Dolf had eerst bij de Basismarkt gewerkt, toen bij de PlusMarkt en na wat overnameperikelen stond hij zomaar op de loonlijst bij Lidl.
Daar is alles blijvend goedkoper, maar de arbeidsomstandigheden schijnen belabberd.
En Dolf een harde werker.
Hij werkte zo hard dat hij wist op te klimmen tot bedrijfsleider in opleiding.
Hij had het met zijn 29 jaren eigenlijk best goed voor elkaar.
Hij had zelfs een eigen hypotheek.
Toen kwam er dat ongeluk dat hem in de ziektewet deed belanden.
Daarin ging het mis.
Hij jatte een keer een flesje bier ‘in elk geval enig goed, geheel of ten dele toebehorende aan het winkelbedrijf Albert Heijn’, formuleerde de officier van justitie in de dagvaarding. Toen hij door de concurrent op heterdaad werd betrapt, sprak Dolf de dreigende woorden: ‘jullie moeten ophouden met zeuren’, onderwijl zwaaiend met een houten knuppel richting AH-medewerkers.
Het ging nog meer mis.
Hij trad gedurende zijn ziekteperiode, zo stond in aangiftes, mensen tegemoet met de Hitlergroet, schold anderen uit voor Turkse hoeren en vond dat zwarten maar beter konden oprotten, zijn land uit.
Dolf zei stellig van niet.
Het kwam misschien omdat ze dat dachten.
Vanwege zijn zwarte kleding en de kale kop.
Van hoe ik er uitzie.
Desondanks ligt zijn opleiding stil, zit hij al tien maanden en twintig dagen vast in het gevang en dreigt zijn woning te worden verkocht. De officier van justitie eiste voor een reeks beledigingen, verbale bedreigingen, kleine diefstallen en wederspannigheid een gevangenisstraf van 21 maanden waarvan zes voorwaardelijk.
Een therapie op ambulante basis zou bovendien wenselijk zijn.
Volgens psychiaters en psychologen lijdt Dolf aan waanstoornissen.
Dolf zei weer van niet.
Heel het probleem is volgens hem dat er een groepje mensen is dat in samenzwering met de politie bezig is zijn leven te vergallen. Omdat ze de pik op me hebben en omdat ze mijn huis willen. Ik heb geen waanbeelden, zei hij, het is een complot.
Terwijl Dolf werd teruggebracht naar het huis van bewaring, boog de politierechter zich over de kwestie Nero.
Nero had in een soortgelijk schuitje gezeten.
Nero was afdelingschef bij Mediamarkt in Groningen.
Vier jaar lang had hij er met hart en ziel gewerkt.
Een enthousiaste medewerker, zo noemden ze hem.
Hij schopte het tot afdelingschef.
Maar toen werd hij zomaar ontslagen.
Bij de Mediamarkt zijn ze niet gek.
Het ontslag was niet zijn schuld, maar die van de filiaaldirecteur.
Die had hem verraden.
Nero voelde zich in hart en ziel belazerd.
Ondanks de drie maandsalarissen waarmee ze zijn contract hadden afgetikt, raakte hij in de financiële misère.
Werkloos, autoloos, huisloos, schreef hij in een brief aan de Mediamarktfiliaaldirecteur.
In die brief eiste hij dat er voor zes uur ’s middags een envelop met 5.000 euro op zijn deurmat zou liggen.
Om die eis kracht bij te zetten was de brief, zeg maar, nogal stevig van toon.
Daarna volgende nog een krachtig aangezet sms-bericht.
Mediamarkt besloot de filiaaldirecteur een weekeinde lang van persoonlijke beveiliging te voorzien.
Want met die enthousiaste Nero wist je het maar nooit.
Had hij niet geschreven dat hij tot het uiterste zou gaan en dat hij niets te verliezen had omdat hij toch alles al kwijt was?
Officier van justitie Oebele Brouwer zag er een zuivere poging tot afpersing in.
De brief en het sms-bericht kunnen wat hem betreft moeilijk worden bestempeld als een flauwekuldreigement, wat ook voorkomt. Nero mocht dan amateuristisch te werk zijn gegaan, hij heeft wel grenzen overschreden, vond Brouwer.
Zijn eis: een werkstraf van 120 uur.
Nero’s advocaat begon onmiddellijk te zwaaien met artikel 317.
Dat zegt, zei de raadsman, dat bij afpersing nadrukkelijk sprake moet zijn van dreiging met geweld. Anders telt het niet. ‘En juist dat geweld zie ik niet. In de brief staat dat als het geld er niet voor zes uur is, ‘het feest gaat beginnen’. En dat Nero samenwerkt met ‘een paar aardige jongens’.
Dreigen met feest en aardige jongens?
De politierechter zag het anders.
Hij zag een en ander meer in de context.
Hij zei dat mooi, op een manier zoals alleen rechters dat kunnen formuleren.
Hij zei: ‘De tekst van de brief heeft de suggestie van komende ellende in zich.’
Kill.
120 Uur voor Nero.
Rob Zijlstra