Het zag er niet best voor hem uit.

Wederrechterlijke vrijheidsberoving.

Zware mishandeling.

Hem is in dit geval G.

Predikant (64).

In maart vorig jaar zou hij zijn bijna volwassen zoon diens vrijheid hebben ontnomen.

Niet door hem voor straf naar zijn slaapkamer te verbannen, maar door hem met riemen op een stoel vast te binden. En dat 'gedurende enige dagen, althans enige tijd', zo staat in het proces verbaal.

En begin dit jaar zou de predikant zijn echtgenote zwaar hebben mishandeld: hij beet het topje van haar pink er af. Tot onder de nagel.

In maart dit jaar werd de predikant aangehouden en in het gevang gezet.

Bij diverse meldpunten waren meldingen binnengekomen.

Ondanks de slechte vooruitzichten kwam G. maandagmiddag met een blij gezicht zittingszaal 14 van de rechtbank van Groningen binnen.

Hij ging zijn eigen verdediging voeren en had een heel verhaal op papier gezet om te voorkomen dat hij te veel zou gaan uitweiden.

Een euvel van veel predikanten, zei hij.

Waarom bindt een predikant zijn zoon met riemen op een stoel vast en waarom heeft hij het pinkentopje van zijn vrouw er afgebeten?

Het is allemaal de schuld van Grietje, zei G.

In Grietje schuilt een duiveltje.

Grietje is een van G.'s zes kinderen.

G.: 'In ieder gezin is wel een boos kind.'

Grietje en die man van d'r spreken kwaad.

Ze roddelen en verspreiden geruchten.

Heel het dorp heeft het er over.

Het is zwartmakerij.

De waarheid is anders.

G.:

Zoon was wat in de war.

Belde 's ochtends om vijf uur medescholieren op met vragen over huiswerk.

En toen, in maart, was hij zijn huiswerktas kwijt.

Dat was heel erg voor hem.

Hij raakte in een psychose, smeet alles van tafel.

Hij was een gevaar voor zichzelf.

Ik heb de huisarts gebeld.

Die was op een tweedaagse cursus.

De plaatsvervanger zei dat we maar moesten wachten tot onze huisarts er weer was.

We moesten die twee dagen door zien te komen.

Ik heb toen de handen op zijn rug gebonden.

Om hem rustig te krijgen, lazen we verhalen voor.

Dat hielp.

Toen ik weg moest, naar de kapper, heb ik hem aan de stoel vastgemaakt.

Zoon verklaarde later tegenover de politie dat er goed voor hem was gezorgd.

Hij kreeg regelmatig te eten en te drinken.

Maar Grietje, het boze wicht, was gekomen.

Die had het gezien.

Had gezien dat haar broer tevergeefs probeerde los te komen.

Dat hij er slecht aan toe was.

Gebarsten lippen, de uitdroging nabij.

Naast hem een bordje met daarop stukjes brood.

G. erkende wel dat het 'grijs gebied' was wat hij had gedaan.

Amateuristisch ook.

Wij hebben thuis geen separeercel of zo iets.

En dat het juridisch gezien vrijheidsberoving is, tja.

Maar dat het hem in de gevangenis heeft doen belanden, dat had hij zich niet gerealiseerd.

'Ik en mijn vrouw wilden voorkomen dat hij zichzelf zou beschadigen.'

Na drie dagen kwam de huisarts.

Zoon belandde op de spoed in het ziekenhuis.

De geruchten in het kleine dorp namen toe.

In januari dit jaar deed zich opnieuw iets duivels voor in het predikantenhuis.

G.'s echtgenote raakte in de war.

G.:

Mijn vrouw ging door het lint, gooide dingen om, trok een porseleinenkast met een glazen deur omver.

Ik wilde haar tot kalmte manen en pakte haar vast.

De pink van de predikantenvrouw zou daarbij in zijn mond zijn gekomen.

In het ziekenhuis vertelde de vrouw aan een van haar dochters dat het topje er af was.

Dat had ze ook aan drie politiemensen verteld.

En aan een psychiater.

In een medisch rapport stond dat het ook wel eens door een mes kon zijn gebeurd.

Omdat de snijlijn zo mooi recht was.

Dochters deden aangifte.

G.:

Mijn vrouw heeft dat verklaard terwijl ze in een psychose verkeerde.

Ik denk zelf dat ze in glas is gevallen.

We zijn binnenkort veertig jaar getrouwd.

Ik zou haar nooit mishandelen want daarvoor houden we te veel van elkaar.

Op de publieke tribune zit, geflankeerd door twee zonen, de predikantenvrouw.

G. vraagt of de rechtbank het goed vindt dat zij haar pink toont.

Dat mag, waarop de drie rechters zich over de pink buigen.

De officier van justitie kijkt over de schouders mee.

Samen moeten ze vaststellen: de pink is compleet, tikkeltje gehavend, maar de top zit er aan.

G.:

Ziet u wel. Allemaal leugens van Grietje.

Het verhaal gaat dat G. een dominante man is.

Tweemaal was hij betrokken bij een kerkscheuring in zijn gemeente.

Een psychiater en een psycholoog hadden G. in de gevangenis bezocht.

Zij concludeerden dat de predikant narcistische trekken vertoont, overheersend is, overtuigd van zijn eigen gelijk en is behept met een enorme overtuigingskracht. Er is sprake van een persoonlijkheidsstoornis. Op grond daarvan moet G. voor licht verminderd toerekeningsvatbaar worden gehouden.

De gedragswetenschappers hadden ook een nadere verklaring.

G. stond lang op een voetstuk en had als predikant macht.

Twee keer is hij van dat voetstuk afgevallen.

Dat heeft hem gekrenkt en dominant gemaakt.

G. zei dat dat onzin is.

Predikanten staan al heel lang niet meer op een voetstuk.

Ik gruw van de kwalificaties van de psychiater en psycholoog.

Niet gekrenkt, vernederd of wat dan ook.

Ik ben een voetveeg.

De officier van justitie zat misschien wel met het hele verhaal in zijn maag.

De slachtoffers ontkennen immers.

Desondanks vond hij de vrijheidsberoving wettig en overtuigend bewezen.

Het pinkincident, aanvankelijk zware mishandeling, werd afgezwakt tot mishandeling.

Want er is hoe dan ook letsel vastgesteld.

De officier van justitie eiste een gevangenisstraf van 120 dagen, drie maanden voorwaardelijk, proeftijd van twee jaar en verplicht toezicht door de reclassering. Nog langer in de gevangenis heeft geen zin, zei de officier. 'Belangrijker vind ik dat dit gezin hulp krijgt, want ik maak mij grote zorgen.'

Omdat G. die 120 dagen al heeft gezeten, hoefde hij van de rechtbank niet terug naar de gevangenis.

Als u daar nog spullen heeft liggen, moet u die later zelf maar ophalen, zei de rechter.

G. knikte blij en bedankte de rechtbank en de officier van justitie voor de genomen tijd en aandacht.

Gearmd verlaten predikant en predikantenvrouw met zonen het gerechtsgebouw om kort daarna te verdwijnen in de nabijgelegen ondergrondse parkeergarage.

Rob Zijlstra

update - uitspraak 25 juli 2006

Het gedoe met de pink acht de rechtbank niet bewezen.

Aan de verklaringen van duivelse Grietje hecht de rechtbank geen waarde. Wat ze heeft verteld, heeft  ze van horen zeggen. G. kreeg wel vier maanden voorwaardelijke gevangnenisstraf wegens wederrechterlijke vrijheidsberoving, meermalen gepleegd, van zijn zoon. In plaats van zijn zoon op een stoel vast te binden, had hij professionale hulp moeten inschakelen, zo vindt de rechtbank. De reclassering moet G. en zijn gezinsleden nu een beetje in de gaten houden.