Het openbaar ministerie in Groningen heeft donderdag, tijdens een eenvoudige plechtigheid in zittingszaal 14, afscheid genomen van de 35-jarige Mario.

Een man met een kort lontje.

En met twee gezichten.

Een wandelende tijdbom.

Geen prater.

Wel een vechtersbaas.

Vroeger al.

Een man met een oog-om-oog, tand-om-tand-mentaliteit.

Een jaar of wat geleden ontmoette hij Lydia.

Even was er iets van liefde, maar als zij er nu toe in staat zou zijn de tijd terug te draaien, dan had die ontmoeting nooit plaatsgehad, schreef zij in een brief aan de rechtbank.

Een dag met hem, duurde voor haar wel een week.

Een week een maand.

Zo bang was ze.

Ja, we hadden vaak ruzie, zei Mario.

‘Maar zij sloeg ook.

Het kwam van twee kanten.’

Maar hij zat in 14 verdacht te zijn, niet zij.

Zij durfde de confrontatie niet aan.

Met de kin steunend in beide duimen en de wijsvingers langs de neusvleugels hoorde Mario zijn afscheid gelaten aan, onbewust van het feit dat de veter van zijn rechter sportschoen los was.

‘Ik, een vechtersbaas?

Nou nee. Ik loop ook wel eens weg.’

Hij had haar al eens flink te grazen genomen en had daarvoor twaalf maanden in de cel moeten zitten.

Vorig jaar augustus was hij vrij gekomen.

Met een straat- en contactverbod.

Toen hij dat verbod kort nadat hij zijn vrijheid had weergekregen schond, moest hij haar 500 euro betalen.

Dat was onterecht, zei hij.

Zijn druppel.

En daarom stond hij korte tijd later, op 13 november vorig jaar, zittend in een auto, haar in haar straat op te wachten. Hij wilde praten over dat geschonden verbod, over die 500 euro. Toen zij ineens fietsend opdook, schrok hij zo erg dat zijn voet van de koppeling gleed en de auto een meter naar voren schoot waarna de motor afsloeg.

Maar getuigen hadden onafhankelijk van elkaar gegier van banden gehoord.

En dus kan het niet anders zijn geweest, concludeerde het openbaar ministerie, dan dat Mario zijn ex vol gas had willen doodrijden.

Omdat hij haar met zijn korte lontje en ronkende motor stond op te wachten, repte het ministerie van poging tot moord. Tijdens de korte plechtigheid in zittingszaal 14 werd dat omgezet in een poging doodslag.

Mario erkende in zijn spaarzame woorden: ‘Ik had daar toen niet moeten zijn.’

Gaf ook toe dat hij uit de auto was gestapt en Lydia, die zich tevergeefs had verstopt achter een container, bont en blauw had geslagen en ook wel geschopt.

Maar te laat.

De officier van justitie zei: het gevaar voor herhaling spat van hem af.

De psychiater en psycholoog die hem onder de loep hadden genomen, gaven de doodsteek.

Die zeiden: Mario heeft een persoonlijkheidsstoornis in het b-cluster.

Hij is psychopathisch.

(Van Dale: persoonlijkheidsstoornis gekenmerkt door chronisch antisociaal gedrag waarbij geregeld inbreuk wordt gepleegd op de rechten van anderen).

Een dergelijke persoonlijkheidsstoornis in het b-cluster is niet te behandelen, zeiden de deskundigen ook.

Dus.

Een kale detentie is geen optie meer, gezien het gevaar op herhaling, zei vervolgens de officier van justitie.

Zij ziet in Mario een potentieel moordenaar.

Dat zei ze ook zo.

Dus.

Tbs met dwangverpleging.

Met daaraan voorafgaand 18 maanden gevangenisstraf omdat er ook strafrechtelijk moet worden afgerekend.

Dus.

De praktijk is dat Mario met het stempel van onbehandelbare gek de tbs ingaat.

Wie met dat stempel aan zijn tbs-carrière begint, komt er nooit weer uit.

Die is ten dode opgeschreven.

Een afgeschreven mens.

Dat is long stay.

De vrienden van Lydia waren desondanks blij en opgetogen na de zitting.

Lydia zou na zoveel jaren ellende die wel eeuwen hadden geleken eindelijk haar recht op rust krijgen.

TBS. Hoera!

‘Je kunt je niet voorstellen hoe erg ik die man, na alles wat is gebeurd,  haat’, zei een vriend.

De kogel had ook gemogen.

Vechtersbaas Mario verliet met de kin op de borst en de schoenveter los de zittingszaal. Richting sloop.

Wie dit verhaal over een jaar of vijftien ergens op het www. onder ogen krijgt – kleine kinderen van nu zijn dan al groot - zou eens moeten informeren naar Mario. Misschien dat hij dan vanuit zijn cel zegt: ‘Het kwam van twee kanten, maar goed, die middag had ik daar nooit in haar straat moeten gaan staan, zitten wachten.’

De rechtbank moet nog uitspraak doen, over twee weken.

Rob Zijlstra

update - uitspraak 15 juni 2006

De rechtbank is het op alle punten met het openbaar ministerie eens en besliste ook zo: 18 maanden gevangenisstraf en tbs met dwangverpleging, ondanks de wetenschap dat de kans op een 'succesvolle behandeling' nihil is.