Het zijn de meest beladen strafzaken in zittingszaal 14 van de rechtbank in Groningen en nergens is dat anders. Alleen bij deze strafzaken hoor je zacht het gezoem van de luchtverversingsinstallatie, hoog in het plafond. Zo akelig stil is het dan in 14.

Verkeerszaken.

Rotzaken, schreef ik eerder.

Het gaat – bijna altijd – over automobilisten die aannemelijk onvoorzichtig zijn geweest omdat hun aandacht twee seconden niet daar was waar die wel had moeten zijn. En dat kan zomaar fataal zijn. Het aantal mensen dat serieus kans maakt op deze manier als verdachte in een strafzaak te belanden, is een paar miljoen. Iedereen die achter het stuur van een auto kruipt, maakt kans. Je hoeft er niet eens iets te veel voor te drinken.

Officier van justitie Johan Severs zegt: “Deelnemen aan het verkeer is topsport.”

Direct daarop eist hij een werkstraf van 120 uur tegen een 55-jarige man die per jaar veertig- tot vijftigduizend kilometer rijdt en in heel zijn leven nog nooit één snelheidsovertreding heeft begaan.

Op 12 maart, aan het einde van de middag, rijdt uitgerekend deze man richting huis na een bezoekje met zijn kleinzoon aan de dierentuin in Emmen.

Ze zijn er bijna.

Dan ineens knallen opa en kleinkind met honderd kilometer per uur op de vangrail rechts, om in de volgende seconde naar de linker weghelft te worden geslingerd. Dennis, 20 jaar, bestuurt de tegemoetkomende auto. Hij is op slag dood. De drie andere jonge inzittenden raken zwaargewond. Nico en zijn kleinzoon licht.

Heel kort voor de klap heeft Nico een boekje van Natuurmonumenten dat naast hem ligt, aan zijn kleinkind dat op de achterbank zit, gegeven.
Maakte u daarbij een draaiende beweging, vragen de rechters?

“Nee, zegt Nico. “Niet. Ik stak mijn rechterhand over de schouder naar achteren.”

Hij heeft geen advocaat.

Waarom niet, willen de rechters weten?

Nico zegt: “Ik voel mij schuldig en ik zie geen feiten die zouden kunnen leiden tot een lagere straf.”

De rechters lezen passages uit vier brieven voor. Van de ouders van Dennis en van de drie jongens die zwaar gewond raakten. De brieven gaan over hoe het hen nu, bijna een jaar na dato, vergaat. Het zijn de zogenoemde slachtofferverklaringen. Het gaat hen slecht. Tussen de beklemmende zinnen door gesnik en gesnotter vanaf de publieke tribune. Zacht gezoem van boven.

De officier van justitie zegt dat ‘meneer hier’ zeer onvoorzichtig heeft gereden, daarmee een strafbaar feit heeft gepleegd en dat ‘meneer hier’ ook een strafbare dader is.

En dus dat een straf dan op z’n plaats is.

Zegt ook dat de weg waarop het drama zich heeft voltrokken, de N33, bij de politie bekendheid geniet als de dodenweg.

Zegt dat rijden op de N33 een soort Russische roulette is.

Zegt niet dat hij daarom ook de beheerder van de weg (gemeente Slochteren, de provincie Groningen?) gaat aanklagen.

Zegt weer wel dat hij weet dat de straf die hij eist tegen Nico elke relevantie mist.

Maar dat het moet, die 120 uur werkstraf, uit het oogpunt van normbevestiging.

We hebben niet voor niets de Wegenverkeerswet.

Zo is dat met ons allen afgesproken.

Ik wil de webloglezer het verhaal van de strafzaak die daarna kwam, het verhaal van de vrachtwagenchauffeur in hart en nieren die een paar jaar geleden op een kruising rechts afsloeg, daarbij een fietser schepte die gewond raakte, daar zo van is geschrokken dat hij zijn vrachtwagen met meer dode-hoekspiegels dan vereist en een camera als extra uitrustte, met zijn truck een jaar lang scholen bezocht om scholieren -  fietsers -  bewust te maken van de gevaren van het verkeer en die bijna een jaar geleden weer voor het rode verkeerslicht op een kruising stond te wachten en toen hij, bij groen, optrok, opnieuw rechtsaf moest en daarbij een 22-jarige vrouw op een fiets schepte die enkele uren later in het ziekenhuis overleed, besparen.

Ook in deze zaak eist de officier van justitie 120 uur werkstraf plus een rijontzegging voor de beroepschauffeur voor de duur van een half jaar. Omdat het zijn tweede keer is.

’s Middags dienden in 14 weer de zeg maar echte strafzaken. Gewoon een man die ervan wordt verdacht dat hij, zat van de drank, zijn zwangere vriendin in elkaar heeft gebeukt en vast niet voor het eerst. Ik merkte het: diezelfde drie rechters en diezelfde officier van justitie voelden zich er een stuk comfortabeler bij.

Rob Zijlstra