Ook niet-criminelen kunnen als verdachten terechtstaan in zittingszaal 14 van de Groninger rechtbank.
Kijk maar naar Klaas.
Hij is geen crimineel.
Klaas is 64.
Het openbaar ministerie zegt dat hij op of omstreeks 8 december 2005 heeft geprobeerd een vrouw van het leven te beroven door haar met opzet van achteren vast te pakken en dat hij haar vervolgens een of meerdere malen met een mes in het gezicht heeft gestoken, gesneden, geprikt en of geslagen, terwijl – zo vervolgt justitie dan - de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid.
Oftewel: Bea leeft nog.
Klaas, bril in de hand, is stellig in zijn ontkenning.
’Ik word straks 65 en heb in mijn leven nog nooit een vrouw geslagen of wat dan ook.’
De rechters: Ze is wel gestoken, er is wel iets gebeurd.
Klaas: ’Sinds 1983 heb ik meerdere relaties gehad. Die zijn allemaal op een normale manier beëindigd. Zonder politie.’
Hij noemt Eva.
Negen jaar waren hij en Eva samen. Zonder trouwboekje, maar wel gelukkig. Toen kreeg Eva heimwee en de verkeerde ziekte. Ze ging terug naar Polen en daar ging ze dood. 'Op de dag van haar begrafenis zat ik in de gevangenis. Dat kreeg ik er ook nog even bij.’
Na Eva kwam Bea, ook uit Polen.
Had Aad geregeld, want dat doet Aad.
Drie maanden waren ze samen.
Als Bea nuchter is, vertelt Klaas aan de rechters, dan is ze een goede huisvrouw. ’Maar Bea heeft een drankprobleem. Als Bea drinkt en er is een kerel in de buurt, dan gaat ze plat. En nu wilde Aad haar weer bij mij vandaan halen. Hij wilde zijn stoeipoes terug.’
Twee rechters kijken ernstig, de derde heeft steeds de ogen dicht.
Dus Aad is de kwade genius?
Klaas knikt. Hebben ze het eindelijk door?
'Jazeker. Bea was gaan winkelen met een vriendin. We hadden afgesproken dat ze om vijf uur thuis zou zijn. Maar om vijf uur was ze er niet. Ze kwam pas om half acht. In de olie, enorme kegel. Ik zei, Bea, kijk eens op de klok. Toen verweet ze me van alles. Ze zei dingen die ik hier niet durf te herhalen. Ik liep naar haar toe, om haar te kalmeren, legde mijn hand op haar schouder en toen lag ik plotseling op de grond en werd, in mijn eigen woning, in elkaar geslagen. Ik had zo’n snee in mijn hoofd.’
Aad!
Rechters: Dus Bea is gewond geraakt tijdens de worsteling die u had met Aad?
’Ja. Ik zou het anders ook niet weten.’
De rechters houden hem voor dat hij bij de politie een heel ander verhaal heeft verteld. Dat hij, toen Bea thuiskwam, door de dolle heen was, dat hij had geroepen, ik maak je af, dat hij bovenop haar had gezeten met een mes in de hand.
Klaas raakt op stoom. ’Dat verhaal is mij door de politie aangepraat, voorgekauwd. Want zo werkt dat bij de politie.’
Vertel hem wat. Jarenlang had hij gewerkt bij het takel- en bergingsbedrijf.
’Dan moesten er ’s nachts auto’s naar het politiebureau worden gebracht, voor technisch onderzoek. Dertien jaar lang kwam ik ’s nachts op het politiebureau, frikadellen eten, samen met de agenten en dan weet u wel wat ik bedoel. Dan werden de zaken gewoon met elkaar doorgesproken. Zo werken ze nu eenmaal en ik weet dat want ik kwam er altijd, ’s nachts, dertien jaar lang.’
Diepe zucht.
’Als ik aan de vrouw ben, dan staat zij op nummer één, daarna pas kom ik. Ook als er geen trouwboekje is.’
De officier van justitie zegt dat dat wel zo mag wezen, maar dat hij in de rapporten heeft gelezen dat Klaas een moeilijke man is, snel gekrenkt. Iedereen heeft ongelijk. Na het incident was hij wekenlang van de kaart, niet aanspreekbaar.
De officier van justitie: ’Hij wil gewoon niet weten wat er is gebeurd. Later heeft hij een verhaal bedacht, dat er dingen in zijn mond zijn gelegd, een soort complot. Maar zo is het niet gegaan. Hij was boos omdat Bea zich niet aan haar afspraak had gehouden, hij ging door het lint, er ontstond een hectische vechtpartij en daarbij is Bea in het gezicht gestoken. Ik acht de poging tot doodslag wettig en overtuigend bewezen.’
De advocaat merkt op dat het letsel bestond uit een schram op de wang.
Een diepe schram, dat wel, maar meer was het niet.
Drie maanden zat Klaas in voorarrest, waarna zijn hechtenis werd geschorst. Het verblijf in het gevang maakte diepe indruk op hem.
De aanklager ziet er geen heil in hem terug te sturen.
Hij eist een gevangenisstraf gelijk aan het voorarrest, zes maanden cel maar die voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar. Daarnaast moet hij, vindt de officier, Bea een schadevergoeding betalen van 3.000 euro.
Klaas zegt niets meer.
Als dit alles achter de rug is, dan gaat hij naar Polen.
Dan gaat hij bloemen leggen op het graf van Eva.
Rob Zijlstra
UPDATE - uitspraak 30 januari 2007
Klaas kan gaan. Geen poging doodslag, volgens de rechtbank, maar een poging zwaar lichamelijk letsel. De straf is gelijk aan het voorarrest.