Denk je na een kleine drie jaar rechtbankverslaggeving alles wel zo’n beetje te hebben gehad en meegemaakt, blijkt dat het nog gekker kan.
Toen hij zittingszaal 14 van de rechtbank van Groningen betrad, had ik al een raar voorgevoel.
Hij was de eerste verdachte dit jaar die terechtstond met stropdas.
Keurig voorkomen.
Maar zijn badslippers leken mij haastig geleend van een medegedetineerde.
Eentje was niet alleen stuk, beide waren veel te groot voor zijn voeten.
Maar verder was er donderdagmiddag in 14 niets om vrolijk van te worden.
De officier van justitie eiste een gevangenisstraf van zeven jaar en tbs met dwangverpleging. Er zijn daar moordenaars met minder weggekomen.
Alex K. (45) uit Groningen is ook geen moordenaar.
Wel heeft hij het leven van twee dan wel drie vrouwen vermoord.
De rechtbank las voor uit de brief van een van zijn slachtoffers.
Het werd ongemakkelijk stil in de volle zittingszaal.
Zij was een vrolijke en zelfstandige vrouw die ook zo door het leven banjerde. Ze hield van theater en van de natuur.
Sinds die nacht is alles anders geworden.
Ze is nu bang als een vogeltje, zit hele dagen op de bank, durft de deur niet meer uit.
Haar therapie duurt al anderhalf jaar voort.
Ze moest een HIV-kuur ondergaan voor het geval dat.
Ze heeft haar eigen woning nooit meer betreden.
Die nacht had ze hem meer dan radeloos gesmeekt: ‘Ik kan niet meer. Maak me maar dood.’
Een aantal eerstejaars rechtenstudentes op de publieke tribune verlaat dan de zittingszaal.
Hij was haar woning als een inbreker binnengedrongen.
Zij lag te slapen.
Ineens zat hij boven op haar.
‘Niet gillen. Ik heb een mes.’
Ze kreeg een doek over haar hoofd.
En toen verkrachtte hij haar.
Maakte foto’s
Deed het nog een keer.
Nog meer foto’s
Zij smeekte.
Hij stonk naar sigaretten.
Ze moest zich aan- en uitkleden.
Klik, klik.
Ze moest mee naar de badkamer.
Ze moest zich douchen, tandenpoetsen en gorgelen.
Daarna moest ze weer op haar buik op bed gaan liggen.
Toen hij eindelijk wegging had hij met zachte stem gezegd: als ik een bericht in de krant lees, kom ik terug.
De verhalen van de twee andere slachtoffers doen hier niet voor onder.
Ook hun leven is gestorven.
Een van hen was zijn ex (de andere twee onbekenden).
De ex schreef de rechtbank: als ik mij was, doe ik de deur van de badkamer op slot. Zo bang.
De ander schreef dat ze zich schaamt omdat ze zich niet heeft verzet.
En dat ze een tweede klap kreeg toen ze aangifte deed.
De politie twijfelde aan haar gruwelijke verhaal.
Zij slaapt nu in haar eigen huis met altijd de slaapkamerdeur op slot.
Alex ontkent. ‘Zodoende.’
Op het bed van een van de vrouwen is sperma aangetroffen.
Het NFI deed DNA-onderzoek.
Concludeerde: de kans dat het niet van Alex K. is, is kleiner dan één op de miljard.
De officier van justitie: Alex K. was in Groningen en in Nederland wonen geen één miljard mensen. Onomstotelijk wettig en overtuigend.
Alex K.: ‘De politie heeft dat spoor daar naar toegebracht. Ik heb nog gezegd, waar zijn jullie mee bezig? Zodoende.’
De tweede verkrachting vertoonde grote overeenkomsten met de eerste.
Overvallen in de slaap.
De stank van sigaretten.
Signalement.
Douchen. Tandpoetsen.
Berichtje in de krant.
De officier van justitie zei: de modus operandi in nagenoeg hetzelfde.
Maar er waren ook verschillen.
En geen technisch bewijs, geen DNA.
Geen komkommer.
De officier zei: Logisch gezien: ja. Maar statistisch bewijs mag geen bewijs zijn. In theorie kan het zo zijn dat er iemand anders het precies zo zou doen. Ik moet voor dit feit een vrijspraak eisen.
Alex K. is onderzocht in het Pieter Baancentrum.
Ook daar hadden ze gezien: keurig voorkomen, bovengemiddeld intelligent. Welbespraakt, maar zo gestoord als een deur.
Een zonderling.
Dwingend en manipulerend.
Dicht zichzelf grote zaken toe (oefenen op de luchtplaats voor de marathon, koken in het weekeinde voor heel de gevangenis).
Geen emotionele diepgang.
Egocentrisch
Parasiterende levensstijl.
Kans op herhaling: groot.
Kans op een succesvolle behandeling: klein.
Alex K.: ‘Die onderzoeken deugen niet.’
Hij had gevraagd aan de psychiaters: bestaat het woord vraag geschreven als phraag. Hadden ze nee gezegd. Dat klopt dus niet. ‘Waar zijn jullie mee bezig, zei ik. Zodoende.’
Na zijn arrestatie had de politie huiszoeking gedaan en grote hoeveelheden luxe en gestolen goederen aangetroffen, afkomstig van woninginbraken.
Alex zei dat hij die spullen ’s nachts kocht van mannen op straat.
Het geld had hij zwart verdiend met baantje bij invloedrijke mensen met aanzien. Bij burgemeesters. Daarna volgde een verhandeling over het verschil in het Pieter Baancentrum tussen wit- en bruinbrood.
De rechters vragen wat hij vindt van het unanieme advies hem tbs met dwangverpleging op te leggen.
‘Absurd.’
Rob Zijlstra
UPDATE - uitspraak 7 december 2006
De rechtbank acht een van de drie verkrachtingen wettig en overtuigend bewezen. De verkrachting van zijn ex-partner niet. De mogelijkheid dat er sprake is geweest van vrijwillige seks is niet uit te sluiten, aldus de rechtbank.
In de andere – niet bewezen zaak – erkent de rechtbank dat er sterke overeenkomsten zijn met de wel bewezen verkrachting, maar ook verschillen. Als bewijs is er alleen de aangifte van het slachtoffer. Dat is onvoldoende.
Het vonnis: vier jaar gevangenisstraf en tbs met dwangverpleging.
K. die bij de uitspraak aanwezig was, maakte opnieuw een warrige indruk.
Hij noemde het vonnis 'wel veel' en opperde dat er mogelijk sprake is van een vormfout.
Het kan niet nog gekker.
UPDATE - uitspraak hoger beroep - april 2008
Alex K. was in hoger beroep gegaan, want niet eens met het vonnis. Bij het gerechtshof in Leeuwarden eiste het openbaar minsterie 4 jaar en tbs met dwangverpleging. Het arrest: 6 jaar en tbs met dwang.