Dit weekeinde las ik het boek Kom niet aan mijn kinderen van Janneke Schoonhoven uit Oude Pekela. Ik begon zaterdagavond om negen uur en om half vier 's nachts was het verhaal uit. Ik was onder de indruk. Voor Dagblad van het Noorden schreef ik het onderstaande artikel – vandaag in de krant. Als kop had ik er boven gezet:

'Mevrouw Schoonhoven, u bent zaak nummer 151'

Een maand geleden leefde Janneke Schoonhoven uit Oude Pekela nog in grote onzekerheid. Haar twee kinderen Sara en Ammar zaten in de Nederlandse ambassade in Damascus, Syrië en niet duidelijk is wanneer ze zouden thuiskomen. Op de dag voor kerst kwam een einde aan haar nachtmerrie. En nu is er het boek: Kom niet aan mijn kinderen.

Eigenlijk begint het verhaal van Janneke Schoonhoven ergens in augustus 1988, liggend op een felgekleurd badlaken in de vakantiezon van Kroatië. ’Shit’, zegt ze tegen haar reisgenote, haar nichtje Anneke, ’moet je kijken wat daar staat. Jezus, wat een goddelijke schoonheid.’ De adonis, volgens het nichtje net een aap, is Hisham Hafez. Janneke, dan 22 jaar, is tot over haar oren verliefd.

Achttien jaar later. Voor de zoveelste keer verlaat ze Damascus, zonder haar kinderen. Het afscheid is wederom hartverscheurend. Terwijl ze huilend het steegje uitloopt, kijkt ze nog een keertje naar boven in de hoop een laatste glimp op te vangen van Sara en Ammar. Het enige wat ze ziet is een vrolijk zwaaiende Hisham. ’Als ik toen een wens had mogen doen, dan zou dat vast iets met acute betonrot te maken hebben gehad’, schrijft ze. Het is de laatste keer dat ze hem ziet.

De helft van het boek gaat over het leven dat Janneke Schoonhoven leeft met haar Syrische vakantieliefde voordat hij Sara en Ammar meeneemt naar Damascus. Een jaar na ’de blikseminslag’ in Kroatië trouwen ze en vieren feest in de versierde achtertuin van haar ouders in Oude Pekela. De relatie is heftig, in veel opzichten. De dagelijkse seks is geweldig, Sara en Ammar worden geboren.

Langzaam maar zeker ontdekt Janneke dat haar man twee gezichten heeft. Op de een blijft ze, soms tegen beter weten in, smoorverliefd, met de ander voert ze, tot ver na de scheiding, een bittere strijd.

Waar ze altijd bang voor is geweest, gebeurt op 19 augustus 2004. Terwijl Janneke in de veronderstelling is dat Hisham met zijn nieuwe liefde en met Sara en Ammar in Euro Disney, Parijs vakantie viert, gaat de telefoon. Hisham: ’Je hoeft je geen zorgen te maken, de kinderen en ik zijn in Damascus.’ Haar wereld stort in.

Wat volgt is het relaas van een moeder die als een pitbull de strijd aangaat met de bureaucratie, de instanties (’mevrouw Schoonhoven, u bent zaak nummer 151…’) en met zichzelf met maar één doel voor ogen: haar kinderen terugkrijgen. Na twee jaar stelt ze vast dat ze geen millimeter is opgeschoten.

Op maandagochtend 26 juni 2006 gebeurt het. Ze heeft net de kamer gestoft en gezogen, een wasje gedraaid en de bedden opgemaakt als ze om half elf die ochtend een sms’je krijgt van Ammar:

’Mama, we gaan nu, papa komt om 4 uur pas.’

Even later:

’Mama, we stappen nu in een taxi.’

Wat volgt is adembenemend en bloedstollend. Via de krakende telefoon die keer op keer uitvalt, volgt Janneke zo’n beetje live de vlucht van haar twee kinderen naar de Nederlandse ambassade.

’Pak Saartje en rennen! Ammar nu!'

De afloop is bekend. Na een verblijf van een half jaar op de ambassade keren Sara en Ammar terug naar Nederland, naar Oude Pekela waar ze als helden worden binnengehaald.

Kom niet aan mijn kinderen is hét verhaal van Janneke Schoonhoven. Met het boek wil ze (ook) aandacht vragen voor het fenomeen kinderontvoeringen, voor die ’150’ andere Janneke’s voor wie de nachtmerries tot op de dag van vandaag voortduurt. Je kunt je afvragen waarom iemand, amper drie weken nadat aan haar nachtmerrie een einde is gekomen, een boek publiceert.

Maar na lezing, is dat een overbodige vraag: Janneke Schoonhoven heeft gelijk, ook in het besef dat Hisham Hafez, die in Damascus een koekjeswinkel exploiteert, ongetwijfeld een ander verhaal zal vertellen.

Rob Zijlstra

Met zittingszaal 14 van de rechtbank Groningen heeft dit verhaal niet zo heel veel te maken. Nog niet. Het openbaar ministerie heeft aangekondigd dat Hisham Hafez zal worden aangehouden en vervolgd als hij naar Nederland komt. Dan komt 14 wel in beeld. Ik denk niet dat het zover zal komen.

Kom niet aan mijn kinderen

Het verhaal van de moeder van Sara en Ammar.

Janneke Schoonhoven en Marlou Roossink (freelancejournaliste en co-auteur)

Uitgeverij De Kern.

ISBN 978 90 325 0018 4