is kinderporno strafbaar?

Leo: 'Omdat de maatschappij heeft bepaald dat dat zo is.'

Rechters, fel: Die foto's passen niet bij de ontwikkeling van die kinderen. Daarom. Daarom mag het niet.'

Leo zegt dat hij nu ook wel weet dat die kinderen tot zulks zijn gedwongen en dat dat dus niet goed is.

Rechters: Als ze niet zouden zijn gedwongen, als ze het zouden willen, is het dan niet walgelijk?

Leo: 'Dat vind ik een moeilijke vraag.'

Rechters, nu op hun felst: We zullen u het antwoord op die vraag geven: Nee! Het mag niet!

Leo zwijgt.

Rechters: Geen vragen meer.

Vorige maand maakte het openbaar ministerie – dat één en ondeelbaar is – gewag van nieuwe landelijke richtlijnen met betrekking tot strafeisen inzake kinderporno. De tijd van werkstraffen is voorbij. De nieuwe richtlijnen willen heuse gevangenisstraffen.

Twaalf maanden cel werd de vorige keer geëist in een soortgelijke zaak.

Ook nu memoreert de officier van justitie aan deze richtlijnen die voor Leo akelig dreigen uit te pakken. Nog een keer Ter Apel trekt hij niet, had hij gezegd.

De officier van justitie zegt dat bij het bepalen van de strafeis ook rekening moet worden gehouden met de persoon van de verdachte. En dan, zegt de aanklager, leg ik die richtlijnen naast me neer. Hij zegt niet waarom, maar eist een werkstraf van 240 uur en zes maanden voorwaardelijke gevangenisstraf. Dat is de straf die rechtbanken doorgaans in dit soort zaken oplegt en waar justitie nou juist van af wil.

De rechtbank doet over twee weken uitspraak en zal er op haar beurt rekening mee moeten houden dat domheid niet strafbaar is.

Rob Zijlstra

UPDATE - uitspraak - 3 juli 2007

De Domme man is veroordeeld tot een taakstraf van 240 uur en 197 dagen celstraf waarvan 180 voorwaardelijk (gelijk aan het voorarrest van 17 dagen). Leo ziet volgens de rechtbank (nu) wel de ernst van zijn verzamelwoede in, maar is niet doordrongen van de strafbaarheid ervan.