Ze kenden elkaar een week of acht.
Eventjes woonde ze met haar twee kinderen in bij haar broer.
Toen ontmoette ze Avi en het klikte.
Met Damaris (4) en Daniel (2) trok ze bij hem in.
Avi zei dat er trouwplannen waren.
Zij zei dat hij opvoedkundig heel goed was, beter dan zijzelf.
Achteraf kun je je afvragen waarom het klikte?
Of waardoor.
De officier van justitie suggereerde iets.
'Op 8 juli trok ze met de kinderen bij Avi in. Hij bewoonde een bovenwoning, een eenpersoonsflatje volgestouwd met computers en randapparatuur. Er was nauwelijks ruimte voor twee jonge kinderen. En Avi en zij waren op hun beurt vooral met drugs bezig.'
Avi gebruikte een jaar of vier. Hij was verslaafd. Overdag gebruikte hij om de vier uur, 's nachts om de twee. Zij deed mee. De laatste keer dat ze inkochten merkten ze dat het goedje – speed – anders was. Het brandde in de neus. Dat was beide opgevallen en ze hadden het er over gehad. De dealer - Geert uit Hoogezand die in december tot vier maanden cel is veroordeeld – had honderd procent zuivere speed geleverd. Avi had het betaald met een dvd-speler.
Maandag 1 augustus.
's Middags.
Avi snuift in de badkamer met een rietje zijn goedje.
Zij ziet hem met rode ogen en verdrietig uit de badkamer terugkomen.
De kinderen spelen.
Er ontstaat ruzie. Avi zegt dat zij aan andere mannen denkt. Avi zei wel meer die dagen. In de auto had hij haar verteld dat de CIA geheime boodschappen uitzendt via de radio. Zij ontkent de andere mannen.
Avi omhelst haar en zegt dat hij geestelijk één met haar wil worden.
Ze vallen en hij begint haar heftig te zoenen.
Hij probeert – het is niet anders - met zijn tong zijn kunstgebit in haar mond te duwen.
Zij spartelt tegen en als hij stopt, hoort ze hem zeggen: 'ik wil dood'.
Dan ineens zegt hij: 'Jij bent de duivel'.
En begint te slaan met een ijzeren stang. Zij weet te vluchten, klimt over de reling van het balkon en springt van één hoog naar beneden. Hij roept haar na: 'Je bent toch al dood.' Zij slaat alarm bij een buur.
Avi, nu alleen met de twee spelende kinderen, verkeert op dat moment volgens de deskundigen in een drugspsychose. Tegenover de politie zal hij later zeggen dat de kinderen, twee schatjes zoals hij ze noemt, op het verkeerde moment op de verkeerde plaats waren.
Vijfendertig minuten later arriveert de politie.
De buurtagent kent Avi en gaat naar binnen.
Hij ziet hem in de kleine gang liggen, bovenop de 2-jarige Daniel.
Avi prevelt Hebreeuwse teksten.
Er zijn drie agenten nodig om hem te overmeesteren.
In de woonkamer vinden ze dan het 4-jarige meisje.
Overal bloed, een mes en een kapotgeslagen kandelaar.
De onderbuurvrouw zal later bij de politie verklaren dat ze dacht dat het plafond naar beneden zou komen.
De officier van justitie zegt dat het jongetje waarschijnlijk getuige is geweest van de moordpartij op zijn zusje. Uit een bloedspat-analyse (dat bestaat) van het NFI wordt opgemaakt dat het jongetje nog heeft geprobeerd zich te verstoppen in de badkamer.
Tevergeefs.
Dit moet genoeg zijn.
Avi zegt zich niets te kunnen herinneren van het geweld.
Hij kan zich herinneren dat hij – toen zij was gesprongen – haar achterna wilde gaan en in de woning tegen de kinderen was aangebotst.
De officier van justitie gelooft daar niets van. Selectief geheugen.
Kan de duivel in u hebben gezeten, vraagt de officier.
Avi zegt het niet te weten.
Was u kwaad?
'Weet niet.'
Ontkent u?
'Ik neem de volledige verantwoordelijkheid.'
Volgens de psychiater en psycholoog van het Pieter Baan Centrum lijdt Avi aan een ernstige narcistische persoonlijkheidsstoornis. Op de psychopathie-checklist (bestaat ook) scoort hij 21. Een gemiddeld mens doet 0 tot 1. Hij is te behandelen, maar het zal moeilijk worden, zeiden de psychiater en psycholoog. 'Een lange weg.'
De psychiater die naar Avi had gekeken in opdracht van het openbaar ministerie had een licht afwijkende opvatting. Mogelijk faked hij. Wij noemen dat playing crazy. Niet uit te sluiten is dat er sprake is van een nagebootste stoornis.
Er is nog een theorie.
Avi kan heel overtuigend praten, maar draaft snel door. Hij denkt dat hij is uitverkoren om het kwade te bestrijden. Dit grootheidsdenken staat in schril contrast met de lage maatschappelijke positie die hij heeft. Van zijn leven heeft hij niets gemaakt. Ter compensatie vlucht hij in drugs, om zich toch sterk en bijzonder te kunnen voelen. De drugs werken als een turbo op zijn ernstige persoonlijkheidsstoornis.
Dat leidt op 1 augustus, even na drie uur 's middags als de kinderen spelen, tot een acute psychose.
Was hij varkensboer geweest, dan had hij wellicht roze varkentjes gehallucineerd.
Maar hij was uitverkoren.
En zag de duivel.
Tweemaal moord en een poging daartoe zegt de officier van justitie niet te kunnen bewijzen. Er is geen sprake van kalm beraad.
Tweemaal doodslag en een poging daartoe wel.
De officier zei: 'Als je wordt geconfronteerd met de gewelddadige dood van twee zulke jonge kinderen is het eerste wat je denkt: zo iemand moet nooit weer vrijkomen. Toch zal het recht, ook in een moeilijke zaak als deze, zijn loop moeten hebben (…). Nu de verdachte door het Pieter Baan Centrum als sterk verminderd toerekeningsvatbaar wordt beschouwd, verplicht de wet en de jurisprudentie, maar ook het rechtsgevoel, daar rekening mee te houden (…).
De eis: 12 jaar en TBS.
De uitspraak: 16 februari.
Rob Zijlstra