Het leek in zittingszaal 14 de afgelopen dagen de week van het huiselijk geweld wel.

Huiselijk geweld is van alle tijden, maar in de rechtszalen bestaat het nog niet zo heel lang. In het strafrecht komt het begrip niet voor. De uitingsvormen wel: mishandeling in alle variaties, verkrachting. Sinds een jaar of twee wordt huiselijk geweld benoemd en vrijwel direct daarna kwam deze vorm van ellende met stip op de eerste plaats: het is de meest voorkomende vorm van geweld in Nederland.

Het veelbesproken en gevreesde uitgaansgeweld is er ‘kleintje pils’ bij.

Ik zag deze week drie mannen in het verdachtenbankje zitten die vrouwen met wie ze hun trouwfoto’s delen, stelselmatig het leven -  zwak uitgedrukt - zuur hebben gemaakt.

Zo op het oog geen bullebakken.

Keurig gekleed en gekapt, de vriendelijkheid zelve.

Jawel mevrouw de rechter, nee mevrouw de rechter…

Ik dacht ineens: hoeveel mannen zouden er zijn die en hun vrouw met regelmaat in elkaar beuken en van mening zijn dat er in Nederland te lichtzinnig wordt gestraft?

Het moeten er nogal wat zijn.

Een fors deel van het Nederlandse volk heeft last van de mening dat er te laag wordt gestraft. Dat is een. Twee is dus dat huiselijk geweld de meest voorkomende vorm van geweld is. Eén plus twee kan zomaar betekenen dat er een flinke overlap is.

Justitie is op dit terrein allerminst kinderachtig.

En creatief.

Ik herinner mij de zaak van vorig jaar waarin een man en vrouw - echtpaar en vechtpaar tegelijk– hun liefde invulden met geweld. Dat wil zeggen: hij deed dat. Toen zij eindelijk de knoop doorhakte door hem definitief de wacht aan te zeggen, beukte hij er zoals vanouds op los. Wat dacht dat kreng wel? Het ‘kreng’ begon na het gebeuk zoals gewoonlijk te janken, waarop hij weer spijt betuigde voor zijn losse handjes. Wilde het direct ook weer goedmaken. Met een tongzoen. Helaas voor hem, beet zij letterlijk en tot bloedens toe van zich af en deed daarop wat ze al zo lang had willen doen: aangifte bij de politie.

Gevolg: de Beuker stond een paar maanden later in zaal 14 terecht voor onder meer verkrachting. Want, zegt de wet vrij vertaald, het ongewenst binnendringen van het lichaam, dat is verkrachting. Ook als het de tong betreft.

Ook deze week was het raak.

Een vrouw maakte tijdens de rechtszaak tegen de ex-hem gebruik van het recht als slachtoffer de rechters toe te spreken. Haar verhaal, ex-hem zat drie meter verderop, was aangrijpend. Ze vertelde hoe ze werd vernederd, ook anaal, terwijl de kinderen toekeken.

Haar veiligheid moest (en moet) ze zoeken in onderduikadressen.

Alsof ze Anne was.

Ook hier toonde de aanklager zich namens de samenleving juridisch creatief.

Okay, mevrouw had ingestemd met seks.

Uiteindelijk.

Dat ontkende ze niet.

Maar wel loos van lust, huilend en in doodsangst.

Ze deed het omdat hij zeurde en bleef zeuren.

Is zeuren verkrachting?

De officier van justitie: dat zeuren speelde zich af tegen de smerige achtergrond van gewelddadigheden. Beuken en dan zeuren om, is psychische druk en dus ongeoorloofd. Ze zei ja, maar bedoelde nee.

Wie daar doof voor is, verkracht.

Kun je twaalf jaar voor krijgen.

In dit geval luidde de eis drie, één voorwaardelijk.

Lichtzinnige eis?

Het is ten minste 700 achtereenvolgende ochtenden wakker worden in een cel op een door de overheid aangewezen tijdstip.

Aanstaande maandag begint op de Vara-televisie een nieuw programma dat Zestien Miljoen Rechters heet. Daarin worden waargebeurde rechtszaken nagespeeld waarna het publiek mag oordelen.

Vorig jaar ontving ik een e-mail van de Vara met de vraag of ik als webloggende rechtbankverslaggever iets leuks wist voor zo’n programma.

Ik heb een paar verhalen teruggestuurd en vervolgens nooit meer iets van de Vara gehoord.

Maar daar ga ik niet over zeuren.

Wel ga ik maandag even kijken.

Rob Zijlstra