Ik wilde schrijven over de 57-jarige Hendrik die niet zo veel te vertellen had. Ja, dat hij zich schaamt en vreselijk bang is dat zijn echtgenote straks weer is aangewezen op de bijstand. Die kans bestaat als hij de gevangenis in moet.
En dat laatste is niet denkbeeldig: de officier van justitie eiste twaalf maanden celstraf waarvan drie voorwaardelijk.
Maar over woeste Willem valt ook wel wat te schrijven.
Willem oogt niet alleen wat woest, hij is het ook.
Briesend dendert hij – na de strafzaak van Hendrik – zittingszaal 14 van de rechtbank Groningen binnen.
De officier van justitie eist (nog) niks, maar zegt dat Willem wel op zijn woorden moest letten. Hardop roepen die-en-die dood te zullen schieten, wordt in een rechtszaal niet gewaardeerd.
Terwijl Willem met zijn woeste woorden duidelijk probeert te maken dat ’dit de wereld op de kop is’, verlaat Hendrik vooralsnog als vrij man, maar aangedaan het gerechtsgebouw. Aan zijn zijde zijn echtgenote die hem ondanks alles heeft beloofd aan zijn zijde te blijven.
Hendrik is niet zo’n woeste prater, zeker niet als het over problemen gaat. Daarom had hij zich thuis verstopt achter de computer.
Daar kreeg hij via MSN contact met een vriendelijke man uit Slovenië.
Ze wisselden eerst foto’s uit van familieleden, toen van de hond en van hun woningen. Later chatten ze over elkaars leven. Digitaal lukte dat wel.
Hendrik zat midden in een rotperiode.
In een half jaar tijd kwam eerst zijn vader en daarna zijn moeder te overlijden. Uitgerekend toen begon het. Slovenië stuurde zomaar ineens foto’s van leuke meisjes uit de plaatselijke disco. Daarna kwamen de zip-bestanden, met soms wel honderden foto’s tegelijk.
Na een paar maanden telde de harde schijf 8.247 foto’s.
En 79 filmpjes.
Weggestopt in mapjes, versleuteld met wachtwoorden.
'Omdat ik natuurlijk niet wilde dat de familie het zou zien.'
Hendrik voelde kennelijk haarfijn aan dat zijn echtgenote de foto’s waarop is te zien hoe kinderen worden verkracht, niet zou waarderen. Er zaten per slot van rekening ook foto’s van baby’s tussen.
’Nee, zelf heb ik er ook niks mee,’ zegt hij. ’Ik heb geen belangstelling voor kinderporno.’
Rechters: ’Waarom gooide u het dan niet weg? Eén druk op de knop.’
Hendrik weet niet waarom hij dat niet deed.
’Ik heb een bepaalde spanning gezocht. Wist dat het verboden was, ik wist ook dat de politie mij zou kunnen vinden.’
Rechters: ’Maar als je geen belangstelling hebt, waarom sla je het dan op?’
Hendrik: ’Ik dacht niet na.’
Daar gelooft de officier van justitie niks van.
’Wie wekelijks bestanden ontvangt en die opslaat, heeft belangstelling voor kinderporno. Zo vaak kun je niet niet nadenken.’
Op 1 mei zijn nieuwe richtlijnen van kracht die willen dat officieren van justitie zwaardere strafeisen voorleggen aan rechtbanken als het om kinderporno gaat.
Richting Hendrik: ’U krijgt van mij nog het voordeel van de twijfel. Voor de laatste keer zal ik aanhaken bij de oude richtlijnen: in plaats van twee jaar gevangenisstraf eis ik twaalf maanden, waarvan drie voorwaardelijk.’
Hendrik slikt en zwijgt, tissue in de hand.
Zijn advocaat zegt dat een verblijf in de gevangenis enorme gevolgen heeft. Hendrik zal zijn betaalde baan kwijtraken.
Hendrik zelf smeekt om een werkstraf.
Legt uit: ’Mijn vrouw heeft tot wij gingen trouwen zeventien jaar in de bijstand gezeten. Ik wil niet dat ze opnieuw in de bijstand komt.’
De officier van justitie: ’Moet iemand zonder baan dan wel zitten? Nee! Ik maak geen onderscheid.’
Woeste Willem (50) zit al vele jaren zonder baan.
Hij is meer projectmatig bezig. Een aantal jaar geleden mislukte een (gesubsidieerd) project van hem in Suriname. De polyester bootjes die kansarme Surinamers produceerden, bleken cocaïnebootjes. Daarna volgde het aceton-project dat bij nader inzien alles met XTC te maken had.
Tussen de projecten door verblijft Willem in de gevangenis.
Tien maanden geleden kreeg hij tien maanden celstraf opgelegd vanwege een project met vijftien Surinaamse bolletjes.
In januari kwam hij op vrije voeten.
Nu zit hij al weer drie maanden vast, ditmaal wegens projectmatig betrokkenheid bij de invoer van 800 gram cocaïne.
Hendrik weet over twee weken - dan is de uitspraak - of hij al dan niet zijn werkgever moeten bellen met tekst en uitleg.
Willem moet terug naar de cel, omdat zijn zaak nader onderzoek vereist.
De officier van justitie kondigt nog twee op handen zijnde arrestaties aan.
Die-en-die zit sinds vorige week vast.
Woeste Willem roept dat hij niet gek is, dat hij ditmaal lelijk beet is genomen.
Tegen de rechters: ’U zoekt het maar uit, maar ik kom hier nooit meer terug. Goed weekend alvast.’
Rob Zijlstra
UPDATE - uitspraak - 14 juni 2007
De rechtbank Groningen gaat niet mee in de nieuwe richtlijnen van het college van procureurs-generaal dat wil dat er zwaardere straffen worden opgelegd voor het bezit en verspreiden van kinderporno. Hendrik kreeg waar hij op had gehoopt: een taakstraf van 240 uur en zes maanden voorwaardelijke celstraf. Dit is de standaardstraf die in Groningren voor het in bezit hebben van kinderporno wordt opgelegd.