Hoe zien criminelen eruit, luidde eens een vraag.
Ik schreef: bewandel een drukke winkelstraat, denk de daar lopende vrouwen weg en je krijgt een aardig beeld van het gemiddelde uiterlijk van de crimineel.
De drukke winkelstraat kun je kennelijk ook vervangen door een zittingszaal van een rechtbank. In zittingszalen zitten journalisten, politiemensen, parketwachters, advocaten, officieren van justitie, griffiers en rechters.
Ook zij wandelen door winkelstraten.
Het beoogde onberispelijke imago der juristerij loopt met enige regelmaat kreukels op.
Vorige week werd een enigszins bekende Groninger ex-strafpleiter gearresteerd. Hij zit sindsdien tussen voormalige cliënten achter de tralies. De man wordt medeverantwoordelijk gehouden voor het invoeren van bolletjes cocaïne.
Deze voormalige strafadvocaat stond vorig jaar nog een verdachte bij die van bolletjessmokkel werd verdacht. Als advocaat maakte zich toen ter zitting erg boos over de in zijn ogen veel te hoge strafeisen van het Groninger openbaar ministerie in dit soort kwesties.
Hij zei: 'Wie cocaïne smokkelt moet er voor waken zich te laten pakken in het arrondissement Groningen.'
Deze strafadvocaat had al eens eerder problemen.
Iets met een vuurwapen.
Hij werd toen bijgestaan door een advocaat uit Drenthe.
Het is toeval dat die advocaat twee weken geleden is aangehouden op verdenking van oplichting.
Ook rechters dienen van onbesproken gedrag te zijn.
Ik ken één rechter die eenmaal een snelheidsovertreding heeft begaan, maar nog nooit een parkeerbon heeft gehad, laat staan iets anders.
Ik denk dat rechters in zittingszalen en daarbuiten de meest brave beroepsgroep vormen.
Dat stralen ze ook wel een beetje uit.
Wicher W. is rechter.
In de Telegraaf stond heden een verhaal over Wicher W. en diens poging een Oekraïense mevrouw van het leven te beroven.
Wicher W. is raadsheer bij het gerechtshof in Leeuwarden.
In oktober 2004 zou hij zich schuldig hebben gemaakt aan wat het openbaar ministerie kwalificeert als een ernstig misdrijf.
Op 25 april 2005, woensdag toevallig exact een jaar geleden, werd hij aangehouden na onderzoek door de rijksrecherche.
Hij zat drie dagen in een politiecel.
Op 23 mei aanstaande moet de raadsheer zich voor de poging tot doodslag verantwoorden voor de rechtbank te Zwolle.
Wicher W. spreekt niet van een ernstig misdrijf.
Hij ontkent niet te hebben geslagen, maar pas nadat zij hem een rechtse directe had gegeven.
Wicher W. bestrijdt wel zijn vermeende rechterlijke dwaling.
Hij vreest klassenjustitie.
Omdat hij rechter is, wordt hij extra hard aangepakt.
Dat denkt hij.
Woensdagavond zie ik Wicher W. gelaten zijn verhaal doen in het actualiteitenprogramma Nova.
Hij bagatelliseert de boel een beetje.
Dat doen – ik schreef dat vaker – veel verdachten.
Wicher W. weet dat als raadsheer in strafzaken als geen ander.
Tot woensdagochtend kende ik geen Wicher W.
Mensen uit zijn directe omgeving wel.
Een ijzersterk en betrokken jurist die met gerenommeerde confrères prominente artikelen publiceerde in de magistratelijke vakliteratuur.
Over strafminimum en strafmaximum bijvoorbeeld.
Of over in- en uitsluiting in het strafrecht.
Na zijn scheiding met een Groninger bestuursrechter, drie jaar geleden, begon het niet goed te gaan met W., zegt de omgeving nu.
Het werken op het hof zou hem steeds minder boeien.
Zo belandt hij op een dag via een internationale datingsite op het internet in Oekraïne met als doel oprecht gelukkig te worden met ene Tatiana.
Een arme, maar doorgeleerde mevrouw die leeft in een treurig huisje. Op de muren kruipen kakkerlakken omhoog. Zij geniet haar inkomsten uit de verhuur van een taxi, vertelt Wicher W. in Nova.
Maar Tatiana heeft snode plannen.
Ze wil louter wederrechtelijk zijn geld.
Hij trapt er in, want zij is even intelligent als gevaarlijk.
Dit laatste schrijft Wicher W. (onder naam en toenaam) in mei vorig jaar op een internationale waarschuwingssite tegen gemene wereldvrouwen.
Als zij in oktober 2004 op zijn kosten naar Groningen komt, gaat het mis met de eenzijdig verlangde liefde.
Wicher W. stelt vast dat haar spontaniteit is verdwenen.
Hij vermoedt dat zij - ook op zijn kosten - in een hotel in Turkije een affaire heeft gehad met een andere man.
Na een etentje in de stad ontstaat bij de rechter thuis een worsteling die, zegt Wicher W., misschien wel anderhalf uur duurde.
Niet anderhalf uur achtereen, maar met bekvechten tussen door, corrigeert W.’s advocaat Peter Plasman in de Hilversumse studio.
Jeroen Pauw, gevat: ‘Zoals in de tachtigjarige oorlog ook niet de hele tijd werd gevochten.’
Plasman knikt.
Voor de televisiecamera van Nova geeft Wicher W. een reconstructie van het gebeuren.
‘Ik stond zo… en toen smeet zij zo… een glas water in mijn gezicht.’
Na het relationele geweld gaan ze slapen.
Hij wil haar daarna geen geld meer geven.
Daarop stapt zij met haar blauwe plekken naar de politie.
Een poging de zaak buiten de rechter om af te doen, is mislukt.
Er is zodanig letsel dat we kunnen aannemen dat er sprake is van poging tot doodslag, zegt de officier van justitie Dirk ten Boer.
Of Ten Boer het bij het rechte eind heeft, moet volgende maand in Zwolle blijken.
Hoe dan ook, het is einde rechter Wicher W.
In Nova zie ik hem tot slot door de winkelstraten van de Groninger binnenstad wandelen.
Waarschijnlijk is dat op verzoek van de cameraploeg die een beeld wil laten zien dat rechters ook maar gewone stervelingen zijn.
Het is niet veel verdachten gegeven in Nova te mogen vertellen dat ze maar een heel klein beetje schuldig zijn.
Ik vraag me af wat de man heeft bezield dit te doen.
Dan herinner ik een passage uit het boek God houdt niet van rechters van de onberispelijke jurist Jan Leijten. 'God houdt niet van rechters', schrijft Leijten, 'omdat ze hem te hoogmoedig nabootsen.'
Rob Zijlstra