Het openbaar ministerie in Groningen heeft vrijdagmiddag een gevangenisstraf geëist van 18 jaar tegen een 17-jarige verdachte.
Dat is in Nederland nog niet eerder gepresteerd.
Minderjarigen worden in Nederland berecht volgens het jeugdstrafrecht en dan kan maximaal twee jaar gevangenisstraf worden opgelegd en de pij-maatregel (jeugd-tbs). De normale tbs is oneindig, de pij maximaal zes jaar.
Dat minderjarigen worden berecht volgens het – milde – jeugdstrafrecht, is een uitgangspunt van het strafrecht. Maar omdat het strafrecht met alles rekening wil houden, bestaat er een wettelijk tenzij.
Tenzij de misdaad zo afgrijselijk gruwelijk is, kunnen minderjarigen volgens het volwassenenstrafrecht worden berecht. Voor moord is het dan maximaal dertig jaar in plaat van twee.
Het was afgrijselijk gruwelijk wat er op die 4e juli vorig jaar langs de oever van het A.G. Wildervanckkanaal bij Musselkanaal gebeurde.
Twee halve zolen en een meisje van 15 op de uitkijk, sloegen een Duits echtpaar met houten palen dood, omdat ze zin hadden in de auto van het bejaarde stel dat een dagje uit vissen was.
De ene halve zool was 24 jaar en is in februari veroordeeld tot een gevangenisstraf van twintig jaar.
De andere halve zool, hij die dus vrijdag achttien jaar hoorde eisen, was net vier dagen 17 toen hij beestachtig tekeer ging. Zijn strafzaak werd vandaag achter gesloten deuren behandeld vanwege de minderjarige leeftijd.
Wat zich zo afgrijselijk gruwelijk afspeelde daar aan die oever is hier te lezen, het verslag van de strafzaak tegen de 24-jarige die ik wel bijwoonde.
Een strafeis van achttien jaar tegen een 17-jarige.
Ik vind dat heel veel.
Getuige reacties van krantenlezers is het te weinig.
Er zijn krantenlezers die vinden – getuige de reacties op het artikel dat ik vandaag schreef op de website van Dagblad van het Noorden – dat 18 jaar maar een lachertje is.
Beter is: zes plankjes.
Ik word niet vrolijk van die reacties.
Ik vind achttien jaar gevangenisstraf voor een 17-jarige te veel.
Ook als hij daar maar twaalf jaar van hoeft te zitten.
Ik vind twaalf jaar ook heel lang.
Dat zijn drie Olympische Spelen op rij.
Twaalf verjaardagen.
4.380 Dagen.
En nachten, vergeet de 4.380 nachten niet.
Het is niet omdat ik medelijden heb met David F.
Ik ben ook niet vergevingsgezind in de zin van gelovig of zo, integendeel.
Als ik al iets geloof dan is het dat ik niet het nut inzie om iemand vanaf zijn 17e twaalf tot achttien jaar op te sluiten.
De pest is dat ik nu al urenlang zit na te denken over steekhoudende argumenten die mijn ongemakkelijk gevoel bij die eis kunnen onderbouwen.
Ik zoek via google. Stuit op een verhaal van Ido Weijers, pedagoog en bijzonder hoogleraar Jeugdrechtspleging:
'Zoals jongeren met betrekking tot hun deelname aan het autoverkeer voor hun achttiende nog geen volledige verantwoordelijkheid wordt gegeven, geldt dat ook voor hun strafrechtelijke verantwoordelijkheid (…)'.
Ik belde vanavond met vier juridische insiders uit de wandelgangen van het gerechtsgebouw van Groningen. Zorgelijke ontwikkeling, zeggen die. Het gemak waarmee vandaag de dag minderjarigen worden berecht volgens het volwassenenstrafrecht, baart deze insiders zorgen.
'De beste straf is de laagste straf met het hoogste effect.'
Ook vanuit dat oogpunt ben ik het met de wandelgangen eens dat een eis van achttien jaar gevangenisstraf voor een jongen van 17 te denken geeft.
Waarom voelt achttien jaar gevangenisstraf voor een 17-jarige halve zool niet goed?
Ik staar naar de boekenkast: Ybo Buruma, De dreigingsspiraal - onbedoelde neveneffecten van misdaadbestrijding:
'Het is eenvoudiger te herkennen wat onrechtvaardig is dan om te definiëren wat rechtvaardig is.'
Rob Zijlstra