Hoeveel onderwijzers lezen dit verhaal en weten dat er in hun klas kinderen zitten die seksueel worden misbruikt?

En niks zeggen?

Hoeveel huisartsen lezen dit en houden de mond tegen beter weten in?

En hoeveel moeders zwijgen terwijl ze dondersgoed weten dat de mannen met wie ze op de trouwfoto staan hun eigen kinderen verkrachten?

Deze week werd bekend dat kindermishandeling, inclusief seksueel misbruik, vaker voorkomt dan tot nu toe gedacht. Dat blijkt twee onderzoeken van universiteiten. We dachten altijd dat het maar vijftig- tot tachtigduizend keer per jaar voorkwam. Die cijfers moeten verdubbeld.

Of hij een strenge vader was, willen de rechters van de 48-jarige Winschoter weten.

Ik noem hem maar Brutus.

Brutus zegt van niet, dat hij geen strenge vader was.

Zijn stiefdochters hadden dat bij de politie anders wel verklaard.

Goed, voor hun 18e verjaardag mochten ze niet uit en geen verkering of vriendje. Dat waren zijn regels.

’Maar streng? Ze hoeven hun leven toch niet weg te gooien?

De dochters hadden bij de politie veel meer verklaard.

Brutus briest.

Nooit heeft hij zijn kinderen met welke vinger dan ook aangeraakt. Om zijn standpunt kracht bij te zetten, slaat hij met de vuist op tafel.

’Ze liegen.

De politie heeft alles verzonnen.

De politie heeft mij gedwongen verklaringen af te leggen.

Zou ik dat niet doen, dan zouden ze mijn vaderschap afnemen.

Ik heb toen maar van alles gezegd, maar de politie kan de pot op.’

De ene dochter heeft verklaard dat het acht, negen jaar heeft geduurd.

Soms iedere dag, soms drie, vier dagen niet.

En toen deze ene dochter wat ouder werd, richtte hij zich op zijn andere dochter, die hij zijn oogappeltje noemde.

Ook bij haar dag in, dag uit en ontelbare keren.

Het begon met strelen op de bank, daarna altijd in het hok dat hij van binnenuit op slot kon doen.

Brutus: ’Ik ben versteld.’

Maar tegen de ene dochter had hij gezegd: ’Dit is ons geheim, je mag er met niemand over praten. Doe je dat wel, dan pak ik je zusje.’

En juist daar was ze zo vreselijk bang voor, dat hij het ook met haar zusjes deed.

En dus trok ze haar kleren uit als hij daartoe het commando gaf.

’Ik voelde mij als een afgetrainde hond.’

Tegen de andere dochter had hij gezegd: ’Als je er over praat, maak ik je moeder kapot.’

Daarom zwegen de zusjes. Uit loyaliteit met elkaar, uit loyaliteit met de moeder. Ze wilden beschermen, het niet nog erger maken en haar geen verdriet doen.

Brutus: ’Het is niet waar.’

Als de rechters ook na een uur door blijven gaan met de ondervraging, begint Brutus wat te schuiven. Ineens geeft hij toe dat er wel eens seks is geweest met zijn ene dochter.

Maar dat was niet zijn idee geweest, maar de hare.

Zij had hem verkracht.

Zij toen tenger en 15 jaar oud, hij 130 kilo dik.

Gelukkig had hij haar van zich af kunnen gooien.

De officier van justitie noemt hem een gladde aal.

Ze zegt: ’Als een aal glibbert hij langs alle aantijgingen. De verdachte is ongeloofwaardig en komt voortdurend met andere, bizarre verklaringen.

Het is lachwekkend als het niet zo triest was.’

Waarom zouden uw dochters dit allemaal verklaren, willen de rechters weten.

Brutus zegt dat wel uit te kunnen leggen.

Ze willen mij zwart maken. De ene omdat ze zo graag naar haar echte vader in Utrecht wilde, de ander was boos omdat ik haar naam niet om mijn arm had laten tatoeëren. Daarom.

Brutus wordt omschreven als een manipulerende en dwingende man, die geen schaamte kent of schuldgevoelens heeft.

Een man met een psychopathische persoonlijkheidsstructuur, zeer rechtlijnig ook.

Dit laatste beaamt hij.

’Rechtlijnig klopt, ik ben recht door zee.’

De officier van justitie zegt een gevangenisstraf van zes jaar en een TBS-behandeling in gedachten te hebben gehad, maar komt niet tot een strafeis.

’Ik heb te weinig informatie over zijn stoornis. Een gedwongen opname ter observatie in het Pieter Baancentrum vind ik noodzakelijk.’

Brutus wil dat hoe dan ook niet. Hij kijkt veel televisie en heeft over Pieter Baan alleen maar heel slechte dingen gehoord.

’Ik ben toch geen crimineel?’

De rechtbank vindt het voorstel van de officier van justitie een goed idee.

Einde zitting.

Ik kijk naar de vijf kleurige kunstwerken die achter de rechters aan de muur hangen. Die kleuren hebben de voorbije drie uur vreselijk hun best moeten doen om vrolijk te blijven.

Ik sluit mijn schrijfblok met aantekeningen en denk: dit was rotzaak nummer zoveel.

Het is niet waar dat alles went.

Rob Zijlstra

UPDATE - pro formazitting - 10 juli 2007

Brutus was vanochtend - dindag 10 juli 2007 - weer heel even aanwezig in zittingszaal 14. Het onderzoek in het Pieter Baan Centrum is nog altijd niet gebeurd in verband met een interne verbouwing aldaar. Daarom zijn er langere wachtlijsten en is ben ik, Brutus, de dupe. Is dit nu rechtspraak, vroeg hij zich grommend en hardop af? Jawel, zeiden de rechters. 

UPDATE - strafeis - 24 januari 2008

Het openbaar ministerie heeft een gevangenisstraf van 6 jaar geeist. Dat de man lijdt aan een stoornis, staat volgens de officier van justitie als een paal boven water. Probleem is dat niet duidelijk is geworden om welke stoornis het gaat. In het Pieter Baancentrum heeft Brutus niet mee willen werken. Daarom is geen tbs geeist, maar gekozen voor een lange gevangenisstraf (eis).

UPDATE - uitspraak - 7 februari 2008

Brutus is conform de eis veroordeeld tot zes jaar gevangenisstraf. Bij het verlaten van de zittingszaal gaf hij zijn advocaat opdracht per direct hoger beroep in te stellen. Naast de vrijhedsstraf moet de man aan een van de slachtoffers 9.100 euro betalen.