Posted on Friday, December 23, 2005 2:33 AM
Een jaar geleden, bijna, ben ik begonnen met deze weblog over de rechtbank in Groningen, over zittingszaal 14 in het bijzonder.
In de aftrap vergeleek ik een rechtszaak met een theaterstuk tegen de achtergrond dat het leven niet altijd leuk is.
Mijn voornemen in januari was het een jaar vol te houden.
Dat is gelukt.
Ik kan mij, zoals ik een jaar geleden schreef, nog steeds geen andere plek voorstellen waar de mens die van een strafbaar feit wordt verdacht, zo naakt wordt neergezet dan in de rechtszaal, in mijn geval zittingszaal 14, op de eerste verdieping van het gerechtsgebouw van Groningen.
Anders dan het zaalnummer doet vermoeden, is 14 de plek van het strafrecht in Groningen.
Ik heb wel het verwijt gekregen dat ik te soms aardig ben voor een verdachte met zijn verachtelijke daden en te weinig oog heb voor de ellende die de ellendelingen aangerichten.
Dat is ook zo.
Maar soms wil ik aardiger zijn, want er zijn al schreeuwers genoeg.
En ook de verachtelijke verdachte heeft een verhaal.
Beschaving is spreken met zachte stem
omdat je bang bent dat je niet hoort
wat de ander te zeggen heeft.
Dat schreef Ilja Pfeiffer, dichter, niet zo lang geleden in de krant.
Dat is mooi geschreven.
In de strafzaken die ik het voorbije jaar bezocht is zo’n 400 jaar gevangenisstraf opgelegd en meerdere keren hoorde ik niet alleen advocaten, maar ook officieren van justitie en rechters zeggen dat vrijheidsbeneming geen zoden aan de dijk zet.
We weten wel beter, maar weten niet hoe.
Dat is het probleem.
Dit was mijn laatste weblog van dit jaar.
Zittingszaal 14 is tot 5 januari gesloten.
Ik kan er even tussenuit.
Ameland.
En daarna verder, want nog lang niet alles is verteld.
Vorige week.
Rechter tegen verdachte: ‘Over u wordt gezegd dat u geen probleembesef heeft.
Hoe ziet u dat nou dat zelf?’
Verdachte: ‘Nou, nee. Ik heb geen problemen of zo.’
Rob Zijlstra