De journalistiek verandert.
Niet in hoog tempo maar zoals dat vaak gaat bij noodzakelijke veranderingen, moeizaam en traag.
De journalistiek verandert omdat dat moet.
Omdat het aantal lezers dat de krantenjournalistiek omarmt, gestaag afneemt.
Dat is al een tijdje zo en niet alleen in Nederland.
Kranten proberen van alles.
Met oude journalistiek proberen we de oude, trouwe krantenlezer te blijven boeien.
Met nieuwe journalistiek proberen we jonge nieuwelingen aan ons te binden.
Intern zeggen we dat we de journalistiek opnieuw moeten uitvinden.
En dat zeggen ze ook overal.
Deze weblog is een vorm van nieuwe journalistiek.
Dat de weblog niet van de krant is, maar van mijzelf, doet daar niet zo veel aan af.
Ik geloof dat ze het wel best vinden dat ik dit er bij doe.
Bij nieuwe journalistiek horen ook nieuwe regels.
Nieuwe geboden.
Een daarvan is het afleggen van verantwoording, zo lees ik op de weblog van mijn hoofdredacteur. Niet alleen achteraf, maar ook tijdens het journalistieke proces.
Het moet transparanter, want lezers zijn niet langer gek.
Ik dacht daar over na.
Hoe kan ik transparant zijn tijdens een journalistiek proces?
Ik besloot tot een experiment: ik wil iemand interviewen en dat interview publiceren in de krant. De periode voorafgaand aan de publicatie noem ik het proces.
Op deze weblog zal ik een paar keer verslag doen van dat proces: de transparantie.
Reacties van lezers zal ik ter harte nemen.
Een paar maanden geleden kwam de 48-jarige Wicher Wedzinga in het nieuws.
Eerst op de voorpagina van de Telegraaf, 's avonds in Nova en in de weken daarna bij iedereen en ook hier.
Wicher Wedzinga is dan nog rechter (raadsheer) bij het gerechtshof in Leeuwarden.
Hij woont in Groningen.
Het nieuws was dat de rechter werd verdacht van een strafbaar feit.
Van poging tot doodslag.
Er kwam een rechtszaak in Zwolle en Wedzinga werd vrijgesproken van die poging, maar veroordeeld wegens mishandeling.
En zo geraakte een gerenommeerd jurist als gevolg van één misstap zijn baan voor het leven kwijt.
Nog tachtig uur werkstraf en daarna werkloos.
Ik wil de mens Wedzinga interviewen omdat ik nieuwsgierig ben naar zijn wel en wee. Hoe het zo is gekomen. Hoe is het voor een rechter om in het verdachtenbankje te moeten zitten en te worden veroordeeld. Hij uitte tijdens de zitting keiharde kritiek op het openbaar ministerie en de politie. Was dat de emotie of is hij die mening nu, een paar maanden later, nog steeds toegedaan? En hoe moet het nu verder, nu hij, met een hoofd vol juridische kennis en een veroordeling op zak, als jurist nergens meer aan de bak kan? Of wel? En hoe gaat hij die werkstraf invullen?
Een aantal weken geleden belde ik hem op, nadat ik had gehoord dat hij een juridisch adviesbureau was begonnen.
Het was de eerste keer dat ik de oud-rechter sprak.
Maar nee, Wedzinga wilde niks met mij te maken hebben en verbrak de telefoonverbinding, zonder dag te zeggen.
Van anderen, ook op de rechtbank in Groningen, had gehoord dat hij een aardige man is.
Uurtje later belde hij terug en deelde mee toch wel op mijn verzoek in te willen gaan.
Dat verzoek luidde om samen een kop koffie te drinken.
Tijdens dat onderhoud zou ik dan het voorstel doen tot een interview.
Een afspraak werd gemaakt.
En tien minuten voor aanvang afgezegd.
Er zou een nieuwe afspraak worden gemaakt.
Ik zou wel horen wanneer.
Vijf weken verstreken.
Vorige week zag ik dat de oud-rechter onder de naam Nostradamus zichzelf aanprijst op marktplaats.nl. Je kunt bij hem of bij een van zijn medewerkers – allen topjuristen - juridisch advies krijgen.
Ik belde.
Hoe het zat met die kop koffie?
Misschien kunnen we tot iets moois komen, zei ik ook nog.
En dat ik niet belde met kwade bedoelingen.
Wedzinga stemde in.
Volgende week woensdag treffen we elkaar in café Overstag in Groningen.
Met een beetje geluk kan ik over twee weken in de krant publiceren.
Zo.
Ik heb nog twintig minuten om de redactie te verlaten en Huis de Beurs in de binnenstad van Groningen te bereiken. Daar tref ik een oud-advocaat die een tijdje geleden werd gearresteerd op verdenking van handel in drugs.
Rob Zijlstra
Update – 14 september 06
Bij nader inzien
Het is de wijsheid achteraf, dan wel een tikkeltje ondoordacht vooraf: dit experiment was toch niet zo’n goed idee.
De kwestie ligt gevoelig en gevoelige kwesties laten zich niet goed lenen voor transparantie.
De ontmoeting heeft inmiddels plaatsgehad.
Niet in Overstag, want dit mooi ogende horecabedrijf blijkt ’s ochtends om half elf domweg nog gesloten. Uitspanning De Kale Jonker, prachtig en aan de overkant, snapt het beter.
Het was een goed gesprek, daar.
En het interview komt er!
Maar hier moet ik het – in het belang van de uiteindelijke publicatie, het beoogde doel - voorlopig even bij laten.
Ik vraag begrip.
Rob Z.