Hij had zich goed voorbereid.
Af en toe klonk het alsof hij het verhaal dat hij aan de rechters vertelde thuis voor de spiegel avond na avond had geoefend.
Om welbespraakt te redden wat er te redden viel.
Hij zou niks ontkennen en de ernst van zijn misdaad niet bagatelliseren. Hij zou zeggen dat hij ontzettend stom is geweest, onbegrijpelijk naïef, dat hij niet wegloopt voor de consequenties.
En dat hij zich diep schaamt.
Hij zou vertellen dat hij zelf ook heel lang heeft nagedacht over het hoe en waarom.
Over zijn vader die is veroordeeld wegens seksueel misbruik.
Over zijn daarop volgende zoektocht naar zijn verleden.
Over zijn eigen radioprogramma.
Dat hij tijdens zijn studie maatschappelijk werk eens betrokken is geweest bij een onderzoek naar de gevolgen bij kinderen die seksueel zijn misbruikt.
Dat hij ook eens rechten had gestudeerd omdat hij ook wel officier van justitie had willen zijn.
Dat hij zich had verbaasd hoe verbijsterend eenvoudig het is om die internetrommel te krijgen.
Dat het niet voor zijn gerief was geweest.
Dat hij zijn rechtszaak ook zag als een waarschuwing aan de mensen.
En dat alles vertelde hij ook.
Vierentwintig jaar had Ferry, 46 jaar, een relatie met haar gehad.
De lange liefde eindigde – voor hem – in deelname aan het project Thuisfront, bedoeld voor partners met losse handjes in huiselijke kring. Toen hij in september vorig jaar gestresst en met maar weinig tijd ook, enige inboedel kwam ophalen, haalde hij uit met vlakke hand.
‘Ik had tot tien moeten tellen en weg moeten gaan. Maar ik was toen depressief, gespannen en prikkelbaar.’
Zij gaf met voorbedachten rade zijn computer aan de politie.
Zij wist dat op die computer, op de harde schijf, en op een paar gebrande cd’tjes, kinderpornofoto’s stonden.
Op het politiebureau was hij met die foto’s geconfronteerd.
Hij, die als maatschappelijk werker als geen ander wist, vond zijn eigen verzameling zo walgelijk dat hij er niet eens meer naar had kunnen kijken.
De rechter vroeg waarom hij de foto’s, 690 stuks, dan had opgeslagen en gebrand – toch een actieve handeling, dat laatste – in plaats van die rotzooi met één muisklik naar de prullenbak te verwijzen?
‘Ik had dat spul op therapeutische basis’, zei Ferry verwijzend naar zijn onbegrepen en veroordeelde vader.
Heeft u het bewaard om er wellicht later iets mee te gaan doen, wilde een rechter weten?
Ferry knikte beschouwend. ‘Ik heb een eigen muziekprogramma bij de lokale omroep. In mijn programma wilde ik er aandacht aan besteden. Over hoe gemakkelijk het is om via het muziekuitwisselingsprogramma Kazaa aan deze rotzooi te komen. Ik had daar dan met een officier van justitie over willen praten.’
De radio-uitzending van Ferry is maandagavond voor het eerst in vier jaar niet uitgezonden, maar opgeschort.
De lokale omroep van Groningen zit met de kwestie in de maag.
Ferry is geschorst in afwachting van de uitkomsten van nader beraad.
De officier van justitie toonde zich niet gecharmeerd van Ferry’s verhalen. Voor haar was de maat hoe dan ook vol.
Waarom iemand kinderporno in zijn bezit heeft, interesseert ons niet.
Het mag niet en dat is punt uit, zei ze.
‘De kinderen die zijn misbruikt, verkracht, hebben levenslang.’
De officier van justitie eiste, rekening houdende met allemaal landelijke justitiële richtlijnen, een werkstraf van 240 uur en vier maanden voorwaardelijke gevangenisstraf.
Ferry deed smekend een laatste poging.
‘Ik ben altijd een bevlogen ambtenaar geweest. Bij een veroordeling krijg ik ook een strafblad en dan kan ik het wel schudden’, zei hij. De officier keek strak voor zich uit. Zij bleef bij punt uit.
Ferry’s advocaat kwam met een allesbehalve creatief verweer.
‘Van de 690 vermeende foto’s met kinderverkrachtingen zijn er maar vier in de dagvaarding beeldend beschreven. Van de rest moeten we maar aannemen dat het om kinderporno gaat. Maar zo werkt het bij de Hoge Raad niet.’ Hij eiste een woordelijke beschrijving van alle 690 foto’s. ‘De officier van justitie kan wel van alles zeggen en mijn cliënt kan wel van alles toegeven, maar het is aan de rechtbank om te oordelen. Ik verzoek om vrijspraak.’
Twee uur na de zitting krijg ik een telefoontje van Ferry.
‘Het is zo. Punt uit.’ Hij zei wel te snappen dat er vrijheid van pers bestaat. Dat aan publiciteit niet valt te ontkomen. Maar of ik zijn nieuwe woonplaats buiten de stad Groningen onvermeld kan laten? En wil benadrukken dat alles losstaat van Oog Radio?
In ben ‘geen stijl’ niet, ook al vraag ik mij soms wel af, waarom niet eigenlijk.
Rob Zijlstra
update - nader beraad
OOG wacht de uitspraak van de rechtbank niet af, maar heeft inmiddels besloten het radioprogramma van Ferry per direct stop te zetten en de vrijwillige samenwerking met de radiomaker te beeindigen.
update - uitspraak 24 april 2006
Waarom iemand kinderporno in bezit heeft, is niet relevant, oordeelde de rechtbank. Bezit is bezit en bezit van de meest denkbare ranzigheid is strafbaar: Ferry moet 180 uur werken en kreeg twee maanden voorwaardelijke gevagenisstraf opgelegd als stok achter de deur.