Posted on Wednesday, March 14, 2007 6:14 PM
Zegt de officier van justitie tegen de verdachte: 'U bent een betrouwbaar man.'
De verdachte knikt.
'U heeft nooit één euro in eigen zak gestoken.'
Zo is het.
De officier: 'Ondanks uw verslaving.'
Klopt helemaal.
De verdachte denkt nu vast: dit lijkt de goede kant op te gaan.
De officier van justitie: 'En dat u bezig bent weer op het rechte pad te komen, vind ik knap, daar heb ik veel bewondering voor.'
De verdachte denkt nu misschien wel: gossie, misschien krijg ik in plaats van straf wel een prijs of zo.
De officier van justitie: 'Maar we moeten nog wel eventjes afrekenen. U heeft zich schuldig gemaakt aan een ernstig feit.'
De verdachte: weg prijs.
De officier: 'Ik eis een werkstraf van honderd uur en twee maanden voorwaardelijke gevangenisstraf en dan ga ik er vanuit dat ik u hier nooit weer zie.'
Dat was de verdachte sowieso al van plan.
Nog even en dan is hij verslavingsvrij, geen cocaïne meer.
Het gaat nu al de goede kant op: hij fietst.
Tegen de politierechter: 'Maar dan op een goede racefiets, he. Vorig jaar heb ik 3500 kilometer afgelegd. Dit jaar moeten dat er 7000 worden. Bij vijftien graden boven nul begin ik.'
De politierechter: 'Heel goed.'
Hij is met de officier van justitie van mening dat Ron met die fiets de goede weg is ingeslagen. 'Daarom veroordeel ik u tot een werkstraf van honderd uur en een maand voorwaardelijke gevangenisstraf als stok achter de deur.'
Ron is tevreden. Zijn laatste werkstraf was hem ook goed bevallen, toch?
Het is weliswaar geen prijs, maar dit is te doen.
Had hij zich tussen 12 oktober 2002 en 28 februari 2005 in ruil voor cocaïne ook maar niet schuldig moeten maken aan het witwassen van crimineel geld.
Had hij van de drugsjongens bij hem in de buurt, maar niet 44 keer een geldbedrag en de opdracht dat over te boeken naar Curaçao, moeten aannemen.
Rob Zijlstra