De televisie kondigt nieuwe feiten aan in de Deventer moordzaak.

Dat lees ik in de nieuwsbrief die ik op eigen verzoek dagelijks van de televisie krijg.

Om te kijken.

He kijk, daar loopt Kees.

Kees is een gewaardeerd dorpsgenoot.

Meerdere keren op een dag maakt hij lange wandelingen met zijn twee honden over het pad dat achter mijn huis de weilanden invoert.

Kees is gek op vroege vogels en zij ook op hem.

Hij ziet van alles en verhaalt daar dan weer over in de dorpskrant.

Een van de honden van Kees is heel slecht ter been.

Om het leven van deze gemankeerde hond nog enigszins draaglijk te maken, heeft Kees een karretje voor hem of haar gemaakt.

Dus als Kees daar in weer en wind loopt, dan duwt of trekt hij met een hand de hondeninvalidenkar. Met het weer en de wind van deze tijd van het jaar valt dat niet mee.

Jeetje.

Alle honden wens je zo’n baas toe.

Als de bezorgster van de avondkrant er een paar dagen tussenuit is of moet, tentamens heeft of andere ongemakken, dan loopt Kees gewoon een stukje om door het dorp. Dan doet hij het krantenloopje voor die paar abonnees in het dorp er nog even bij, want hij leest ‘m toch zelf ook.

Maar daar gaat het hier nou even niet om.

Als ik Kees zie lopen, met zijn trouwe honden en eentje gemankeerd in de kar, dan moet ik steeds vaker denken aan Maurice de Hond.

Die lijkt als zelfbenoemde privé-rechercheur en tevens aanklager ook op zijn laatste benen te lopen.

Beetje vergezocht?

Niet als je weet dat Kees de broer is van de weduwe uit Deventer.

Hou vol Kees!

Rob Zijlstra