Criminaliteit heeft de samenleving vorig jaar ruim 20 miljard euro gekost. Rekenwonders van het Wetenschappelijk Onderzoek- en Documentatiecentrum van het ministerie van Donner hebben dat schadebedrag becijferd. Het staat in het vandaag gepubliceerde onderzoek Criminaliteit en rechtshandhaving 2004.

Ruim 20 miljard euro.

Dat is heel veel.

Ter vergelijking:

De toetreding van Polen tot de Europese Unie kostte ook 20 miljard.

En het Spaanse Telefónica was in oktober bereid zo’n bedrag te betalen voor de KPN.

Andersom: de invoering van de kilometerheffing kan volgens het Centraal Planbureau 20 miljard euro opleveren. Het is dus ook zo weer verdiend. En ter verdere geruststelling: Nederland loopt met die 20 miljard niet uit de pas in vergelijking met vergelijkbare landen.

Dan nog wat: wat is schade? De laatste keer dat ik schade had aan mijn auto – blikschade – werd die berekend op 2.400 euro. Laat dat nou net het bedrag zijn dat ik aan Hans van de garage moest betalen.

Zo gezien levert criminaliteit de samenleving ook wat op, misschien wel ruim 20 miljard euro, want het moet wel betaald.

En dan is het niks.

Wie het allemaal na wil lezen en gek is op cijfers & criminaliteit: het onderzoek van het WODC – 488 pagina’s - staat hier op het net.

Op pagina 141 van het rapport staat dat rechters bij rechtbanken in 133.000 strafzaken 126.000 keer kwamen tot een schuldigverklaring.

Dit komt dichter bij huis.

Zittingszaal 14, in het bijna voorbije jaar.

Ik volgde dit jaar zo’n 350 strafzaken.

Bij ongeveer de helft was ik in persoon aanwezig.

Ik zag boeven tussen de 17 en 82 jaar oud.

Zij kwamen uit 33 verschillende landen.

Er waren maar 14 verdachte vrouwen bij.

Eenmaal hoorde ik levenslang eisen en uitspreken.

Zesmaal een tbs met dwang.

Ik hoorde de Groninger rechtbankrechters 390 jaar onvoorwaardelijke gevangenisstraf opleggen (donderdag kan daar nog een jaar of tien bijkomen) en tachtig jaar voorwaardelijk uitspreken.

Het aantal uitgesproken uren werkstraf: 8.784.

(Het is niet wetenschappelijk dus pin me niet vast op een jaar of uur meer of minder)

Nu kun je zeggen, goh, 390 jaar celstraf (waar donderdag nog wel 10 bij kan komen) en dat allemaal in Groningen terwijl er ook nog 18 andere rechtbanken zijn, dat is nogal wat.

Maar het zegt natuurlijk niet zo veel.

Het zegt niets over de aard en omvang van de criminaliteit.

En al helemaal niets over de rechtspraak in Groningen.

Rechtspraak is vooral emotie en daarover zwijgen cijfers.

Vanmiddag stond in zittingszaal 14 een man terecht.

De officier van justitie zei dat hij een loverboy is.

Op de publieke tribune zaten veel meisjes en een aantal bijbehorende moeders.

Na afloop bleek de publieke tribune uit twee kampen te bestaan.

De gemoederen liepen hoog op.

Een meisje van vast nog geen achttien schreeuwde richting een moeder, terwijl ze in bedwang werd gehouden door zes (6) vriendinnen en op de achtergrond zeven (7) parketwachters kwamen aanhollen dat “die fucking tyfusdochter van je, die kankerhoer” wel tien (10) keer op één dag door hem werd geneukt.

Tien keer.

Dat is bij lange na geen 20 miljard.

Maar in het verband ook heel veel.

Rob Zijlstra