Stel dat het raak was geweest.

Met gestrekte armen en van vier meter afstand had dat best gekund.

In dat geval had ik donderdagmiddag niet alleen aan de perstafel in zittingszaal 14 van de Groninger rechtbank gezeten.

Dan was de Nederlandse journaille massaal aangeschoven.

Hadden kranten, radio’s en televisies voor eventjes bol gestaan van de rapcultuur in Nederland en had menigeen bezorgdheid geuit.

Vast en zeker Kamervragen.

Deskundigen en rappers hadden hun visie gegeven op de vraag hoe het zo ver heeft kunnen komen, elk met eigen invalshoek.

En in Delfzijl en Appingedam hadden de burgemeesters geroepen dat de media de boel hebben opgeblazen, dat er in hun gemeenten geen getto’s bestaan zoals is gesuggereerd en dat – hoe vervelend en triest ook – het voorval als een incident moet worden beschouwd.

Maar het ging mis.

Emanuel (23) schoot op 23 oktober vorig jaar met zijn CZ 9 mm-pistool zijn opponent niet dood, maar er rakelings naast.

De Delfzijlster Rapper Rinus van MoRecords is zodoende niet de eerste dode poëziegangster van het land.

Geen stille tocht of monumentje langs het Damsterdiep.

De jongens van MoRecords – er zit een woordgrapje in die naam, merkten de rechters op – uit Delfzijl en de rappoëten van Northside Coulerd Crips (NSCC) uit Appingedam hadden een conflict.

Ze disten er zonder respect voor elkaar flink op los – dat hoort zo - en dat was een beetje uit de hand gelopen. Of zoals het in de rechtszaal werd verwoord: de teksten, op internet, met lelijke dingen over elkaar hadden heftige vormen aangenomen en wel zo dat beide partijen bang waren dat er iets zou gaan gebeuren.

Emanuel was naar zijn vrienden in Appingedam gegaan om samen rapteksten te schrijven.

Voor alle zekerheid nam hij zijn vuurwapen mee.

Tijdens het creatief proces en na een xtc-tabletje, snuifje cocaïne en een paar glazen whisky, riep iemand rond half acht ’s avonds: die gasten van MoRecords staan voor de deur.

’Met wel een man of tien!’

De officier van justitie: ’En die kwamen dus niet om een potje te knikkeren of om ervaringen uit te wisselen over de nieuwe Windows-versie Vista. Nee, ze kwamen voor de confrontatie.’

Emanuel greep naar zijn pistool en rende naar buiten, om effe te checke wat er aan de hand was. Een matti riep: ’We gaan ze poppen (schieten – rz).’

Maar toen ze zagen dat de Mo’s met meer waren, ze stonden van stoep tot stoep, wilden ze naar binnen vluchten. En dat ging niet: de deur was in het slot gevallen. Emanuel restte niet anders dan zich om te draaien.

Op dat moment komt een van Mo’s – Rinus dus - naar voren en zegt: ’Wat moet je?’

Emanuel op zijn beurt: ’Wat moet jij?’

Ze houden hun wapens op elkaar gericht, vier meter daartussen.

Er valt een schot.

Emanuel schiet terug en roept: ’Nou oprotten.’

Van stoep tot stoep duiken de Mo’s achter geparkeerde auto’s en schreeuwen: ze schieten met een echte.

Dat ding van Rinus was maar een gasalarmpistool.

Zo is het ongeveer gegaan, op die 23e in de Gerrit Raapstraat, denkt de officier van justitie.

De Mo’s hebben een ietwat andere lezing.

Die ontkennen te hebben geschoten, ze kwamen juist voor een goed gesprek over dat lelijk gedis. Of dat over en weer niet afgelopen kon zijn.

De officier van justitie zegt: ’En hoe moeten we dit stuitende tafereeltje nou juridisch benoemen?’

Aanvankelijk had hij Emanuel een poging tot moord ten laste gelegd.

Emanuel heeft door gericht te schieten willens en wetens het risico aanvaard dat Rinus het loodje zou leggen.

'Hij schoot dan wel langs hem heen, maar Rinus had maar een hupsbeweging naar links hoeven te maken en het was raak geweest.’

Maar de voor moord vereiste voorbedachten rade ziet de officier niet.

En dus een poging tot doodslag, goed voor een eis van twee jaar gevangenisstraf, waarvan zes maanden voorwaardelijk.

Het toeval wil dat de rechtbank donderdagmiddag een andere Mo Rapper, het broertje van Rinus, veroordeelde tot vijftien maanden gevangenisstraf wegens het molesteren van een buurman.

Die was dronken en vervelend geweest toen zij in de studio aan het opnemen waren. Ik moest ook denken aan die man uit Delfzijl die twee jaar geleden in zijn woning werd doodgeslagen door een zelfbenoemd gansta-clubje.

En ook aan hun vriendjes die vorig jaar in Delfzijl gangsta-rottigheid uithaalden en dat voor de kick filmden.

Maar goed: stel dat, dat telt niet.

Zo lang ze niet raak schieten is er in Delfzijl en omstreken niets mis.

Rob Zijlstra

UPDATE - uitspraak 29 maart 2007

Emanuel is conform de eis veroordeeld tot 24 maanden celstraf waarvan zes voorwaardelijk wegens een poging tot doodslag. Met de officier van justitie meent de rechtbank dat van voorbedachten rade geen sprake is geweest. Wel heeft hij laakbaar gehandeld en bewust het risico genomen iemand te doden.