Ook in de zomer geldt dat wie zoet is krijgt lekkers en stout de roe.

Dit is ook de hele filosofie van het strafrechtsysteem.

Aan de ene kant heb je de brave burger, aan de andere kant de boef.

De braven houden de boel een beetje in de gaten en bouwden eerst kerkers en later gevangenissen voor wie niet luisteren wil.

Een betere garantie om een ongestoord braaf leven te kunnen leven, hebben we nog niet kunnen bedenken.

Later verzonnen we beschaafd het strafrecht om willekeur en eigenrichting buiten de deur te houden.

Zo nu en dan passen we dat recht wat aan, al naar gelang de wind waait.

Maar wat doen we met Ronnie?

Ronnie verdient niets lekkers, maar is te zoet voor de roe.

Ronnie is geestelijk gehandicapt, al zou je dat op het eerste gezicht niet denken.

Hooguit denk je, het is een bijzonder vreemde man.

Een beetje raar.

Ronnie, 30 jaar en net weer op vrije voeten, zou ditmaal een mobiele telefoon en/of camera – weet je tegenwoordig maar nooit - hebben gejat en hij zou wederrechtelijk van een 81-jarie dame een portemonnee (met inhoud) hebben toegeëigend.

Ook gejat dus.

Hij zit met rechte rug in het verdachtenbankje en kijkt de rechters strak aan.

De antwoorden die hij geeft op vragen zijn aandoenlijk warrig.

Geen touw aan vast te knopen.

Zijn ouders zitten op de publieke tribune.

Hij houdt haar hand vast.

Zij is gespannen.

Zij weten al heel lang dat Ronnie waan en werkelijkheid niet uit elkaar kan houden als gevolg van dat ongeluk, eind vorige eeuw.

Blijvend hersenletsel.

Iets met een kwab-syndroom.

Sinds 17 maart zit Ronnie weer in de gevangenis.

Het is voor hem de hel op aarde.

Hij wordt er gemangeld en uitgedaagd omdat zijn mede-boeven in de gevangenis van Ter Apel wel weten dat Ronnie een beetje raar is.

Wie kwetsbaar is, wordt eerst gepest en later gepakt.

Hij is er, daar in Ter Apel, wederrechtelijk gebruikt.

Verkracht dus.

Met zijn strakke rug smeekt hij de rechters hem over te plaatsen.

Dat hij na de strafzitting daar niet naar terug hoeft.

Wijzend met zijn vinger: ‘Ik word daar helemaal raar in mijn hoofd.

Liever tbs.´

De rechters kijken heel bezorgd.

Rechters kunnen niet overplaatsen, hun taak is om boeven op te sluiten.

Maar in hun ernstige blikken zie je ze denken: wat moeten we met Ronnie?

Buiten alle regels van het strafrechtsysteem om, vraagt de rechter of de moeder in de zaal die geen recht van spreken heeft, misschien iets wil zeggen.

Nou, dan wil ze wel.

Zij slaat haar noodkreet.

De moeder van haar zoon smeekt: ‘Laat hem niet op vrije voeten, de verantwoordelijkheden in de vrije wereld kan hij niet aan. Hij mag nooit weer de straat op. Geef Ronnie een plek waar hij eindelijk zijn rust kan vinden, maar laat hem niet vrij.’

Dit een summiere samenvatting van de noodkreet van de moeder.

Haar echte noodkreet laat zich moeilijk in een paar woorden vangen.

Een moeder die het systeem moet smeken haar zoon op te sluiten.

Hoeveel ellende en hoeveel verdriet voor een moeder is daar voor nodig?

Hoeveel moed.

Zes jaar geleden, bij een van de eerdere akkefietjes, toen Ronnie de waan en de werkelijkheid ook al niet uit elkaar wist te houden, zeiden de deskundigen dat hij naar Hoeve Boschoord moest.

Daar in de bossen van Drenthe, zijn ze gespecialiseerd in bijzonder vreemde mannen als Ronnie.

Ronnie wil niets liever.

Als hij maar niet meer naar Ter Apel hoeft waar hij om te voorkomen dat ze hem wederrechtelijk misbruiken 22 uur per dag angstig op cel zit.

De moeder smeekte de rechter na zes jaar bureaucratische strijd om een einde van de nachtmerrie.

De officier van justitie, die moet vergelden, was niet doof.

Zij vroeg zich af: hoe zorgen we er voor dat Ronnie niet via de draaideur op straat, maar in Hoeve Boschoord terechtkomt?

Het probleem is dat Hoeve Boschoord een wachtlijst kent van anderhalf jaar. Kwestie van geld.

Een tussentijdse oplossing zou een opname via de GGz in Zuidlaren zijn.

Maar daar bestaat voor bijzonder vreemde mannen ook een wachtlijst.

Idem geld.

Ronnie moet terug naar zijn hel en daar zit hij nu ook.

Pal voor de rechtbank in Groningen zijn twee van de zeven  parkeerplaatsen gereserveerd voor lichamelijke gehandicapten.

Dat moet.

Ronnie kan gewoon lopen, ook al is het op het verkeerde pad.

Aan de buitenkant zie je niets bijzonders.

Wat we met Ronnie doen?

Wij braven sollen met gekke Ronnie.

Rob Zijlstra

Update - uitspraak 6 juli 2006

Ik weet het niet. Acht maanden waarvan drie voorwaardelijk luidde het vonnis, inclusief de voorwaarde dat de verslavingszorg hem in de gaten moet houden. Daarnaast kreeg hij 30 dagen 'tul', een straf die hij bij een eerdere veroordeling voorwaardelijk opgelegd had gekregen. Omdat hij al enige tijd vastzit, komt Ronnie over een paar weken vrij.