Ze hadden beide een nare scheiding met ellende van dien achter de rug.
De zon in het leven van Ben en Ida liet zich weer zien toen ze elkaar op een mooie avond in een café troffen.
Zij was werkloos en genoot de uitkering, hij had een vaste baan.
Ze vonden elkaar leuk en voorzagen geen problemen.
Dat was bijna tien jaar geleden.
Na verloop van tijd wil Ben wel trouwen, maar Ida nooit.
Zij heeft het nog altijd gehad.
Een heel goede vriend nog tot daar aan toe, maar voor haar geen kerel meer in huis.
Ze gaan latten.
Ergens in 2006 valt bij de sociale dienst van de gemeente Groningen anoniem een brief op de deurmat: Ben en Ida latten niks, ze hokken.
Die anonieme klikbrief is het begin van een groot onderzoek.
Een half jaar lang worden Ben en Ida in observatie gehouden door de politie.
Het gas-, water- en stroomverbruik wordt geanalyseerd.
Haar buren worden gehoord.
Zijn buren ook.
De burennamen vliegen door de zittingszaal.
Ontdekt wordt ook dat Ben de premies betaalt voor Ida's uitvaartverzekering.
Na ruim een half jaar speuren en neuzen worden ze aangehouden en beide afzonderlijk aan vijf intensieve verhoren onderworpen.
Dat levert nog een belastende leugen op: ze waren vier keer samen op vakantie in Turkije geweest. Ze hadden gezegd dat het maar twee keer was geweest.
En Ben had in het derde verhoor per ongeluk 'thuis' gezegd toen hij bedoelde 'bij haar'.
Het observatieteam stelt vast dat zijn motor dagelijks bij haar achter het huis staat.
En dat hij 's ochtends, af en toe 's middags en altijd 's avonds haar hond uitlaat.
Kortom, wat nou latten?
En toch is het zo, zeggen Ben en Ida.
Ida: 'Bij de sociale dienst heb ik er nooit een geheim van gemaakt dat ik een relatie had.'
Ben: 'Ik voel mij niet schuldig.'
Ida: 'Ze hebben me nooit verteld hoe vaak hij langs mocht komen.'
Ben: 'Ze sliep ook wel eens bij mij.'
Ida: 'Die buren kende ik niet eens, ik had geen contact met die mensen.'
Ben: 'Ik liet haar hond uit omdat zij dat 's avonds niet durfde.'
Ida: 'Daarom had hij een sleutel, maar alleen door de week.'
Ben: 'Op een terras of in het café betaalde ik alle consumpties. Als man hoor je dat te doen, zo ben ik opgevoed.'
Ida en Ben: 'We hebben niet van elkaar geprofiteerd.'
De advocaat: 'We hebben het over twee mensen met een naar verleden die een beetje steun bij elkaar vinden.'
De officier van justitie is er niet onder de indruk, maar overtuigd van zijn gelijk.
Ida heeft de sociale dienst in al die werkloze jaren getild voor 166.000 euro. Dat tillen deed ze vooral door de formulieren van de sociale dienst valselijk in te vullen.
Ze moet nu vrijwel zeker 100.000 euro terugbetalen.
En het misdrijf van Ben met zijn vaste baan en inkomen?
Heling, zegt het openbaar ministerie.
Want:
Ben heeft van september 1998 tot en met 1 juni 2006 in de woning van Ida opzettelijk eet- en drinkwaren genuttigd en gebruik gemaakt van de in de woning aanwezige voorzieningen (als douche, toilet),
wetende dat het eten en drinken en die voorzieningen alsmede de huur van de woning werden bekostigd door de sociale dienst en
wetende dat Ida haar uitkering door enig misdrijf verkreeg.
De wet kan creatief zijn.
De officier van justitie eist tegen beide een werkstraf van 240 uur en acht maanden voorwaardelijke gevangenisstraf.
Rob Zijlstra
UPDATE - 16 april 2007 - uitspraak
De rechtbank heeft Ben en Ida vrijgesproken.