Strafzaken met een hoog walggehalte.

Die zijn er ook.

Ik denk dan wel, terwijl ik kijk en luister naar de verachtelijke verdachte, wees maar blij dat de rechtspraak is zoals die is.

Dat het rechters zijn die over jouw toekomst beslissen.

En niet al die zestien miljoen anderen.

Bij walgzaken betrap ik mij ook wel eens op de gedachte: moet dit nou allemaal in de krant? Zouden krantenlezers dit morgen wel willen weten en/of lezen? Hoe kies ik de woorden die wel recht doen, maar geen afbreuk?

In zittingszaal 14 van de rechtbank in Groningen wordt bij walgzaken geen blad voor de mond genomen. De dertig scholieren die dinsdagochtend ter lering op de publieke tribune zaten, hebben dat geweten. Ze zaten er ademloos bij.

Wat is het voor een zaak, vroeg een van hen kort voor aanvang onwetend.

Ontuchtzaak, zei ik.

Zij: ‘Wat is dat, ontucht?’

Drie minuten later hielp de officier van justitie haar uit de droom.

De dertig scholieren – die op een echte crimineel hadden gerekend – zagen een slungelachtige dertiger zaal 14 binnen komen en ook dat dat hem zichtbaar moeite kostte.

Wat moeten al die mensen hier, zal hij vast hebben gedacht.

Hoeveel maanden had hij niet tegen dit moment, het moment van zijn zaak, opgekeken?

Zit er nota bene op zijn moment een hele schoolklas op de tribune.

De officier van justitie zei waarom de slungelachtige dertiger er vandaag stond.

De officier zei: ‘De gedagvaarde persoon wordt tenlastegelegd dat hij in of omstreeks de periode van 1 september 2002 tot 1 februari 2003 meermalen, althans eenmaal (…), met Anna, die toen (telkens) de leeftijd van twaalf jaren nog niet had bereikt, een of meer handeling(en) heeft gepleegd, die bestond(en) uit of mede bestond(en) uit het seksueel binnendringen van het lichaam van die Anna, hebbende verdachte (telkens) een of meer van zijn vingers en/of zijn penis en/of zijn tong in de vagina van die Anna geduwd/gebracht.’

Dat is ontucht.

Tim had filmpjes gekregen van een kennis en toen was er een knop omgegaan.

Hij zei: ‘Ja, ik heb haar misbruikt, maar niet verkracht. Wel betast en gestreeld. Nee, met die scheurtjes rond haar anus heb ik niets te maken. Dat is de waarheid en niets anders dan de waarheid.’

Eerder had Tim gezegd:  ‘Ik lieg regelmatig uit angst voor de waarheid.’

Toen het begon, was hij gaan drinken.

Steeds vaker en meer.

Daarnaast was hij, zo zei Tim, seksueel gefrustreerd omdat zijn latere ex voor de tweede maal zwanger was en ook was de werkdruk op zijn werk heel hoog geweest. Zijn chef pushte hem. Bovendien had hij achttien jaar geleden een ernstig ongeluk gehad met hersenletsel. Tim is sindsdien niet gestoord, maar heeft mogelijk wel een neuropsychiatrische afwijking. Dat zeiden de deskundigen.

Geen reden, klonk het luid in de doodstille rechtszaal, om Anna, je eigen dochtertje, vier jaar oud toen het begon, seksueel te misbruiken. En te verkrachten. Om nog maar niet te spreken over de kinderporno die was aangetroffen op de computer, weliswaar was die computer van zijn latere ex, maar hij had er wel toegang tot.

Ik zag strakke blikken op de gezichten van de 18 en/of 19-jarige scholieren op de tribune. En ergens tussen hen in een onderwijzer die misschien alvast zat te piekeren hoe straks dit in godsnaam te evalueren.

De officier van justitie eiste een gevangenisstraf van 18 maanden waarvan  zes voorwaardelijk. Dat Tim alleen had betast, gestreeld en gelikt geloofde de officier niet. Hij is ook seksueel binnengedrongen, hij heeft Anna ook verkracht.

Verachtelijke Tim sprak van een stomme fout en heel veel spijt.

Hij zei dat hij nu goede gesprekken voerde met de dominee in de gevangenis. Dat hij daar kracht uit putte.

Ik kijk naar zijn ongelukkige slungelrug.

Misschien zit hij over 35 jaar op een bankje ergens in een park, zijn mislukte leven te overdenken. Denkt hij aan Anna die hij, vader, dan al in geen 36 jaar heeft gezien.

De schoolklas verlaat zwijgend en onder de indruk zaal 14.

Staat dit nou morgen ook in de krant, vraagt een van hen ernstig.

Ik zeg: ‘Ja.’

Niemand die vroeg waarom.

Een rechter zei vorige week tegen mij:

'Justice must not only be done, it must also be seen to be done.'

Daarom.

Rob Zijlstra

update - uitspraak 18 april 2006

Tim heeft op grove wijze misbruik gemaakt van het vertrouwen dat kinderen in hun ouders stellen, sprak de rechtbank dinsdagmiddag. Ook de verkrachting - iets dat Tim ontkent - is volgens de rechtbank wettig en overtuigend bewezen. De kans op herhaling wordt groot geacht en daarom is behandeling noodzakelijk. Het vonnis is lager dan de eis: twaalf maanden cel waarvan drie voorwaardelijk.