Zondagavond.

Op Teletekst lees ik niet dat er weer een TBS’er is ontsnapt.

Dat scheelt.

Ergens anders lees ik op zondagavond dat we in 1886 al van mening waren dat ‘niet strafbaar is hij die een feit begaat dat hem wegens de gebrekkige ontwikkeling of ziekelijke storing zijner verstandelijke vermogens niet kan worden toegerekend’. Anders gezegd: een zieke, of die nou een beetje gek was of knettergek, strafte je niet, die stopte je niet in het cachot.

We zijn meer dan ruim honderd jaar verder, maar als het om gekken en knettergekken gaat, lijken we weinig opgeschoten.

Is er geen vooruitgang, zijn we terug bij af.

Knettergekken tellen niet.

Die moeten uitgewist.

Long stay.

Levenslang.

Verwildering.

Ik lees ergens dat de dichter Gerrit Achterberg in 1938 met een ‘ter beschikking stelling aan de regering’ is opgenomen in een rijksasiel.

Hij vermoordde zijn hospita.

Achterberg was er dus ook zo één, een tbs ‘er.

Op google tik in de naam van J. Derrida in, die schreef: ‘Er is niets anders dan het woord’. Ik tik dat omdat de in Algerije geboren Jacques Derrida met die zin wordt aangehaald in het voorwoord van een bundel met gedichten die zijn geschreven door TBS’ers uit de Van Mesdagkliniek in Groningen.

Dat voorwoord is weer geschreven door Gabriël Anthonio.

Die is van nu.

Maandagmiddag heb ik een interview met Gabriël Anthonio.

Hij is de directeur van de Van Mesdagkliniek.

En gaat weg.

Daarom dat interview, morgen.

Het interview komt in de krant van komende zaterdag.

In 1997 schreef ik over de Van Mesdagkliniek dat de Van Mesdagkliniek-organisatie ziek was tot in de muren van het Van Mesdag-gebouw. Dat is mij toen niet in dank afgenomen. Maar het was wel waar en achteraf bezien, zo lees ik op zondagavond, was het allemaal nog erger dan ik toen had gedacht en geschreven.

Ik heb iets met de Van Mesdag.

Jarenlang fietste ik er iedere dag langs, onderweg naar de krant.

En vaak dacht ik dan: knettergek, dat is ook maar relatief.

Rob Zijlstra