Posted on Thursday, December 15, 2005 6:38 PM
Veel verdachten kijken als ze zittingszaal 14 via de verdachtendeur binnenkomen vertwijfeld om zich heen. Kort gaan dan de blikken over de publieke tribune, waar doorgaans nooit heel veel publiek zit, dan langs de perstafel om vervolgens veiligheid te zoeken bij de advocaat. Die blikken verraden altijd wel een spoortje van zenuwachtige onzekerheid.
Er zijn ook verdachten die koprollend binnenkomen.
Henk is er zo eentje.
Vrolijk zwaait hij naar twee oudere dames achterin van wie er eentje een zakdoekje paraat heeft. Ze glimlachen bescheiden.
Henk weet wat komen gaat.
Hij is al twintig jaar actief als inbreker.
Een beroeps dus, zij het dat hij zich wel keer op keer laat pakken.
Een amateuristische professional.
Henk heeft er zin in, vandaag.
De officier van justitie zegt dat Henk twee woninginbraken heeft gepleegd en een poging tot diefstal in een woning in Pieterburen.
Henk knikt.
Hij is niet gekomen om te ontkennen.
Wel om te vertellen dat hij het helemaal heeft gehad met het noorden van Nederland.
Hij wil wel anders, maar krijgt er geen kans zijn leven te beteren.
Niet van de reclassering, niet van de sociale dienst, van niemand niet.
Als hij straks vrijkomt, gaat hij verhuizen.
Dan moeten ze het zelf maar weten.
Eerst gaat hij een tijdje reizen, met de kermis mee of zo.
En dan naar Brabant.
Brabant kan de borst natmaken.
Henk heeft de voorbije twintig jaar opgeteld twintig jaar gevangenisstraf opgelegd gekregen. Hij pleegde zijn inbraken op de momenten van vervroegde invrijheidsstelling.
In september dit jaar toerde hij, net vrij, met zijn gezin – vriendin en twee kinderen – per auto door de provincie Groningen. Zoiets is leuk voor de kinderen, zei hij. Bovendien was hij op zoek naar een woning om samen in te wonen.
Op de Oudedijksterweg in Pieterburen zag hij iets van zijn gading. Het huis leek leeg.
Hij zette de auto op de oprit en liep er met vriendin wat rond.
De kinderen bleven op de achterbank zitten.
Er stond een achterdeur open en ineens stond hij in de woonkamer.
Het huis werd wel bewoond.
Op de schoorsteenmantel vond hij een potje met geld en in het keukenlaadje lag vast ook nog wat. Beroepsinbrekers weten dat.
Maar op dat moment kwam de bewoner thuis.
Die dacht: hé een witte auto op de oprit.
Toen, verbaasd: met twee kinderen er in.
Die zeiden dat papa binnen was.
De bewoner zag door de ramen een figuur in zijn kasten rommelen, noteerde het kenteken en zal vast iets geroepen hebben van 'wat moet dat daar?'
Daarop gingen Henk en vriendin met de twee kinderen er vandoor en belde de bewoner de politie.
De volgende dag stond het allemaal in de krant, zelfs in de landelijke, inclusief dat van dat kenteken. Henk wist daardoor hoe laat het was en hij meldde zich bij de politie.
Iets daarvoor had hij twee andere woning bekeken.
Daar was hij eerder geweest.
De rechter zei dat hij dus wel wist wat daar te halen viel.
Ja, zei Henk, dat wist hij wel.
Hij is niet gek.
Terwijl een van de oudere dames haar ogen depte met het zakdoekje, eiste de officier van justitie twaalf maanden gevangenisstraf.
Henk knikte. Hij had niet anders verwacht.
Zo vrolijk hij gekomen was, zo vrolijk zwaaiend verdween hij weer door de verdachtendeur.
Naar zijn huis.
Van bewaring.
Rob Zijlstra