Onderuitgezakt zitten en naar het plafond staren.
Dat moet je in het verdachtenbankje niet doen.
In het verdachtenbankje,
in Groningen is dat gewoon een stoel naast de advocaat,
moet je je inleven in de ellende die je hebt veroorzaakt bij het slachtoffer.
Als het even kan betuig je oprechte spijt.
Pas op, niet zeggen dat je spijt hebt omdat je nu vastzit en er mogelijk gevangenisstraf dreigt.
Nee, zeg dat het vreselijk is wat je hebt aangericht.
Dat het nooit had mogen gebeuren.
Zeg dat je de consequenties van je daad zult accepteren.
Zeggen dat je het niet terug kunt draaien, is eenmaal toegestaan.
Absoluut verboden is beweren dat je je het allemaal niet meer kunt herinneren.
Laatste advies: zet jezelf nooit neer als slachtoffer.
Dit zijn geen garanties dat het helpt, maar het kan schelen.
Dinsdagochtend zit Abelabdel in zittingszaal 14 onderuitgezakt naar het plafond te staren. Hij wekt een indruk die je zou kunnen omschrijven als ongeïnteresseerd. Al na tien minuten is er irritatie in 14.
‘Het lijkt wel of het u niet raakt’, bijt een rechter Abelabdel fel toe.
De afwezige blik van Abelabdel verplaatst zich traag van boven naar beneden.
Zegt (fout!): ‘Hoezo? U ziet alleen de buitenkant.’
De rechter-voorzitter kijkt hem nu erg boos en indringend aan, alsof ze ter beheersing in zichzelf tot tien telt.
Zo lang duurt dat ook.
Dan zegt Abelabdel (fout, fout!): ‘Wat voor emoties moet ik hebben? Ik weet het niet. Ik ben meer met mezelf bezig.’
In september was Abelabdel aan het sporten in de gevangenis in Ter Apel.
Toen ineens kreeg zijn 30-jaar oude hart een aanval.
Hij raakte in coma.
Bijna dood.
Het leverde hem een tuchtrechtelijke straf op. In plaats dat hij medische behandeling kreeg, werd hij drie weken opgesloten in een isoleercel.
Dit laatste beweerde de advocaat.
De officier van justitie ontkende het stellig.
Toen Abelabdel bij kennis kwam, was hij wel zijn geheugen kwijt.
En zo kwam het dat hij het zich niet kon herinneren dat hij een paar maanden eerder een buurtgenoot een groot mes op de keel had gezet en hem op die wijze pinpas met code had ontfutseld. Een vriendin van Abelabdel, die mee was, pinde 250 euro van de bankrekening van de buurtgenoot.
De buurtgenoot is de beroving, nu, na ruim een half jaar, nog niet te boven.
De man is bang in eigen woning, functioneert in zijn dagelijkse leven slecht en overweegt zelfs te verhuizen, weg uit Groningen.
Dat schreef hij in een brief aan de rechtbank en die brief werd deels voorgelezen.
‘Het lijkt wel of het u niet raakt.’
Abelabdel zijn kostje lijkt gekocht.
De officier van justitie eiste een gevangenisstraf van twee jaar.
Zij liet nog fijntjes weten niet echt te geloven dat het geheugen zoek is.
‘Alleen als het hem goed uitkomt.’
De geïrriteerde rechters doen over twee weken uitspraak.
Abelabdel heeft bij een veroordeling mogelijk een dubbel probleem.
Hoewel hij is geboren in Utrecht en een Nederlandse moeder heeft, is hij op grond van zijn omvangrijke strafblad tot ongewenst vreemdeling verklaard. Dat betekent dat hij na het uitzitten van zijn straf het land kan worden uitgezet. Hij dacht altijd Nederlander te zijn, zoals zijn broertjes dat ook zijn. Maar Abelabdel is stateloos. Zijn vader is jaren geleden met paperassen verdwenen naar Marokko. En zonder die papieren kan het Nederlanderschap niet worden verleend.
Wie als stateloze strafbare streken uithaalt, moet eruit.
De vraag is wel: waar heen dan?
De officier van justitie gaf toe dat de positie van Abelabdel een heel lastige is.
Maar wel zijn eigen dikke schuld.
Rob Zijlstra
update - uitspraak 14 februari 2006
Abelabdel is conform de eis van 24 maanden veroordeeld.