Ze had schulden van het gokken.

Een euro of 20.000.

En een moeder op leeftijd met een eigen woning op haar naam.

Na de begrafenis had ze het overlijden gevierd.

'Ja, we hebben d'r even een pilsje op gedronken.'

Haar echtgenoot heeft inmiddels de scheiding aangevraagd.

Daar was ze erg boos over geweest, na een huwelijk van 34 jaar.

'Ik heb het er nog niet aan toe.'

De psychiater en de psycholoog hebben een tbs met dwangverpleging geadviseerd.

De officier van justitie kan zich daar in vinden, want ook hij denkt dat de kans op herhaling groot is. Maar omdat de samenleving ook recht heeft op vergelding, eist de aanklager naast de tbs twaalf jaar cel.

Gerda, 51 jaar, heeft haar nagels roze gelakt.

Het gaat haar goed sinds ze in Amsterdam in de vrouwengevangenis zit.

Een half jaar alweer.

'Ik ben daar op mijn plek. Ik heb geen stress meer, ik sta nu stevig in mijn schoenen.'

De reclassering had gerapporteerd: 'Een koele berekende vrouw, zonder emoties.'

Maart dit jaar.

Ze drinkt dagelijks koffie met haar moeder die 85 jaar oud is.

In de koffie doet ze een pilletjes Marcoumar, een bloedverdunnend medicijn.

Na vier weken overlijdt haar moeder.

De artsen stellen een hersenbloeding vast.

Natuurlijke dood.

De familie heeft geen behoefte aan nader onderzoek.

Juni dit jaar.

Gerda's echtgenoot wordt opgenomen in het ziekenhuis.

Hij krijgt overal wondjes die bloedden.

In het ziekenhuis wordt een extreem hoge waarde van het medicijn Marcoumar vastgesteld. Er is sprake van een levensbedreigende situatie.

Gerda bezoekt hem iedere dag.

Omdat haar man na verloop van tijd lopend patiënt is, zitten ze vaak samen op het bankje voor het ziekenhuis in Stadskanaal.

Maar ze smoest niks.

Een van de dochters krijgt argwaan.

Oma dood en nu haar vader op het nippertje net niet.

Die argwaan komt niet uit de lucht vallen.

Zij kent het familiegeheim dat haar moeder in de jaren negentig heeft geprobeerd oma van het leven te beroven door haar vol te proppen met slaapmiddelen.

De dochter vertelt het aan een arts.

De politie wordt ingelicht.

Gerda wordt aangehouden.

Ze draait er niet om heen.

Ze vertelt dat ze gedurende twee weken pilletjes met het bloedverdunnende middel in de yoghurt van haar echtgenoot deed, wetende dat dat bloedlink was. Ze gebruikte die medicijnen zelf.

In de rechtszaal vertelt ze:

'Ik wou hem niet vermoorden. Ik hou van hem. Ik wou hem alleen even ziek maken. Ik had even rust nodig.'

De rechter: er zijn toch ook andere manieren om even tot rust te komen.

Gerda: 'Ja, er zijn andere middelen.'

Ze zegt dat het nooit had mogen gebeuren.

Dat ze heel blij is dat haar man nog leeft.

En ook de hond.

Die kreeg altijd het laatste beetje yoghurt.

Tijdens de zitting tekent het drama dat dit jaar in huize K. afspeelde zich langzaam af.

Na het overlijden van haar moeder en het gevierde feestje keert het geluk niet terug in het leven van Gerda.

Ze vertelt: 'Toen we van de begrafenis thuiskwamen ging ik op de bank zitten om getroost te worden. Maar mijn man ging televisie kijken. De buurman moest mij troosten. Dat hoort toch niet zo?

De rechters: Troosten? Maar u was toch blij?

Gerda: 'Ach, ' t was heel dubbel allemaal.'

Ze ontkent dat het haar om het geld ging, om de erfenis (die achteraf zwaar tegenviel).

Ze zegt: 'Ik heb geen leuke jeugd gehad met mijn moeder. Ik werd altijd klein gehouden. Ik ben vijftig jaar door haar getreiterd. Ik had gewoon genoeg van mijn moeder, ik had het helemaal met haar gehad. Altijd zeuren, ik werd daar gek van.'

Daarom.

En daarom had ze even wat rust nodig.

Om haar zaken en schulden op een rijtje te zetten.

Daar kon ze die zeurman van d'r niet bij gebruiken.

Ze dacht, hij ook wat van die pilletjes, even een tijdje naar 't ziekenhuis.

Even alleen en geen gedoe.

Tijdens de zitting doet ze een oproep aan haar dochters die verdrietig naast hun vader in de zaal zitten.

Ze hoopt dat die twee haar komen opzoeken in het gevang.

'Ik heb het nu moeilijk.'

De dochters piekeren er niet over, zo wordt duidelijk als zij de rechtbank mogen toespreken.

'Als ze nu niet komen, dan hoeft het straks ook niet meer.'

De officier van justitie constateert dat dit 'bizarre drama'  slechts verliezers kent.

De rechters vragen wat zij vindt van het tbs-advies?

Gerda zegt: 'Dat is wel goed. Waarom? Omdat iedereen denkt dat ik gestoord ben. Zelf denk ik van niet, maar ik wil wel hulp.'

Rob Zijlstra