Ik moest vanmiddag denken aan het verhaal van de ongelukkige jongeling die op een kruising ergens in Letland een aanrijding kreeg. Het ongelukkige zat 'm erin dat in de aangereden auto een hooggeplaatste mijnheer zat, dienstig aan de Oost-Europese mafia.
Iemand die altijd gelijk heeft en dus draaide de jongeling op voor de aangerichte schade.
Maar hij had geen geld.
De hooggeplaatste was tevens de beroerdste niet. De jongeling mocht voor hem werken om zo zijn schadeschuld in te lossen.
Twee dagen later zat hij in het vliegtuig richting Parijs. Zijn nieuwe werk: overvallen plegen in West-Europa.
De ongelukkige belandde via via in de Herestraat van Groningen waar hij samen met lotgenoten een juwelier op zeer gewelddadige wijze van zijn duurste horloges wilde ontdoen.
En weer pech: ditmaal kruiste de Groninger politie zijn pad nog voordat hij de Herestraat had kunnen verlaten.
Drie jaar cel.
Ik moest hier vanmiddag aan denken toen ik in zittingszaal 14 van de Groninger rechtbank Edo en Andre hun verhaal hoorde vertellen.
In een shop in Groningen hadden ze Duits sprekende mannen met pistolen ontmoet.
Die wilden wel drugs.
Jos, vriendje van Edo en Andre, kende een adres in Leek.
Van de Duits sprekenden kregen ze 3200 euro om in te slaan.
Maar ze bakten er niks van.
Dat wil zeggen: de gekochte drugs bleek van rampzalige kwaliteit.
De mannen met pistolen eisten hun geld terug.
Lastig parket.
De Leekster drugsverkopers piekerden niet over restitutie.
Dat bleek toen Edo, Andre en Jos bij hen aan de tafel zaten te onderhandelen.
In Groningen wachtten de ongeduldige pistoolmannen.
Ze dachten dat het Duits sprekende Russen waren, misschien zelfs wel mannen uit Joegoslavië.
Ze bedoelden maar.
Aan tafel in Leek werden aanvankelijk gezellig biertjes gedronken, maar ineens was het uit met de beleefdheden.
Er werden messen getrokken die Edo, Andre en Jos voor alle zekerheid hadden meegenomen.
De messen werden op de kelen gezet, er werden polsen vastgebonden met meegebracht touw en er werd gezegd dat ze hun bek moesten houden of anders… dood.
Edo en Andre doorzochten het huis, terwijl Jos de vrouw des drugshuizes schopte, betaste en haar daarna met haar astma gekneveld opsloot in een kast.
Ze vonden uiteindelijk hun 3200 euro in een kast op de slaapkamer terug en acht dvd's die misschien wel leuk waren.
Bij het verlaten van hun woning, liet Andre per ongeluk een vingerafdruk achter.
De officier van justitie vraagt aan Edo en Andre of zij wel eens liegen.
Edo: 'Bij de politie heb ik gelogen, daar heb ik een ander verhaal verteld, omdat ik bang was.'
Andre: 'Alle mensen liegen wel eens.'
De officier van justitie knikt, tevreden met het laatste antwoord.
Hij stelt vast dat beide heren 'al hun leugens gebruiken' om zich uit de nesten te werken.
Zijn lezing is dat Edo, Andre en Jos het vermoeden hadden dat in het drugshuis in Leek veel geld was te halen. En dat was wat ze wilden. Zo veel mogelijk geld. Het is een ordinaire ripdeal geweest.
Niks geen Duits sprekende engerds.
Drie maanden na Leek worden Edo, Andre en Jos min of meer bij toeval aangehouden.
Een politiesurveillance ziet in Groningen een auto bij een begraafplaats staan met daarin drie heren.
Langzaam rijden ze weg. De agenten zien op de plek waar de auto zojuist nog had gestaan, een bivakmuts liggen.
De surveillanten hebben hun zesde zintuig niet nodig, maar stellen direct vast: dat is wel een beetje verdacht.
De auto wordt staande gehouden.
Edo heeft een pistool van het merk Walther (kaliber 7.65) met bijbehorende kogels in de sok.
Onder de stoel van de bijrijder ligt een Ruger (kaliber 9 mm).
De officier van justitie: 'Het is zomaar een idee, ik weet niet wat, maar ik denk dat ze die avond snode plannen hadden. En dat er met de aanhouding een strafbaar feit is verijdeld.'
Op het bureau duikt de achtergelaten vingerafdruk uit Leek op.
Huiszoekingen leveren de acht dvd's op.
Zaak rond.
Edo en Andre hebben hoe dan ook spijt.
Edo hoopt als hij straks vrijkomt op een goed gesprek met zijn moeder en dat hij dan weer bij haar mag wonen. Hij had gediend bij de luchtmobiele brigade en kan straks als steigerbouwer aan de slag. Zo hoopt hij een normaal leven te krijgen in de burgermaatschappij, zei hij.
Andre heeft andere problemen. Hij slaagt er niet in zijn leven op de rails te krijgen, heeft eerdere veroordelingen op naam staan, is behept met veel risicofactoren en wil het beste voor zijn zoontje.
De officier van justitie komt met de afrekening.
Liegen mag, maar mensen overvallen in hun woning, in hun privédomein, drugswoning of niet, dat is een ernstig feit.
Edo hoort 36 maanden waarvan twaalf voorwaardelijk eisen en moet voor alle zekerheid een delictpreventiecursus ondergaan.
Andre mag dertig maanden onvoorwaardelijk opknappen.
Uitspraak over twee weken.
Rob zijlstra
Jos moet op last van de rechtbank en zeer tegen zijn zin eerst naar het Pieter Baancentrum voor een zeven weken durend nader onderzoek.
Daarna is hij aan de beurt.
UPDATE - uitspraken 20 februari 2007
Edo: 36 maanden waarvan zes voorwaardelijk; Andre 30 maanden.
UPDATE - uitspraak 20 september 2007
Jos: 3 jaar en tbs met dwangverpleging (conform)