de ramboboom voor het politiebureau
Toch nog maar even het verhaal van Sikko.
Verhalen moeten verteld.
Sikko’s specialiteit is de auto.
Dat wil zeggen: andermans auto.
Die jat hij.
In juli dit jaar een Honda Civic en een oude Citroen Azam 6.
Voor het kleine werk draait hij de hand ook niet om.
Op het emballageterrein van Deli XL – horecagroothandel – staan kratten met lege frisdrankflessen als torens zo hoog. Daar had Sikko er op een nacht een stuk of twintig van meegenomen. De bedoeling was om de kratten te verzilveren bij de flessenautomaten van Albert Heijn.
Easy money.
Maar zoals al zo vaak in zijn leven was gebeurd, werd Sikko opgepakt.
Dat was op 8 augustus dit jaar.
Hij belandt op de cellengang van het hoofdbureau van de politie aan de Rademarkt in Groningen. Dat is helemaal bovenin, op de vierde verdieping.
Wie op grond van een redelijk vermoeden wordt opgepakt, mag drie dagen worden vastgehouden op de vierde van het hoofdbureau. Ik ben daar – beroepshalve – wel eens geweest. Het is daar geen Alcatraz, maar denken aan ontsnappen is er een tamelijk zinloze gedachte.
Op 9 augustus zit Sikko even alleen in het rookhok van de cellengang.
Rokend kijkt hij omhoog, naar het systeemplafond.
Dacht misschien: hé, een systeemplafond, nooit eerder opgevallen.
Hij gaat op de stoel staan, stel ik mij zo voor, een drukt een paar systeemplafondplaten opzij.
Gat.
Hij klimt naar boven en begint vervolgens te kruipen.
Na enig gekruip drukt hij wederom een paar plafondplaten weg, maar nu van de ander kant en laat zich zakken.
Hé, de advocatenkamer.
Hij denkt dan, het zal toch niet waar wezen.
Dat is het wel.
Deur niet op slot.
Via een raam bereikt hij het dak.
Voor dit verhaal is nu het moment aangebroken te melden dat Sikko in niets de vergelijking met een Rambo kan doorstaan.
Toch zegt de officier van justitie: ‘Als een soort Rambo stort hij zich in een boom, naar beneden, de vrijheid tegemoet.’ De toon van de aanklager verraadt een tikkeltje bewondering. Je moet maar het lef hebben, van zo een hoogte.
Wat heet.
Sikko gehoorzaamt, takken en bladeren trotserend, aan de wetten van de zwaartekracht: terug op aarde breekt hij beide hielbenen.
‘Zat ik nog maar in de rookkamer.’
Strompelend maakt hij zich uit de voeten, linea recta richting UMCG (voorheen AZG). Daar wordt hij, gestrekt op een brancard, opnieuw ingerekend.
De minister van justitie is niet naar de Tweede Kamer geroepen om aan Wilders, Eerdmans, Wolfsen en Dittrich uit te leggen hoe dat nou kan, ontsnappen vanaf nota bene de vierde van het Groninger hoofdbureau.
De politie zelf stelt wel een onderzoek in. Hoe het kon, met zo’n systeemplafond.
Sikko ontkent de diefstallen van de Civic en die ouwe Eend niet, en ook dat van die kratten, ja, dat klopte wel.
De rechters vragen of hij het ooit weer zal doen.
Sikko: ‘Stelen?’
Rechters: Nee, ontsnappen.
Sikko, met een kleine glimlach - hij had het toch maar mooi geflikt: ‘Nee, nooit weer.’
De hielen lichten is een ding, hakken breken is andere koek.
De officier van justitie eist vijf maanden gevangenisstraf.
Niet alleen voor het stelen, maar ook voor het vernielen van ‘vier, althans een aantal plafondplaten, in elk geval enig goed, geheel of ten dele toebehorende aan de Regiopolitie Groningen (…)’
Rob Zijlstra
Update - uitspraak 23 november 2006
De eis van de officier van justitie doet geen recht aan de ernst van de feiten,oordeelde de rechtbank. Het vonnis: acht maanden cel waarvan drie voorwaardelijk. Daarnaast moet Sikko als bonus drie maanden opknappen die hij bij een eerdere veroordeling als voorwaardelijk kreeg opgelegd.