Er zijn boeven die het sterke vermoeden koesteren dat ze worden afgeluisterd.

Omdat ze boef zijn en omdat er geen land in Europa is waar politie zo massaal telefoons 'tapt' dan in Nederland.

Er zijn boeven die hun telefoongesprekken om die reden fluisterend voeren.

Ze denken dat dat helpt.

Bij de politie moeten ze daar altijd erg om lachen.

Er zijn ook mannen en vrouwen die kinderporno van duistere internetsites downloaden en die betalen met hun creditcard.

Omdat dat moet van die sites.

Er zijn er die denken dat dat veilig is.

Ook daar lachen ze om bij de politie.

Arend komt uit de provincie Groningen en had nooit zoveel om handen.

Hij werkte in ploegendienst en als hij dan moe thuiskwam, ging hij televisie kijken.

Na verloop van tijd ging dat vervelen.

Hij kocht een computer en ging jointjes roken.

Niet eentje, maar veel en dat stimuleerde.

En wel zo dat hij van 1 juni 2003 tot 5 oktober 2004 niet minder dan 79.911 kleurenfoto's en 179 filmpjes met kinderporno van het internet plukte.

In combinatie met al die jointjes, bevredigde dat, zei hij.

Arend had de pech dat in de Verenigde Staten een groot onderzoek gaande was naar kinderpornonetwerken. Daarbij werd het creditcard-betalingsverkeer in kaart gebracht. Toen de Amerikanen genoeg wisten, lichtten ze ook Nederland in.

En zo kwam het dat de politie op die 5e oktober in Noord-Groningen op zijn stoep stond.

In zijn woning werden 35 gebrande cd's en dvd's aangetroffen, vol banaliteiten.

De rest van de ranzigheid stond op de harde schijf.

Arend zegt dat hij toen niet in de gaten had, dat wat hij deed niet mocht.

In die zin, dat hij op de sites die hij bezocht had gelezen dat de foto's die beschikbaar waren volgens het Amerikaanse rechtssysteem niet onder kinderporno vielen.

"Ik dacht ook dat het geen kinderporno was.

Er werden geen seksuele handelingen op verricht.

Ik vond het meer een vorm van kunst.

Posefoto's en zo."

Een rechter wijst de Groninger er op dat zij in het dossier foto's heeft aangetroffen waarop is te zien hoe kinderen worden verkracht.

Arend knikt.

Die had hij ook wel gezien.

"Ik dacht dat ik die van de harde schijf had gewist."

De officier van justitie zegt – vrij vertaald - dat Arend uit zijn nek lult.

"Dat soort foto's is ook aangetroffen op gebrande cd's. Wat nou? Hij wist het dondersgoed."

Arend is er zijn baan door kwijtgeraakt, maar inmiddels vergaat het hem goed.

Hij heeft bij een nieuwe baas een jaarcontract met goede verwachtingen.

En na die inval is hij per direct gestopt met roken.

De reclassering heeft met hem gesproken.

De reclassering adviseert het openbaar ministerie in te zetten op een werkstraf.

De officier van justitie piekert er niet over.

Ze zegt: "Achter elk plaatje gaat een misbruikt kind schuil. Wij zijn als volwassenen verantwoordelijk voor onze kinderen. Het is algemeen bekend dat kinderen die zijn misbruikt daar de rest van hun leven last van hebben. En wie zich inlaat met het downloaden van kinderporno is daarvoor medeverantwoordelijk."

Arend knikt opnieuw.

Dat beseft hij zich nu ook wel.

Toen niet.

Arend: "Ik onderga mijn straf. That's it."

De officier eist acht maand celstraf, waarvan drie voorwaardelijk.

Rob Zijlstra

update - uitspraak 14 maart 2006

De rechtbank sprak van een zeer ernstige zaak waarin een zware sanctie passend is: een taakstraf van 240 uur en zes maanden voorwaardelijke gevangenisstraf.