Meermanscel in rechtbank van Groningen: sober ingericht
Daar zitten ze dan, met z'n vieren op rijtje in het verdachtenbankje.
Simone, 47 jaar, zegt: 'Mijn kinderen zijn zo bang dat mama weer naar de gevangenis moet.'
Ze heeft haar hand voor de mond, de vingers trillen een beetje.
Vroeger was ze hulpverleenster en zag veel ellende als gevolg van alcoholmisbruik.
Ze doet liever in softdrugs, dan werken in een slijterij, zei haar advocaat bij wijze van spreken.
Haar uitzichtloze financiële situatie, 16.000 euro in de min, was het motief.
Hij had haar verlaten en zou bij wijze van alimentatie bestaande schulden overnemen. Anderhalf jaar later bleek hij met een of de andere griet in de Oekraïne te zitten, zonder ooit iets te hebben betaald.
Ze hoopte op een werkstraf en had niet gerekend op, zoals de officier van justitie zojuist wel heeft geëist, vijftien maanden cel (waarvan vijf voorwaardelijk).
Harrie, 26 jaar, zegt: 'Ik had schulden en geen werk.
Nee, ik wist niet dat het om drugs ging.
Dacht nooit, goh, wat zou er nou in die tas zitten.
Pas de derde keer, toen rook ik het, dacht toen, dit is geen zuivere koffie.
Na een rit of acht, negen vond hij wel een baantje en stopte per direct.
Met het verdiende geld had hij de vereiste opleiding bekostigd.
Ja, hij werkt nog steeds.
Ja, vaste baan.
Nee, zijn werkgever weet niet dat hij hier vandaag zit.
Dat zou ontslag betekenen en nog meer schulden.
Gevangenisstraf idem.
De officier eist een werkstraf van 180 uur.
Zijn advocaat: 'Toen hij stopte, was het eind 2004. Sindsdien geen strafbare feiten. Hij laat dus al twee jaar zien dat hij een normaal mens is. Ik stel een lagere werkstraf voor.'
Elly, 48 jaar, zegt: 'Ik had het nooit moeten doen. Al zou ik alle dagen droog brood moeten eten, dit nooit weer. Ik heb twee puberende kinderen, schulden en een ex-man (dertig jaar getrouwd geweest) die niets bijdraagt. De impact van dit alles op mijn kinderen is enorm.'
Elly wordt omschreven als een vrouw met gezond verstand die van aanpakken weet.
Ze werd samen met haar nieuwe vriend in Duitsland aangehouden.
Haar advocaat zegt dat haar rol beperkt was. Ze was slechts chauffeuse, leverde het spul af en ging direct weer naar huis.
Naar de kinderen.
De officier van justitie: de maximale werkstraf van 240 uur, zes maanden voorwaardelijk.
De advocaat: 'Ze heeft al drie weken vastgezeten in Duitsland. Dat kunnen we nu mooi compenseren. Doe maar 160 uur.'
Jan, 41 jaar, zegt: 'Ik zit nu al zeven maanden vast. Ik heb een eigen woning. Ik leen geld van vrienden en mijn ouders dragen wat bij, maar daar komt een einde aan. Ik wil wel een werkstraf, dan kan ik een baan zoeken en in mijn vrije tijd boeten voor mijn fouten.'
Het was allemaal begonnen toen Japie op vrije voeten kwam.
Japie had vastgezeten in Duitsland voor drugs en wilde zijn oude professie snel weer oppakken.
Had Jan zin mee te doen?
Dat had Jan wel, evenals zijn vriendin Simone met die ex van d'r in de Oekraïne en deurwaarders voor de deur.
Ze vroegen Harrie die met 10.000 euro rood zonder baan ook wel wat extra's kon gebruiken.
Kordate Elly raakte via haar nieuwe vriend in de business verzeild.
Japie leverde de softdrugs.
In het begin drie, vier kilo, later acht tot twaalf.
Jan en Simone kregen eerst 500 euro per rit.
Later samen de helft, Japie de rest.
In totaal reden ze een keer of veertig naar Hamburg, waar de drugs in een parkeergarage werden omgeruild voor geld.
Per kilo 2.650 euro en meer.
Jan zegt: 'Ik zat in een spiraal. Nu zeg ik stom, maar toen kon ik het geld gebruiken. We waren maar met een ding bezig: heel naar Hamburg en heel terug komen. De stress had mij wel te pakken. Niet alleen vanwege de pakkans door de politie.'
Tijdens een huiszoeking waren vuurwapens in een plastic tasje bij hem aangetroffen.
Had de hond gevonden.
Hij was vergeten het wapentuig naar de politie te brengen.
Ja, dat was hij wel van plan geweest.
Daarnaast trof de politie nog een hennepkwekerij aan in de woning.
Daar had die Japie niets mee te maken.
Van de thuisteelt bevoorraadde Jan twee koffieshops in Winschoten.
Begin 2005 kwam hij al bij de politie in beeld.
Een politie-informant klikte toen dat Jan bezig was met het opzetten van een cocaïnelijn tussen Groningen en Venezuela. Het daaropvolgende onderzoek legde de handel met Hamburg bloot.
Niks Venezuela.
Nou ja, hij had een paar keer geld overgeboekt naar kennissen die daar een restaurant wilden beginnen. Op een topplaats met veel toeristen. Hij zou binnen een half jaar zijn investering met bonus terugkrijgen.
Het restaurant kwam niet van de grond en de kennissen zochten in Venezuela naar alternatieven.
Maar ook het plan met spijkerbroeken en T-shirts mislukte.
En zo gebeurde het dat een van de kennissen vorig jaar op de luchthaven van Lissabon, Portugal werd aangehouden met 4,435 kilo cocaïne in de koffer. De zes jaar die hij in Portugal kreeg, zit hij nu uit in de gevangenis in Ter Apel.
In de rechtszaal verklaart de kennis - als getuige - dat het restaurant geen sprookje was geweest en dat Jan niets met die 4,4 kilo te maken heeft gehad.
Zo is't, zegt Jan.
De officier van justitie gelooft er geen gram van.
Hij kan alleen het harde bewijs niet leveren.
Jan hoort 24 maanden gevangenisstraf (waarvan zes voorwaardelijk) eisen.
Daarnaast stelt de officier van justitie iedereen een nieuwe dagvaarding in het vooruitzicht. De officier wil het drugsgeld hebben dat ze met hun ritjes naar Hamburg hebben verdiend.
Ofwel, dit was een verhaal dat begint met schulden en zal eindigen in nog veel hogere.
Rob Zijlstra
UPDATE - uitspraken 31 oktober 06
Jan: 18 maanden cel wv 6 voorwaardelijk
Harrie: werkstraf van 180 uur + 3 maand voorwaardelijke celstraf
Elly: werkstraf van 200 uur + 3 maand voorwaardelijke celstraf
Moeder Simone: zaak aangehouden om reclassering in de gelegenheid te stellen onderzoek te doen naar de mogelijkheden voor elektronisch huisarrest.
Alle vier moeten nogmaals voor de rechter verschijnen omdat het openbaar minsterie heeft aangekondigd het crimenele geld dat met de handel is verdiend op te eisen.