Posted on Thursday, November 24, 2005 5:24 PM
Een Big Mac (210 gram) bevat 510 calorieën en bestaat naast vet en koolhydraten uit soja, melk, kippenei, gluten, vlees en rundvlees.
De Big Mac van de Groninger politie bevatte een aantal jaar geleden heel andere ingrediënten. Cocaïne, heroïne, XTC en een niet te tillen hoeveelheid softdrugs. Het spul werd verhandeld in vooral Noord-Duitsland. De parkeerplaats bij de McDonald's aan de Sontweg in Groningen (voor de niet-Groningers: dat is vlakbij de Ikea) was een belangrijke ontmoetingsplaats.
Daarom kreeg het politie-onderzoek de codenaam Big Mac mee.
Ze kunnen heel vindingrijk zijn, bij de politie.
Tegenwoordig worden rechercheonderzoeken in Groningen vernoemd naar vogels.
Het onderzoek begon in 2000, in 2001 werden verdachten opgepakt en in 2002 werden die veroordeeld. Ze kregen gevangenisstraffen tot zes jaar. Op eentje na, hebben allen hun straf uitgezeten. Die ene niet omdat hij halverwege de rit wist te ontsnappen. Hij kwam tot België.
Gisteren stonden vijf mannen uit het Big Mac-onderzoek opnieuw voor de Groninger rechtbank. Justitie is ook niet gek, maar wil het geld hebben dat deze vijf zouden hebben verdiend. De officier van justitie had flink zitten rekenen en kwam uit op 2,3 miljoen euro 'wederrechtelijk verkregen voordeel'. Drugsgeld.
Schandalig, riepen de advocaten die op eentje na allemaal vanuit het Westen van het land naar zittingszaal 14 in Groningen waren gekomen. Eén advocaat stond zijn cliënt bij door het pleidooi vanuit Amsterdam met een faxmachine naar Groningen te sturen. Dat scheelt een hoop kilometers, maar het schiet volgens mij niet op.
Schandalig dus, dat het openbaar ministerie nu nog, zoveel jaar na dato, geld komt opeisen. Zo lang mogen verdachten niet in onzekerheid verkeren. Dat wil de wet niet en het mag ook niet van de Hoge Raad. Redelijke termijnen zijn fors overschreden en dus heeft het openbaar ministerie haar rechten verspeeld. De raadslieden zeiden: justitie kan fluiten naar dat geld.
Officier van justitie Pieter van Rest dacht van niet.
Dat kon je aan zijn gezicht steeds zien.
Het heeft lang geduurd, maar met redelijke redenen.
Van twee mannen wil Van Rest één miljoen euro ieder hebben.
Een van de twee zit in het buitenland. Toen hij zijn straf had uitgezeten, werd hij als ongewenste vreemdeling het land uitgezet. Dat is financieel gezien niet zo handig geweest, want bewijs nu maar eens dat die hotels daar in Marokko misschien wel met drugsgeld uit Groningen zijn gebouwd.
De andere snapt niet hoe Van Rest erbij komt, één miljoen euro.
Hij had een maand of zes, hooguit, voor die club daar bij de McDonald's gewerkt en daar per maand zo'n 2.000 gulden (omdat de euro er toen nog niet was) voor gekregen. Niks zoveel.
De advocaten gingen verder. Zeiden: in het geval dat de rechtbank over twee weken toch van mening is dat er afgerekend moet worden, dan niet het bedrag dat Van Rest uit zijn rekenmachine heeft getoverd. Die officier kan wel van alles roepen, maar zijn berekeningen deugen van geen kant. 't Is minder.
De advocaat van de man die beweerde slechts zes maanden voor de drugshandelaren te hebben gewerkt in ruil voor 12.000 gulden, zei een vordering van 750.000 euro wel reëel te vinden. Geen idee hoe hij dat zijn cliënt uitlegt.
Een andere advocaat was zelf aan het rekenen geslagen en wist met alternatieve rekenmethoden één miljoen euro terug te brengen tot 262.000 euro. Maximaal. Want besefte de officier van justitie wel dat de winstmarges op drugs niet altijd zo groot zijn? Dat de drugs ook ingekocht moeten worden?
Dat had Van Rest.
Olijk: "Alleen niet bij die ene partij drugs. Die was immers niet ingekocht, die was gejat."
Dat laatste wist de advocaat niet.
"Oh."
De advocaten hadden tot slot nog een laatste wens.
Of de rechtbank in het geval dat wel rekening wil houden met de kale kippen, met de draagkracht van de verdachten.
De een heeft nu een uitkering en hoge schulden, de ander weinig rooskleurige "verdiencapaciteiten".
Sommige advocaten zeggen dat zo.
Uitspraak op 8 december.
Rob Zijlstra