Ze hadden het vooraf goed doorgesproken, de advocaat en Fernand.

De advocaat zou hem ter zitting vragen of hij, eenmaal op vrije voeten, zou willen meewerken aan verplicht toezicht door de reclassering.

Fernand zou dan zo overtuigend als mogelijk ja zeggen.

Ja, graag. Dat zou goed voor mij zijn.

Dat was de afspraak.

De rechters zouden dan zelf kunnen horen dat hij van goede wil is en dat kan niet ongunstig zijn voor de nog op te leggen straf.

De vraag kwam, maar Fernand, tamelijk temperamentvol, was zo bezig om alles waarvan hij werd beschuldigd te ontkennen, dat hij nee zei. En tot schrik van de advocaat ging hij dat ook nog eens uitvoerig toelichten. 'Ik ben een man die zijn eigen boontjes dopt. Niemand moet zeggen wat ik moet doen. Daar kan ik niet tegen. Zo ben ik.'

De officier van justitie beweert dat Fernand een cocaïnedealer is.

Geen grote, maar toch.

In het milieu in Winschoten kennen ze hem allemaal.

In het strafdossier zaten de belastende verklaringen van zijn afnemers.

De politie had hem ook een tijdje 'in observatie' gehad.

Toen wisten ze genoeg.

Fernand zegt dat hij cocaïnegebruiker is.

Geen dealer.

Nou ja, hij had wel eens een bolletje aan een vriend verkocht, maar dat ding is geen dealen.

Dat ding is hosselen, zei hij.

Hoe hij, zonder werk, aan het geld kwam om de cocaïne te kopen, vroeg een rechter.

Hij beweerde dat zijn vader een grote prijs had gewonnen in de lotto en hem wekelijks liet delen in de pret.

Toen hij zich ook nog eens versprak ('ik ben een drugsdealer…, oh, wat zeg ik nou, ik bedoel gebruiker…') kon je de rechters bijna horen denken: een inkoppertje.

Het strafvoorstel van de officier van justitie: twaalf maanden cel waarvan vier voorwaardelijk.

Uitspraak over twee weken.

Rob Zijlstra

Donderdagmiddag is in een bosperceel het lichaam gevonden van Anton Berend Bouwman.

‘Nieuwsfeiten lijken net zo op elkaar als Chinezen.’

Deze prachtzin las ik woensdagavond in het boek Joe Speedboot van Tommy Wieringa.

Op bladzijde 137.

Ik ken Tommy Wieringa.

Hij liep een paar jaar geleden stage op de stadsredactie van het Nieuwsblad van het Noorden, nu het Dagblad.

Hij schreef toen over een nieuwsfeit.

Een binnenvaartschipper had met zijn binnenboot in het Verbindingskanaal in Groningen een brug geramd.

Met nogal wat schade.

Per ongeluk, zei de binnenschipper.

Hoezo per ongeluk, ’t was te veel drank geweest, onthulde de stagiaire,.

Een dag later bleek dat feit niet in overeenstemming met het werkelijke gebeurde.

Niks drank.

En er moest gerectificeerd.

Ik herinner mij, in grote lijnen, de discussie tussen Tommy Wieringa en de toen dienstdoende chef.

Als het niet de drank is geweest, terwijl we dat gisteren wel in de krant hebben gezet, dan is een rectificatie gepast, sprak de chef.

Maar knap stom, vond Tommy Wieringa dat.

Immers, zijn artikeltje was er voor de lezer, juist door de inbreng van die drank, wel veel leuker op geworden.

Wat nou nieuwsfeiten?

Wij dachten, toen op de stadsredactie aan het Zuiderdiep in die tijd, dat het beter zou zijn dat Tommy Wieringa in plaats van journalist, schrijver of zoiets zou worden.

Geen rare gedachte achteraf, want Joe Speedboot is meer dan een prachtig boek.

Maar om nou alle Chinezen over een kam te scheren, gaat mij te ver.

Er zijn nieuwsfeiten die, hoe ogenschijnlijk klein ook, alle aandacht verdienen.

Sinds enige dagen is de 17-jarige Anton Berend Bouwman uit Slochteren zoek.

Vermist.

Een leeg bed.

Voor het ergste wordt gevreesd.

Een ongeluk, misschien nog wel erger.

Anton Berend Bouwman verliet ’s avonds op een donkerblauwe Batavus Torino damesfiets zonder versnellingen de ouderlijke woning met de mededeling dat hij naar een vriend zou gaan.

Daar is hij nooit aangekomen.

Ik zag maandag zijn machteloze vader emotioneel een oproep doen op TV Noord.

Alsjeblieft…, smeekte hij.

En terecht.

Er zijn nieuwsfeiten waarvan je hoopt dat die de rechtbank nooit zullen halen.

Wie feiten weet, mag de politie bellen: 0900-8844.

Lokaal tarief.

Rob Zijlstra