In de krant stond: ’Gezellige avond eindigt in bloederig drama. Een krantenbezorger flipte en stak Dick bijna dood.’
Donderdag zaten de krantenbezorger en Dick alles behalve broederlijk naast elkaar in de verdachtenbank van zittingszaal 14 van de Groninger rechtbank.
Als verdachten en slachtoffers tegelijk. Dat komt niet vaak voor.
Bij de rechtbank dachten ze misschien, we doen het eens een keertje zo, op deze manier wordt misschien wel snel duidelijk wie de waarheid spreekt en wie de leugen.
Dick (26) wordt omschreven als een sociale en gezellige jongen. Zo ziet hij er ook wel uit. Over Anton (41) wordt gezegd dat hij, in afwachting van de beslissing over een verblijfsvergunning, altijd voor anderen klaarstaat.
Hij bezorgt de krant, studeert en leest graag.
Dick zegt dat Anton als eerste sloeg. Of nog beter: direct begon te steken met zo’n oranje afbreekmesje.
Anton zegt van niet.
Dick sloeg en trapte hem.
Zomaar.
Een buurvrouw zag het wel gebeuren, maar nou net niet wie er was begonnen.
Dick vertelt dat hij heel de avond thuis had doorgebracht met zijn broer.
Ze hadden gegeten, gedronken, een film bekeken en het was gezellig geweest.
Tegen de ochtend ging de broer naar huis.
Vrolijk liepen ze naar beneden, naar buiten waar de fiets stond.
Ze dolden en schreeuwden nog wat na.
Dat wil zeggen, ze deden een scène na uit de film Coming to America met Eddie Murphy als Akeem, de kroonprins van Zamunda.
Ze riepen op z’n Murphy’s: fuck you!
En vervolgens: fuck you too!
Anton was die ochtend zoals altijd om half vier opgestaan.
Hij had de kranten opgehaald en deed zijn wijk.
In de Snelliusstraat zag hij twee jongens staan dollen.
Ze schreeuwden naar hem.
’Hé bezorgertje, heb je een krantje voor ons?’ En andere lelijke, onvriendelijke dingen.
’Beledigende woorden’, zegt Anton tegen de rechters.
Dick vertelt dat terwijl hij en zijn broer daar dus een beetje stonden te dollen, die man er ineens aan kwam lopen, heel snel. Hij sloeg direct. Ik riep, wat is dit en duwde hem weg.
Hij viel in de heg.
Ik bloedde en ging naar boven. Dacht, kapotte lip.
In de spiegel zag ik een lelijke snee in de wang.
Toen knapte er iets in mij en ben ik weer naar buiten gegaan.
Anton schudt voortdurend het hoofd als hij Dick dit hoort vertellen.
Alsof hij steeds zeggen wil: zo ging het niet, zo is het niet gegaan.
Hij was naar een van die jongens toegelopen, naar de langste en zei: ’Ik ken jou niet. Wat is er aan de hand?’
Toen kreeg ik eerst een klap, toen nog eentje en toen viel ik op de grond. Hij trapte tegen mijn lichaam. Ik kreeg geen lucht meer, dacht dat ik dood zou gaan.
Op dat moment pakte Anton zijn oranje afbreekmesje dat hij bij zich had voor het plastic om de kranten.
Hij raakte Dick in het gezicht.
Nadat Dick boven in de spiegel heeft gekeken, volgt buiten een twee confrontatie. Daarbij wordt opnieuw geslagen en geschopt. En opnieuw raakt Dick gewond, ditmaal snijdt het mesje hem in het bovenbeen.
Zo eindigde een gezellige avond dus in een bloederig drama.
Maar wat er verder in de krant stond, blijkt onzin te zijn geweest.
Misschien was het de werkelijkheid van Dick toen hij met de krant praatte, maar de waarheid kan het niet zijn, zegt de officier van justitie.
Zij zegt: ’Het is nogal tegenstrijdig allemaal, het dossier biedt geen helderheid, de getuigen evenmin. Beide hebben letsel. Anton een gebroken rib, Dick een lelijke snee in de wang dat nu een litteken is waarmee hij moet leven.
Om de waarheid te vinden had de officier van justitie het letsel naast de tegenstrijdige verklaringen gelegd. En dan is er maar een conclusie mogelijk: de krantenbezorger flipte helemaal niet en het verhaal van Dick die veel had gedronken is ongeloofwaardig.
Dick was de agressor, strafbaar genoeg voor gevangenisstraf. Dat hij zelf letsel heeft opgelopen, is zijn eigen schuld.
Aan de andere kant is dat blijvende letsel in het gezicht natuurlijk niet niks.
Daarom eist de officier van justitie een werkstraf van 120 uur.
Ze verzoekt de rechtbank Anton te ontslaan van alle rechtsvervolging: het was noodweer. Dat hij zijn aanvaller met een mesje bewerkte, is zwaar, maar gezien de situatie heeft hij proportioneel gehandeld.
Het schuddende hoofd van Anton is veranderd in een knikkende.
Alsof hij zeggen wil, zo is het, zo moet het gaan.
Ik had het kunnen weten: de brenger van het nieuws krijgt vaak de schuld.
En meestal is dat niet terecht.
Rob Zijlstra
update - uitspraken - 29 juni 2007
Anton stapte vanmiddag de rechtszaal met een goed gevoel binnen om de zaal vijf minuten later met een wanhopige blik te verlaten: anders dan het openbaar ministerie oordeelt de rechtbank dat van noodweer geen sprake is en dat Anton met zijn mesje buiten alle proporties heeft gehandeld: een werkstraf van 240 uur en drie maanden voorwaardelijke gevangenisstraf is zijn deel. Aan Dick moet hij 2497 euro schadevergoeding betalen.
Dick was niet komen opdagen om zijn vonnis aan te horen. Hij kreeg conform de eis een werkstraf opgelegd van 120 uur en drie maanden voorwaardelijk en moet aan Anton 800 euro schadevergoeding betalen. De rechtbank stelt in het vonnis dat Dick onder invloed van drank vervelend en uitdagend was en dat zijn gewelddadige optreden onnodig was.
De advocaat van Anton sprak van schande en stelde onmiddellijk hoger beroep in.