Posted on Wednesday, January 04, 2006 1:48 AM
Rond de jaarwisseling komt na de laatste, de eerste.
De eer de eerste te zijn in dit geval is aan de 23-jarige Dustin.
Hij was dinsdagmiddag even na een uur de eerste verdachte dit jaar die door de meervoudige strafkamer van de rechtbank van Groningen in zittingszaal 14 werd veroordeeld tot dader.
Het was sowieso de eerste keer dat hij iets met justitie had.
Daarom en omdat hij twee weken geleden op zitting berouwvol had beloofd dat het bij deze ene keer blijft, opende de rechtbank het zittingsjaar 2006 mild.
Dustin kreeg 285 dagen gevangenisstraf, waarvan 180 voorwaardelijk, een werkstraf van 200 uur en moet hij verplicht een delictpreventie-cursus volgen. Zoiets duurt 26 uur. Het vonnis hield voor hem vooral in dat hij naar huis mocht.
Het onvoorwaardelijke gedeelte is gelijk aan de tijd die hij in voorarrest heeft gezeten. Toevallig is dat niet.
De rechtbank doet dat vaker.
Zo van: ’t is mooi genoeg geweest, zo.
De betekenis en/of mildheid van het vonnis drong niet onmiddellijk tot Dustin door. Hopeloos keek hij om zich heen toen hij de rechter na een lang juridisch betoog 285 dagen hoorde zeggen.
De rest ontging hem.
In de nacht van 12 op 13 september vorig jaar drong het ook al niet tot hem door dat hij spijt zou krijgen van waar hij toen stoer aan meedeed: afpersing in vereniging en dat meermalen gepleegd, in de voor de nachtrust bestemde tijd.
In zijn buurt woonde een sneue, zielige, ietwat labiele man, eenzaam alleen.
Frekie, maar dan al wat ouder.
’s Nachts hadden ze bij hun weerloze prooi aangebeld en gezegd dat ze per direct geld nodig hadden, anders zouden ze vet in de problemen komen. Mafia en zo. Ze zeiden dat het geld gezien moest worden als een soort sponsorgeld, geld voor het goede doel: voor de vrienden in de gevangenis, bijvoorbeeld. Ze zeiden dat ze het terug zouden betalen. Dat het een soort lening was, dat zeiden ze.
Vier keer kwamen ze langs die nacht.
En ze zeiden het agressief, lachend, stoer en intimiderend en waren onderling niet te beroerd om gemeen te slaan en hard te schoppen.
De sneue, zielige, ietwat labiele Frekie stierf duizend doden die nacht.
Hij dacht echt dat ze hem dood gingen maken.
En omdat hij dat niet wilde, ging hij vier keer gedwee mee naar de pinautomaat om aan zijn sponsorverplichtingen te voldoen.
Het kostte hem wel- en opgeteld 1100 euro.
Zo bleef hij die nacht tenminste in leven.
De rechters zeiden dinsdag dat Frekie de dag vreest dat zijn belagers op vrije voeten komen.
Die dag is vandaag voor wat betreft Dustin.
Dustin is ook hierin de eerste.
Zijn twee agressief lachende, stoer slaande en schoppende mededaders hoorden later elk vijftien maanden gevangenisstraf (waarvan vijf voorwaardelijk) uitspreken.
Die twee moeten nog even.
Denk ineens: hoeveel sneue mensen, eenzaam en alleen, zouden er eigenlijk zijn die vandaag de dag, op dit moment, door hangjongens uit de buurt worden geslagen en geschopt en uitgebuit en uit angst geen aangifte durven doen?
Ik vrees: meer dan ik de rest van het jaar kan beschrijven.
En dat is geen fijne gedachte, zo aan ’t begin.
Rob Zijlstra