Ze deed het voor haar twee kinderen.
Om voor die twee lieverdjes eens een extraatje te kunnen kopen, want met een bijstandsuitkering schiet het niet echt op.
‘Bovendien, autorijden, dat vind ik leuk.’
Of ze niet in de smiezen had dat het geen zuivere koffie was, wil de rechtbank weten.
Trudie hakkelt iets over een whiplash, dat het ook al weer een tijdje geleden is, dat haar leven op de kop stond, dus nee, eigenlijk niet, nee.
De officier van justitie kijkt haar aan met een blik van: je-denkt-toch-niet-dat-ik-gek-ben.
Trudie: ‘Jaah, later wel, tuurlijk. Toen kreeg ik van die gevoelens in de onderbuik, dacht zoiets van, hier klopt iets niet.’
Zittingszaal 14 van de rechtbank van Groningen staat in het teken van een criminele organisatie. De kleine vissen, de guppen zeiden hun advocaten, stonden donderdag terecht, vrijdag de hoofdmannen.
De bovenregionale recherche Noord- en Oost Nederland rolde de organisatie vorig jaar op. Het onderzoeksdossier telt duizenden pagina’s, neergelegd in twintig dossiermappen die achter de rechters staan opgesteld.
De voorzitter van de rechtbank spreekt steevast van klappers.
De organisatie deed in auto’s, in de stevige prijsklasse en niet ouder dan drie jaar.
Die auto’s werden gehuurd bij bijvoorbeeld Century (VW Golf) en bij Stuur Verhuur (Mercedes Sprinter) in Groningen en waar niet in Nederland. De huurder kreeg een paar honderd euro. Op de dag dat de auto ingeleverd moest worden, werd aangifte gedaan van diefstal.
Soms werd die diefstal in scène gezet. Dan leek het, zoals op 3 maart bij Eindhoven, op een gewelddadige beroving op de snelweg.
Op het moment dat aangifte werd gedaan, waren de auto’s al lang verdwenen.
Trudie was chauffeur, haar partner Marinus – geen rijbewijs - ritselde de huurders. Zij namen de huurauto’s in ontvangst en reden vervolgens naar havenplaatsen in Italië en Frankrijk. Vandaar werden de auto’s, na wat gerotzooi met kentekens en bijbehorende papieren, verscheept naar Tunesië.
Op de kade van de haven in Tunis stond steevast Jozef te wachten.
Trudie en Marinus keerden met het vliegtuig terug naar Nederland.
Hoe vaak Trudie had gereden?
’Pfff.’
Alsof ze niet kan tellen: tien, vijf, zes…
Een paar keer had ze haar kindertjes meegenomen. Ze probeert: ’Als ik had geweten dat het niet zuiver was, dan had ik mijn kinderen toch niet meegenomen? Ik deed het juist voor de kindertjes. Dan breng ik ze toch niet in gevaar?’
Officier van justitie: zelfde blik.
Aan het einde van haar zitting noemt ze zichzelf een naïeve huismoeder.
Jozef – hij spreekt de taal van Tunis - wordt gezien als de hoofdman.
Hij staat vrijdagochtend terecht in 14.
Jozef trok 3500 euro uit per geregelde auto. Dat was de investering. Achthonderd voor de overtocht, vijfhonderd voor kosten onderweg, tot duizend euro voor de chauffeur en een postje onvoorzien.
Chauffeurs die representatieve mensen wisten te strikken die als katvangers een auto op naam wilden huren, kregen een extraatje.
Jozef verkocht de auto’s voor veel geld door op de kade.
Hij maakte de echte klappers.
Trudie en haar vriend Marinus vinden niet dat ze deel uitmaakten van een criminele organisatie.
‘Wij waren vooral een stelletje sukkels’, zegt Marinus.
Hun advocaten: ‘Deelname aan een criminele organisatie is iets anders dan af en toe wat doen voor een criminele organisatie.’
De blik van de officier van justitie laat zich raden.
Ook Math, gup nummer drie, voelt zich bij nader inzien ook een sukkel. Hij had bij Unox gewerkt, bij Philips, bij Daf Trucks.
Hij had een eigen bedrijf gehad.
Toen dat over de kop ging, was hij alles kwijtgeraakt, auto, huis, vriendin.
Marinus was zijn neef.
Hij dacht, even snel wat verdienen.
Math verklaart dat de chauffeurs ook handeltjes dreven buiten hoofdman Jozef om. Omdat het zo gemakkelijk was. Op de kade hoefde je niet eens de taal van Tunis te spreken.
Met handen en voeten aangeven hoeveel euro’s en klaar.
De officier van justitie wil van Math weten waarom hij niet een enorm rijk man is geworden – als het zo gemakkelijk ging zoals hij beweert?
Math: ‘Rijk, rijk… ik wilde bij de derde keer al stoppen. Ik zit nu al elf maanden vast. Ik zal mijn straf aanvaarden. Daarna wil ik eerlijk mijn geld verdienen.’
De guppen horen gevangenisstraffen eisen tot 24 maanden.
Rob Zijlstra