Joeri (34) is een drugsdealer.
De officier van justitie weet dat zo goed als zeker.
Tussen 1 februari en 11 december vorig jaar zou Joeri flink hebben gedeald.
In Winschoten.
Als groothandelaar.
Joeri zegt van niet.
Joeri zegt dat hij een man had ontmoet - ’nee niet wie’ - die vroeg of hij wat wilde verdienen. Hij had net drie jaar gevangenisstraf achter de rug en zodoende zijn kinderen lang niet gezien en platzak. Omdat kerst naderde en hij iets goed te maken had, wilde hij mooie cadeaus voor de kinderen kopen. Daarom had hij ja gezegd toen die man in het café in Winschoten hem 500 euro aanbood voor het ophalen van een partij drugs uit Utrecht.
Op 11 december ging hij heen, ’s avond laat terug. Bijna thuis gooide de politie roet in het eten. De politie was getipt via de kliklijn meld misdaad anoniem.
In de auto van Joeri werd op de achterbank 131 gram cocaïne gevonden, in zijn jaszak 45 zakjes à een halve gram.
Hoe veel transporten heeft u gedaan, vragen de rechters.
Joeri zegt dat het de eerste keer was.
Rechters: ’Wel gelijk pech.’
Joeri zegt dat je dat wel kunt zeggen, ja.
Maar waarom dan had Eggie, een kennis, bij de politie verklaard dat Joeri cocaïne verkocht. ’Ik koop ook van hem,’ klikte Eggie. Iets soortgelijks vertelde een huisgenoot van Joerie. ’Ik betaalde zestig euro per gram.’
Op de zitting verklaart de huisgenoot, opgeroepen als getuige, dat hij dat bij de politie nooit zo heeft gezegd. ’Ik kreeg cocaïne van Joeri, ik betaalde nooit.’
Joeri’s advocaat Cees Eenhoorn: ’De tijd dat de politie precies opschrijft wat er wordt gezegd, is voorbij. Als advocaten moeten we dat – helaas – steeds vaker constateren.’
En Eggie?
Eggie liegt.
De officier van justitie is niet onder de indruk. Iemand met een bijstanduitkering, forse schulden, en zegt cocaïne weg te geven, is niet geloofwaardig. Wat hem betreft kan Joeri terug naar de gevangenis: achttien maanden, waarvan zes voorwaardelijk.
Klaas is ook een drugsdealer, zegt dezelfde officier van justitie later op de dag.
Klaas liep heel de dagen heen en weer op het Marktplein in Winschoten en verkocht in alle cafés.
Soms verkocht hij wel dertig tot veertig gram per dag.
Ene Eggie had dat bij de politie verklaard.
Klaas zegt van niet.
’Die Eggie heb ik een keertje ontmoet in de gevangenis, maar verder ken ik die man niet.’
Er zijn telefoontaps van gesprekken tussen Klaas en A. A. is een grote jongen in Winschoten, dat weet daar iedereen.
In de telefoongesprekken werd gesproken over dvd’s en dollars. De politie ontcijferde dat met dvd’s drugs werden bedoeld en dat een dollar stond voor een grote klant die wilde kopen.
Klaas erkent dat hij groothandelaar was.
Alleen: ’Ik was zelf de grootste klant. Ik leefde in een fantasiewereld. In mijn gedachten was ik een grote gangster. Ik wilde ergens bij horen. Snoof vijf gram per dag, soms wel eens tien, omdat mijn neus zo veel nodig was. Dat is ongelooflijk, niet normaal. Neus weg.’
Klaas moet een beetje wanhopig huilen. ’Ik had een goede baan. In december 2004 ben ik gescheiden, toen is het misgegaan. Ik heb daarna zoveel rare dingen gedaan. Zat ik zomaar ineens in Suriname.’
Bij de scheiding had hij nog goed geld, nu - ruim twee jaar later - een schuld van 100.000 euro.
Op het Marktplein in Winschoten is flink aan hem verdiend.
De officier van justitie lijkt onder de indruk.
Hij eist 38 dagen gevangenisstraf met aftrek van de tijd die Klaas in voorarrest heeft gezeten (38 dagen), een werkstraf van 200 uur en vier maanden voorwaardelijk.
De dag was met Bolletje begonnen.
Bolletje was een drugshandelaar.
Vorig jaar oktober werd hij daarom tot een jaar gevangenisstraf veroordeeld. Justitie wil nu 3.711 euro van hem hebben. Dit bedrag zou de Noord-Groninger hebben verdiend met zijn cocaïnehandel in Uithuizen.
De officier van justitie zegt dat het bedrag een schatting aan de lage kant is, een soort aanbieding dus.
Raadsman Eenhoorn – hij had een drukke dag - zegt dat dat wel zo mag wezen, maar dat justitie geen rekening heeft gehouden met de wervingskosten:
Bolletje reed anderhalf jaar lang bijna ieder weekeinde naar Groningen om de drugs te kopen.
Dat is heen en terug 52 kilometer.
Uitgaande van een billijke 18 eurocent per kilometer, maakt 9,36 euro per rit en dat pak’m beet zeventig keer.
Daarmee bedragen de reiskosten 655,20 euro.
Tel daar nog wat telefoonkosten bij op en dan kom ik uit op 700 euro in totaal.'
Kortom: justitie kan 3.000 euro krijgen.
De uitspraken over twee weken.
Rob Zijlstra