Toen ze 17 was wandelde ze met haar vader over straat.

Plotseling werd er geschoten.

Drugsgerelateerd.

Liquidatiekogels.

De rechters vragen of het klopt dat ze naast haar vader liep toen die werd doodgeschoten op straat.

Mieke knikt, veegt een traantje weg.

De rechters: Schokkend en heel verdrietig.

Mieke is een vriendelijke jonge, maar kwetsbare vrouw, schreef de forensisch psychiater aan de rechtbank. Ze groeide op temidden van de criminaliteit en dat leverde een rotjeugd op. Nu, nu ze 23 jaar is, heeft ze schulden, een echtgenoot die net weer op vrije voeten is, maar geen verblijfsstatus heeft, een dochtertje in een pleeggezin en wisselende stemmingen.

Vorige week werd de twintigste veroordeling aan haar strafblad toegevoegd.

Ze had de vuilniszak te vroeg bij de weg gezet. De politierechter legde haar een geldboete van 50 euro op.

Veroordeling nummer 21 hangt in de lucht.

De officier van justitie somt op: stalking, vrijheidsberoving, bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht, poging tot omkoping van een ambtenaar, smaad, hennepteelt en diefstal van stroom.

Bij de politie was de tip binnengekomen dat in haar woning in Hoogezand een hennepkwekerij huisde. Dat was ook zo. Tijdens het verhoor op het politiebureau zag Mieke haar kans schoon: ze bood de hoofdagente 4.000 euro aan om de boel met rust te laten.

De agente bleek onkreukbaar en meldde het aanbod aan haar chef.

En toen begon het.

Mieke begon de agente te bellen en te sms’en.

’Hi Ineke, hoe gaat het? Ik wil je graag beter leren kennen. Kusjes Mieke’.

Of:

’Hai, ik wil je wel met rust laten, maar ik kan het niet. xxx.’

Dat soort berichten.

Ze belde ook, bijvoorbeeld om te laten merken dat ze het privé-adres kende van de agente.

Ze bezocht haar op het werk.

De hoofdagente vond het niet alleen vervelend, maar ook intimiderend en was een beetje bang.

Rechters: Waarom deed u het?

Mieke: ’Ik weet het niet.’

Rechters: Jawel, kom op. Vertel het maar gewoon.

Mieke (zachtjes): ’Ik vond haar gewoon leuk.’

Rechters: Verliefd?

Mieke zwijgt.

Dan was er dat akkefietje met die thuiszorgmedewerkster.

Die had ze van haar vrijheid beroofd. Dat mens zat maar te zeuren, te pushen, vertelt Mieke aan de rechtbank.

’Dat mens’ zat op haar kamer toen Mieke de deur dichtdeed en op slot draaide. Mieke wilde weten waar haar dochtertje was. ’Geef me het adres en dan laat ik je gaan’, zou ze door de dichte deur hebben geroepen.

Het mens gaf niks, maar belde de politie en die kwam haar bevrijden.

Ondertussen bleef de hoofdagente, ondanks waarschuwingen, telefoontjes en sms-berichten ontvangen.

Tegen de thuiszorgmedewerkster had ze nog gezegd dat ze een relatie had met de agente, dat zij de nacht wel eens bij haar doorbracht en dat ze regelmatig samen naar De Grote Griet in Groningen gingen.

De medewerkster vond dat maar rare praat en lichtte ook daarover de politie in.

De officier van justitie spreekt van smaad.

Op 9 mei dit jaar was de maat vol.

Mieke wordt aangehouden. Tegen de agent die daarmee is belast, had ze geroepen: ’Als ik jou in je vrije tijd tegenkom, schiet ik je neer.’

De officier van justitie: bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht.

Mieke: ’Ik was gewoon boos. Hij ging hard tegen mij tekeer. Bij de aanhouding heb ik mijn arm gebroken. Vier weken gips.’

De officier van justitie: het incident is onderzocht. Geen disproportioneel geweld.

De rechters: En wat moet er nou met u gebeuren?’

Mieke zegt het ook niet te weten.

De officier van justitie wel: ’Het lijkt erop of Mieke problemen heeft met autoriteiten. En of ze nu stalkte uit verliefdheid of om te intimideren, ze was in ieder geval stierlijk vervelend. Steeds vaker worden mensen in de uitoefening van hun beroep lastiggevallen.’

Mieke zegt te beseffen dat het vervelend moet zijn geweest.

’Ik was een beetje de weg kwijt, toen. Maar ik denk dat ze er wel overheen komt. Ze is toch agente?’

De officier van justitie: twaalf maanden gevangenisstraf, waarvan drie voorwaardelijk.

Rob Zijlstra

UPDATE - uitspraak 9 november 2006

De belaging en bedreiging bewezen, vrijspraak voor de vrijheidsberoving: tien maanden cel waarvan vier voorwaardelijk.