Bij de Edah had hij een pak waspoeder gejat.
Ariel.
Hij werd betrapt door een medewerker en omdat hij geen zin had in de politie riep hij: 'Laat me los of ik steek je dood.'
Da's niet zo mooi, zei de rechter.
Het is een beetje uit zijn verband gerukt, zei Victor.
'Ik riep, laat me los. Ik had geen mes. Het was een kam.'
Om de rechters daarvan te overtuigen, had hij de kam meegenomen.
Hij had ook ingebroken, zei de officier van justitie.
Bij een Amerikaan die lag te slapen, maar wakker werd.
Naast zijn bed ontwaarde de Amerikaan bij het ontwaken een man met een groot mes in de hand, nota bene zijn eigen botte vleesmes uit keuken. De man riep: waar is je geld en wat is je pincode? Er ontstond een worsteling, maar toen de man prikkende bewegingen maakte richting hals, gaf de Amerikaan zich gewonnen en zijn pincode. De man verdween en de Amerikaan stelde direct daarna vast dat niet alleen zijn fiets weg was, maar ook gouden ringen (erfstukken) en de bankpas.
Die man was Victor, zei de officier van justitie.
Victor zei van nietes.
Tussen 7.16 uur en 7.18 uur die ochtend werd met de bankpas vier keer 250 euro gepind bij de ABN Amro.
'Ik weet nergens van', hield Victor vol
De pinautomaat-camera had alles vastgelegd en dat leverde vier foto's van de pinner op. De rechtbank beschikte over die foto's.
Victor werd nu niet onrustig.
Zijn criminele carrière ving aan in 1977.
Met 29 jaar ervaring konden ze wel meer vertellen.
De Amerikaan had gezegd dat de man aan zijn bed een vierkant en vermoeid gezicht had. En gevlekte tanden met teruggetrokken tandvlees. Op de knokkels had hij getatoeëerde letters gezien. Geen zwarte, maar meer blauw.
De rechter vroeg of Victor getatoeëerde knokkels had.
'Ja, dat klopte weer wel.'
Als hij een vuist maakte, kon je L O V E lezen.
De officier van justitie had de politieman die deel uitmaakt van het veelplegersteam als getuige opgeroepen. Toen de brigadier de aangifte van de Amerikaan had gezien, moest hij, getuigde hij, direct al denken aan de knokkels van Victor. Toen hij de foto's van de pincamera onder ogen kreeg wist hij het zeker, honderd procent: dat moet Victor zijn geweest.
De agent loopt ook al een tijdje mee.
Hij kent Victor al 20 jaar.
De rechter had nog een verrassing in petto.
Een heuse primeur.
De rechter had 's morgens in de krant gelezen dat vrouwen goed kunnen omgaan met computers. Beter dan mannen, stond de krant. En dat wilde ze hier vanmiddag wel eventjes laten zien ook. Ze had de vier foto's op een dvd gebrand, een laptop meegenomen en de gebrande dvd in de laptop gestopt en tenslotte wat geoefend met de muis. Of Victor even naar voren wilde komen om de foto's te bekijken.
Voor de duidelijkheid: nooit eerder is in zittingszaal 14 van de rechtbank van Groningen een laptop gebruikt.
Klik.
De rechters tuurden van het beeldscherm naar Victor en van hem naar de laptop.
Klik.
De primeurrechter zei: ik zie grote oren.
Klik.
Victor: 'Hij lijkt wel op mij, maar ik zie mezelf daar niet in.'
Ik kon de foto's ook zien.
Dacht: de pincamera's van de ABN Amro doen ook al 29 jaar dienst.
Het waren beroerde foto's.
Klik. De laptop werd dichtgeklapt, Victor mocht nog even blijven staan.
De rechter kondigde aan dat ze een heel vervelende vraag ging stellen.
Of hij, vervelend want ten overstaan van, zijn mond even wilde opendoen?
De Amerikaan had immers gezien en gezegd: gevlekte tanden, teruggetrokken tandvlees.
Alsof hij voor een tandartsentribunaal stond, liet Victor staand zijn tanden zien.
De meervoudige strafkamer keek bij hem naar binnen en wist onmiddellijk genoeg.
Dit leek niet best.
Victor mompelde, wat wil je, ben ook al 29 jaar verslaafd.
Heroïne is geen Colgate of Paradontax.
De veelplegersofficier van justitie had weinig woorden nodig.
Wettig en overtuigend.
Dertig maanden gevangenis.
Rob Zijlstra
update - donderdag 19 oktober 2006
De rechtbank: 30 maanden gevang.